Vliegveld
Na vier weken weblog heb ik nog geen woord over het vliegveld geschreven. Zonde. Het is hier vlakbij, aan de andere kant van Meyrin. Aan de andere kant van de wegwerkzaamheden die heel Meyrin opbreken. Ik ben laatst er vlakbij geweest toen ik de Mediamarkt zocht. Wel gevonden, niets gekocht.Maar interessanter dan het vliegveld zelf zijn de opstijgende vliegtuigen. Vreemd genoeg zie ik er nooit een landen. Op het moment van schrijven kijk ik uit mijn raam en zie ik een Easyjet toestel in een hoek van grofweg 20 graden richting wolken vliegen. Easyjet vliegt hier veel. De andere maatschappijen zijn moeilijker te herkennen.
Tijdens het werk, de lezingen, de lunch, het reizen van hostel naar CERN naar supermarkt - dan vallen ze niet op. Maar wanneer ik 's avonds laat op mijn lievelingsplekje zit, op de LHC-buis die op het grasveld naast het restaurant geexposeerd staat, en ik met een half oog naar de voetballende Britten kijk, dan merk ik ze op. Hoeveel vliegtuigen hier per uur vertrekken. Hoeveel mensen dat moeten zijn. En waarom. Zijn het Zwitsers, of Fransen, of vreemden? Gaan ze op vakantie, gaan ze terug naar huis? Zijn het CERN-gebruikers die terug naar hun universiteit gaan? Zijn het VN-mensen op weg naar familie in een ver land? Zijn het zakenlieden? Horloge- of zakmesspotters? Wie is leaving on a jet plane, wie is taken home to the place they belong?
De LHC-buis heeft een vlak stukje aan het einde. Een bijzettafeltje voor wie er op klimt. Waar je glas rose op kan staan, en een koek. Het enige gevaar vormt de voetbal. Het doel, gevormd door twee stoelen van het restaurant, staat hier op nog geen 5 meter vandaan en het talent van de keeper wisselt. De grofweg tien Britse en Deense jongens rennen hijgend en zwetend van de bal naar hun bier en terug. De zon zakt achter de Jura. Het volgende vliegtuig vol reizigers vertrekt naar een nieuwe bestemming.
0 reacties: