Grote aankomstupdate!

13:44 Unknown 8 Comments

Zo. Ik ben soort van geinstalleerd, heb nog weinig werk, een werkende computer met internet voor me en een paar uur de tijd, dus eindelijk de gelegenheid om alles te vertellen over mijn aankomst hier bij CERN. Het zal een behoorlijk stuk lezen worden, denk ik zo.

De reis
Na het feest van mijn ouders, waar ik mijn camera had laten liggen op de boot - geen foto's dus, helaas - heb ik een paar uur kunnen slapen. De wekker ging om 03.00 uur. Iets voor vieren reed ik de straat uit. Ik geloof dat ik nog in de straat al bijna tegen een boom aanreed, dus dat zal het vertrouwen van mijn ouders goed gedaan hebben voor de reis die mij te wachten stond. Nou ja, op de snelweg ben ik beter...

De eerste uren waren rustig en mistig. Die mist klaarde pas op halverwege Limburg, toen het al goed licht geworden was. De Tom Tom was redelijk onbetrouwbaar, aangezien deze mij langs een aantal via-punten bij Venlo en Maastricht wilde leiden, zelfs toen ik al bij Luik was. Ik wist het niet goed meer, het werd drukker op de weg en ik was inmiddels al een uur of drie op de weg, dus ik pauzeerde even bij een verlaten parkeerplaats. Hapje eten, slokje drinken, rondje lopen, Tom Tom opnieuw instellen en verder.

Inmiddels hoefde ik van de Tom Tom niet meer terug naar Venlo, maar ik mocht eveneens niet de snelweg naar Luxemburg Stad nemen. Hij zal het wel weten, dacht ik, en volgde hem dus door allerlei Waalse dorpjes. De tank begon ondertussen leger te raken van het remmen en optrekken in en na de dorpjes, en ik begon uit te kijken voor tankstations. Ik wilde eerst in Luxemburg tanken, maar ik wist niet of ik dat ging halen.

Na een tiental dorpjes begon ik te vermoeden dat Waalse auto's op friet rijden. Er stonden luidadverterende fritteria's om de paar honderd meter, maar benzinestations waren er niet. Tot in het elfde dorp, waarvan ik de naam vergeten ben. Deze bestond uit, en ik overdrijf niet, minstens zes benzinestations op rij. Een aantal waren gesloten, maar bij degene die open was kreeg ik een volle tank voor 1.08 euro per liter. Yay.

Vlakvoor de Luxemburgse grens, bij Arlon, maakte ik een "echte" stop, bij een Carrefour, die gesloten bleek te zijn. Het was inmiddels iets na negenen en ik ben hier een tijdje gebleven, om even te slapen en te eten. Na een rondje te hebben gelopen om de dependence van de universiteit van Luik, uitgestorven overigens, reed ik om een uur of tien verder.

De tolweg in Frankrijk was heerlijk. Cruise control op 130 en het enige dat je hoeft te doen is af en toe om een vrachtwagen heen sturen. Wat het nut is van die derde baan is mij nog niet duidelijk. Het kostte me ongeveer het voordeel dat ik had gehad van het tanken in het benzinedorpje, maar snel ging het wel. Iets voor Dijon stopte ik om te lunchen. Het was 13.00 uur en volgens de Tom Tom hoefde ik nog maar twee en een half uur te rijden. Bij deze stop waren de winkeltjes en het restaurant wel open en kon ik ook iets te eten voor 's avonds kopen, want dat was ik natuurlijk vergeten.

Van de snelweg af kwam ik al snel in de Jura terecht, waar ik de lokale automobilisten in de weg kon rijden. Sorry, ik zie graag wat er achter een haarspeldbocht is. Maar aan bergweggetjes raak je gewend en toen het na een half uur begon te onweren, nam mijn haast wel iets toe. Met een half oog op de Tom Tom en anderhalf oog op de weg stuurde en remde ik mijn weg door de regen. Pas op, bocht. Pas op, glad bij regen. Adviessnelheid 70 km/h (Ik kon er niet sneller dan met 50 doorheen. Adviessnelheid 50, ik rij 30. Maar waar ik eerst overal 60 reed, begin ik nu meer te rijden als het lokale verkeer - met veel optrekken en remmen.

Op de een of andere manier bleef de verwachte aankomsttijd op vijf uur staan, dus erg langzaam kan ik niet geweest zijn. In het dal, met nog een kwartier te gaan volgens de Tom Tom, kwam ik langs een Carrefour die wel open was. Even een blikopener en een spatel gehaald, die had ik nog niet. Evenals heel veel andere dingen, maar dat wist ik op het moment niet. Ik was sowieso bijna in trance van het geconcentreerde bergrijden.

Om half zes precies zette ik de auto neer voor de Foyer Residence Robert Schumann in St. Genis-Pouilly. Ik smste Brigitta nog in de auto, terwijl een buurman (zit iedereen hier in zijn auto op de parkeerplaats?) naar mij glimlachte. Ik was niet zo moe als gedacht, al voel ik wel dat ik de hele dag gereden heb.

Het hostel
Zelfs de receptiemedewerker lijkt op een natuurkundige, met zo'n typische grijze baard zoals mijn natuurkundeleraar op de middelbare school had. Hij wees me mijn kamer en waar ik mijn auto neer kon zetten - voor het raam, praktisch. Mijn kamer is op de begane grond, in een gang met een stuk of tien kamers. Aan het einde van de gang de gezamenlijke keuken, aan het begin een washok, waar je muntjes voor moet hebben. Mijn kamer is vrij klein, maar heeft alles. Naast de deur staat een kledingkast en de deur naar een eigen badkamer met douche en toilet. Luxe, alhoewel de douchekop niet opgehangen kan worden en je om de minuut op een knop moet duwen voor water, maar dat zal ik wel overleven. Achter de badkamer staat een erg klein houten bureautje, daar tegenover het bed. Voor het bed heb ik mijn eigen ladenkastje nog kunnen zetten, onder en naast het bureau wat dozen en daarmee is het wel erg vol. De helft van mijn spullen staat nog in de auto, zoals mijn paragliding uitrusting.

In de keuken stond geen vuilnisbak - dus daar staat de mijne nu. Verder was het er eng schoon, zeker gezien het feit dat het hele gebouw daar elke dag lijkt te koken. Ik weet ook niet hoe het zit. Ik heb afsluitbare ruimtes in een kastje en in de koelkast, maar sloten heb ik nog niet. Mijn spullen hebben drie jaar lang onafgesloten gestaan, ik denk dat dat nu ook nog wel even lukt. Overigens paste alles ook maar net. Ik kan niet te veel eten inslaan.

Draadloos internet schijnt er wel te zijn, maar werkt nog niet helemaal. Maar dat is waarschijnlijk te wijten aan mijn laptop. Ben ik nog mee bezig.

De dichtstbijzijnde supermarkt is de Carrefour (opnieuw!) in St. Genis. Niet erg goedkoop, maar dat is het nergens hier in de regio. In Zwitserland schijnt het nog erger te zijn. Ik geloof dat er in Ferney-Voltaire een Lidl is, dus daar ga ik zaterdag maar met de auto heen denk ik. Ter vergelijking van de 1 euro 08 van het Waalse dorpje; de benzinepomp tegenover CERN (dus in Zwitserland) vraagt geloof ik 1 euro 46. Als het niet meer is.

De auto staat dus voor het raam en mijn fiets bij de deur van de CERN afdeling van het hostel. Van het hostel (dat het eerste gebouw van St. Genis is) naar CERN is tien minuutjes fietsen, waarbij je de grens oversteekt.

CERN
We zijn inmiddels aangekomen bij dinsdagochtend. Om negen uur werd ik verwacht bij de GLOBE, een bolvormig gebouw net buiten de CERN site van Meyrin. Ik dacht dat daar alle administratieve formaliteiten geregeld zouden worden, maar dat was blijkbaar te efficient. We kregen na een introductiepraatje en een voorstellingsrondje te horen wat we die dag allemaal moesten doen; access card ophalen (dus registreren), bankrekening openen, computeraccount openen, supervisor zoeken, online veiligheidscursus volgen, etcetera. Allemaal in een ander gebouw bij een andere afdeling. Zelf zou je voor elk een half uurtje rekenen, maar zo eenvoudig is dat niet. In de rij voor de registratie werden we weggestuurd om te gaan lunchen. De medewerkers wilden ook pauze, of we na tweeen terug wilden komen. Om half drie eindelijk de access card. Dan naar de bank, die hun eigen kantoor hebben op de CERN site (net als het postkantoor, een tijdschriftenwinkeltje, een reisbureau...). Dan naar de administratie van de ALICE groep, waar ik ga werken. Die activeerden mijn account en lieten mijn werkplek zien, waar ik nu zit, maar het account werkte niet op de linux computer. Zij gingen het oplossen, ik eerst naar mijn supervisor.

Mijn supervisor, een Griek die ook verbonden is aan de Universiteit Utrecht, zit in een gebouw aan het einde van het terrein. Je moet eerst door een fabriekshal heen, voor je er achter komt dat daar ook nog kantoren zijn. Drie deuren door, en dan ben je er. Ik heb het twee mensen moeten vragen voor ik het vond. Maar het is een erg aardige man en ik heb er alle vertrouwen in dat het wel goed komt.

Overigens is het terrein van CERN een doolhof. Alle gebouwen staan kriskras door elkaar, in elkaar en over elkaar heen. De nummering, praktisch van 1 tot 501, lijkt willekeurig te zijn. Ik voelde me toerist, dwalend over het terrein met een kaart, proberende de nummers uit elkaar te houden.

Aan het eind van de dag kon ik nog steeds niet inloggen op mijn linux computer, maar er zou een mannetje bijkomen en vanmiddag lukte het opeens. Dus hier zit ik! Straks, om vijf uur, zijn er welcome drinks. De mensen die ik heb leren kennen zijn allemaal erg aardig. Er zijn een paar Nederlanders (uit Amsterdam, er schijnt volgende week een hele Nikhef-lading te komen) en aanverwanten (een Duitse die in Nijmegen studeert, waar ken ik dat van) maar ik heb tot nu toe het meest gesproken met een Engelse en een Schot. Cheering for Andy together +o)

Vanmorgen waren er lectures in het amphitheatre of hoe ze het noemen. Een grote collegezaal met zelfs faciliteiten voor tolken. Onder andere de grote baas, de director-general of een dergelijk iemand, die ons even toesprak met hoe geweldig CERN is. Verder weinig bijzonders.

Morgen ga ik een lokale SIM kaart kopen (ze waren uitverkohct bij het winkeltje hier) zodat ik goedkoop naar Nederland kan bellen en sms'en. Verder hoop ik de wireless van mijn laptop werkende te krijgen en ga ik straks naar de drinks. Werken? Oh, moet dat ook nog?