Rondje meer

17:35 Unknown 2 Comments

Zoals gezegd zijn we, door een van de leden op Facebook al "The Gang" genoemd, gisteren het meer van Geneve rondgereden.

We hadden om acht uur 's ochtends afgesproken bij het hostel op de CERN site, waar iedereen overnacht, behalve ik dan. Wetende dat toch niet iedereen dat zou halen. Het viel nog mee. Om kwart over acht ("Heb ik nog tijd voor een kop koffie?" "Kan ik nog ontbijten?") misten we alleen Stephen nog. Die had de vorige avond zijn verjaardag gevierd met Deense drinking games. Hij werd opgebeld en een twintig minuten later konden we vertrekken.

In de auto van Andrea werd hardrock gedraaid, voor zover ik begrepen heb, in mijn auto (met de meiden, en Edwin, zie de post over onze geplande girls' night) de Nederlandse versie van de Phantom of the Opera. Na op de meeste creatieve manier de wegopbreking in Meyrin omzeild te hebben (de TomTom bleek alleen de hoofdwegen van Zwitserland te hebben. Dat had ik kunnen weten) vonden we de weg aan de noordkant van het meer, naar Lausanne. Zowel Andrea als ik hadden geen snelwegvignet, dus we namen de secundaire wegen. En dat hebben we geweten. Dorpje, stoplicht, dorpje, stoplicht. Ik reed voorop, Andrea vond dat ik snel ging. En hij is nog wel de Italiaan met de Ferrari (lees: Fiat).

Hoe dan ook, iets na tienen bereikten we Lausanne. Ik had Andrea en inmiddels afgeschud, maar zij vonden dezelfde parkeergarage. De tourist info gaf Santi een boekje met hoogtepunten en een kaartje met een groene lijn. We volgden de groene lijn en kwamen langs een kathedraal, een kasteel, een oud universiteitsgebouw en een marktje waar ik voor 30 CHF een zilveren kettinkje gekocht heb in de vorm van een lotusbloem. Na veel twijfelen.

We haalden lunch in de supermarkt (stokbrood natuurlijk, wat kaas en ham, en ik een blikje tonijn met tomatensaus - ik leef hier op blikjes vis; goedkoper dan vers, afwisselender dan ei en het bevat genoeg eiwitten voor een bijna-vegetarier) en gingen terug naar de auto's. We reden naar het meer, waar we een tijd in de zon gezeten hebben. Voeten in het water, broodje in de hand. Een aantal Engelsen die behoorlijk verbrandden.

Het liep al tegen drieen toen we weer in de auto stapten richting Montreux, precies aan de oostpunt van het meer. Nu ging Andrea voorop, dat leek mij beter. De volgende cd ging in de speler; John Denver. (Edwin: "So there is really only one good song on this cd?" Kara: "What are you talking about?")

In Montreux was het druk. Druk. Oh ja, er was een Jazz Festival. Dat wil zeggen, een festival met veel mensen en vooral heel veel eten, wat kunstenaars, dansers en paragliders, maar vooral weinig jazz. Nou ja, het was wel gezellig, al was het wat warm. Op de parkeerplaats kon ik trouwens nog een vishaakje (met daaraan nog 30 cm lijn) uit mijn voet peuteren. Inclusief zo'n weerhaakje. Zag er erg vreemd uit. Ik was net ingeparkeerd op een plaats waar je voor 2 CHF 2 uur mocht staan. We kwamen een uur tekort, want het was nu vier uur en vanaf zeven uur was het gratis. We wilden net weg gaan, toen er twee krappe plaatsen achter elkaar vrij kwamen in een rij waar je 3 uur lang kon staan - gratis. Fileparkeren, achteruit, in een krap plekje... Andrea lief aangekeken en hem het laten doen. Dank je wel.

Ondanks al het eten op het festival werd het de McDonalds voor het avondeten. Tsja, het is niet goedkoop in Zwitserland. Ondertussen werden er veel foto's gemaakt. Hopelijk gooit iemand ze nog op facebook, dan zal ik ze overnemen. Na wat rondjes te hebben gelopen en wat paragliders in het water te hebben zien belanden zijn we bovenop een heuvel gaan zitten om naar de muziek te luisteren. Na twee nummers waren de muzikanten verdwenen en bleven de drinkende, zoenende en vooral blowende jongeren. Denk je dat je Nederland uit bent, mag je nog met andermans joint meeroken. We vertrokken iets na tienen met de gedachte dan thuis bij CERN nog een biertje te drinken. Andrea liet zijn Italiaanse rijstijl zien en ik had moeite hem bij te houden. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel verkeersregels genegeerd heb als op die rit. Gelukkig was het erg rustig. De snelheidsboetes zullen ze toch wel niet naar Nederland sturen. Maar het aantal oranje en rode stoplichten waar ik door heen reed overtreft het aantal groene wel. (Edwin: "I like your Italian driving style. You know that a 6 actually means 6 and not 9?" Andrea: "Euh?" Edwin: "You drove 90 in a 60 zone" Andrea: "Oh... I guess we were talking!") We waren allemaal moe toen we terug waren, dus dat biertje gaan we straks nog drinken.

Ik heb tot de middag geslapen en toen met de Britten de Formule 1 race gekeken, mijn eerste in drie jaar of zo. Veel veranderd zeg! Maar Mark Webber heeft zijn eerste race gewonnen en verdiend. Over een uur heeft de club afgesproken om te gaan eten, hier in het restaurant. Ik denk dat ik voor die tijd nog even naar het hostel ga en een Hollands potje ga koken. Wel zo goedkoop. Je blijft immers Hollander.