Herbst

22:03 Unknown 2 Comments

Je hebt wel eens van die dagen dat je blij bent als je om tien uur in bed ligt. Het is nu vier over tien en ik schrijf vanuit een vierpersoonskamer van het Steffi's hostel in Heidelberg. Wat kan je gesloopt zijn van een dag autorijden.

Ik wilde rond een uur of negen vertrekken, en had de wekker van mijn telefoon daarvoor op acht uur gezet. Ik werd uiteindelijk wakker van het geluid van mijn telefoon, die van mijn bed op de grond viel. Het duurde nog even voor ik de conclusie getrokken had dat het ding alleen op bed had kunnen liggen als ik die daar zelf neergelegd had toen ik de wekker uitzette. En dat het dus al later moest zijn. Het was inderdaad al tegen negenen. Ik liep al achter op schema voor ik goed en wel wakker was.

Dag St. Genis. Nog even email kijken - zie, mijn supervisor was inderdaad blij verrast door de verandering aan de GUI die ik gistermiddag nog even snel doorgevoerd had. Ha. Nog even een broodje smeren, en dan de laatste tassen de auto in en onderweg. Wat is Zwitserland groot als je het van zuid naar noord doorkruist. Na een uurtje had ik al honger, maar ik legde mezelf op dat ik pas in Duitsland zou pauzeren - halverwege - en grabbelde al rijdende naar mijn gesmeerde broodjes.

In Duitsland echter stond het verkeer pats-boem stil. Met nadruk op de boem. Ik heb nog nooit zo snel afgeremd, geloof ik. Met piepende banden. Blijkbaar was het ongeluk - dat ik niet kon zien - pas gebeurd. Even later kwamen twee ambulances langszij scheuren. Ik heb het verder niet gezien, want na ruim een uur in de file te hebben gestaan nam ik de eerste de beste afslag en reed een paar kilometer over secundaire wegen verder. Na de volgende afslag was het over.

Toen had ik wel behoefte aan pauze. Het was warm, ik moest naar de wc en bovendien had ik last van mijn vrouwzijn. Na een dosis chocola en een paracetamolletje verorberd te hebben en het allerlelijkste pluchebeest ooit uit een automaat te hebben gegrepen (dat is me nog nooit gelukt, met zo'n grijparm! Nou ja, ik heb het ook niet meer geprobeerd sinds ik acht was, geloof ik) kon ik weer verder. Om kwart over vijf was ik eindelijk op plaats van bestemming, na nog een extra rondje om het huizenblok te hebben gereden...

Het hostel is echt super. Het is nieuw, dus de mensen zijn nog fanatiek en proberen het je echt naar de zin te maken. Alles is heel huiselijk ingericht, er is een huiskamer en een keuken/eetkamer met alles er op en er aan. Ik zou hier wel kunnen wonen, makkelijk zeg. Een Lidl op de begane grond en een parkeerplaats voor de deur. En draadloos internet, zoals je wel gemerkt hebt. Coowl, zoals mijn supervisor zou zeggen. Sorry, het accent moet je er maar bij denken.

Na gebruik te hebben gemaakt van die voorgenoemde keuken ben ik de stad ingegaan omdat er Heidelberger Herbst was, of iets dergelijks. Veel muziek, veel stands met bratwurst en bier, maar ook met geroosterde noten, pannenkoeken en suikerspinnen. En met allerlei frusteltjes, souvenirs, handwerkjes, etc. En met heel veel mensen. Het was wel leuk, maar dankzij mijn hoofdpijn kon ik er toch niet helemaal van genieten, dus heb ik de bus terug genomen en ben ik blij nu in bed te zitten. Mijn wekker staat uit. Al ben ik benieuwd naar het ontbijt, nu alles hier zo goed verzorgd lijkt te zijn, het zou goed kunnen dat ik dat ga missen...

Weltrusten :)

Work project report

18:47 Unknown 1 Comments

For those who are interested, I put my work project report online:

* click *

C'est fini!

15:48 Unknown 4 Comments

Klaar! Ik zit in de zon in het restaurant van CERN. Onder mijn laptop ligt mijn work project report, door mijn supervisor uitgeprint en van een aantal rode streepjes voorzien. Het zijn voornamelijk typfouten, waar je zelf na de zesde revisie nog steeds overheen kijkt. Dus dit is het. Vond je het leuk? Ja ik vond het leuk. Ik heb ook fijn met je sameng ewerkt. Fijn. Ik heb volgende week ook vakantie. Ah.
Nogal een vreemd gesprek. We hebben elkaar weinig te vertellen. Alles is goed gegaan de afgelopen weken, we hebben gewerkt en nu is het klaar. That's it.

Gisteren heb ik mijn werk gepresenteerd tijdens de SSD meeting. Tijdens mijn presentatie in het auditorium eerder dit jaar waren er meer mensen, maar nu waren er belangrijkere mensen. Wat grappig was dat de helft van de 'aanwezigen' via de speakers aan de muur praatten. Ik kende ze niet en ik had geen idee hoeveel er online meeluisterde. Af en toe kwam de volgende situatie voor. Spreker: "So, Arie did ... and worked on ... and found that..." En wordt onderbroken door een Nederlands accent van boven: "Ja, Arie here, actually..." En de volgende keer is het weer Enrico, of Irina, die plotseling vanuit Trieste, of waar dan ook, aan de discussie deelneemt. Nou ken ik het idee van telefoon en zelfs van internet, maar een plotselinge stem uit het niets blijft toch een beetje vreemd. Tijdens mijn praatje begon er ineens iemand in het Italiaans doorheen te praten. Dat werd opgelost door de lijfelijk aanwezige Marco, die even onbegrijpelijk terugpraatte. Ciao. Ja, ciao.

Maar dat is dus over en mijn werk is af. Het verslag is geschreven. De helft van mijn spullen is ingepakt, de andere helft komt morgen. Mijn supervisor een hand gegeven, en vanavond uit eten in Meyrin met de overgebleven Engelsen. Morgen mijn sleutels inleveren, mijn bankrekening sluiten, mijn access card inleveren en dat soort dingen. Zaterdagochtend rij ik naar Heidelberg.

Held op sokken

20:24 Unknown 3 Comments

En zo kan het in je laatste week voorkomen dat je op je sokken over het CERN terrein loopt. Oke, ik zal wel bij het begin moeten beginnen.

Vorige week had ik vooral veel computerschermen gezien en was de hoofdpijn wel langsgekomen, dus ik vond dat ik wat beweging nodig had. Ik was nog niet in Bellegarde geweest, de laatste plaats van belang in de omgeving, en volgens de foldertjes was daar een mooie wandeling langs de rivier de Valserine. Dat was zeker waar. Bij een pad langs een rivier denk ik als Hollandse aan een uitgesleten jaagpad door het gras, aan de ene kant boten, aan de andere kant koeien. Nah, dat was het niet. De Valserine stroomde behoorlijk snel en had zo een vallei gevormd vanwaar aan beide kanten watervalletjes, euh, vielen. Het pad was wel goed onderhouden - veel trappen en vooral veel picknicktafels. En zoals het met snelstromende Franse rivieren gaat waren er heel veel oude molens. Sommige zodanig oud dat de bomen er door de ramen groeiden. Ik heb er foto's van, die zal ik eens posten.

Over foto's gesproken, ik heb er veel geupload naar mijn facebook-albums. Tip van de dag.

Zondag wilde ik naar de markt van St. Genis. Nou daar ben ik ook heen gegaan, maar ik kon er niet wat lekkers als brunch kopen, wat ik gedacht had. Het bleek een vlooienmarkt te zijn waar het hele dorp hun zolderinhoud aan het verkopen was. Om een lang verhaal kort te maken, ik kwam thuis met een paar skeelers, inclusief knie-, pols- en elleboogbeschermers, en een helm. (Geeft je een soort hoofd-schouders-knie-en-teengevoel.) Gelijk die middag - nadat ik alvast wat ingepakt had, laatste week! - een rondje door het dorp geskate. Ging redelijk, behalve dat het asfalt soms echt een zeef is en het dan net voelt alsof je op een trilplaat staat.

Dus dacht ik vanavond eens te gaan proberen of ik ook naar CERN kan komen met skates. Ik was wel zo verstandig dat 's avonds uit te proberen. Dus, alle bescherming weer op en om, zelfs een reflecterend hesje aan en een lampje op mijn arm, dat vooruit geel schijnt en achteruit rood. Veiliger kan niet. Nou ja, volgens een website was het verstanding om lange mouwen aan te doen, om je te beschermen tegen schaafwonden. Hoe kan ik nou nog schaafwonden krijgen, dacht ik. Ik heb al pols- en elleboogbeschermers, ik heb geen huid meer over.

Maar jawel. Er zit wel drie centimeter tussen beiden. En de weg van St. Genis naar CERN gaat omlaag. OMLAAG. Hoe doe je dat op skates? Hoe rem je zonder onderuit te gaan? In een van de pogingen schaafde ik precies die drie centimeter op mijn onderarm. Hoe krijg je het voor elkaar. Dat werd gezien door drie oude dametjes, waarvan een in nonnenkledij, die er op stonden dat ik aan elke arm een vrouwtje nam en zo gesteund door hen, naar beneden gleed. Ondertussen stelden ze allerlei vragen die ik in mijn beste Frans moest beantwoorden. Ik heb zelden zoveel Frans gepraat - of poging gedaan tot - als daarnet.

Toen het weer wat vlakker werd ging ik op eigen kracht verder - oui, ca va, merci beaucoup - tot ik bij de poort van CERN aankwam. Terwijl ik probeerde een trapje af te komen ging ik weer onderuit. En toen was het genoeg. Ik strompelde nog een stukje verder, vond een plek om te zitten en trok mijn skates en bescherming uit. Op mijn sokken ben ik verder gelopen naar mijn kantoor, vanwaar ik dit nu zit te typen. Het zweet nog in mijn nek en de skates naast me op de grond. Nu moet ik ook nog terug...

Het grote Canada avontuur

08:59 Unknown 6 Comments

Jongens jongens, ik bedoel, lieve levers, wel een beetje door lezen he. Reacties zijn altijd leuk. Laat ik weer eens om wat input van jullie vragen.

Zoals je ziet heb ik het tekstje aan de zijkant weggehaald, waar stond dat ik niets plan. Ik plan natuurlijk wel. Gister heb ik mijn Canadese c.v. afgemaakt en opgestuurd naar verschillende bedrijven die betrokken zijn bij de Olympische Winterspelen. Ook, en dat is nog wel het leukste, heb ik mij aangemeld voor vrijwilligerswerk in Churchill, "ijsbeerhoofdstad" van de wereld. Ik moet nog maar zien dat ze me daar willen hebben, en op korte termijn (het "berenseizoen" loopt tot half november, en als ik daar ben wil ik natuurlijk wel een ijsbeer zien) maar als ik er heen kan zou het wel heel gaaf zijn. Het werk bestaat waarschijnlijk uit afwassen (he! wie doet er laagdunkend over afwassen! Ik stuur meneer Majid op je af!) maar je zit wel op een soort drielandenpunt van ecosystemen. Verder naar het noorden begint het niets (arctic tundra noemen ze dat), rechts heb je de Hudson Bay (arctic marine) en linksonder de gewone wereld. Maar dan mooi, ben de naam vergeten. Anyhow, het is een onderzoeksinstituut en je kunt 's avonds naar hun lezingen toe of op je vrije dag met een excursie mee als er plaats over is. Als alles perfect verloopt, heb ik tussen de ijsberen en de Spelen net 2 maanden om met een Greyhound Discovery Pass (ongelimiteerd bussen) kriskras het land te verkennen.

Al te veel vrijheid is niet goed. Geen idee waarom, maar er staat 'te' voor, dus dan is het zo. Ik ga mijzelf een paar regels opleggen om zo veel mogelijk uit het Canadese avontuur te halen. Ik weet er nog niet zoveel. Als je tips hebt, moet je hier onder even op "Reageer" drukken, of hoe die knop ook heet.

1. Geen binnenlandse vluchten. Het is duur, en het is geen manier om het land te zien. Ja, de afstanden zijn groot. Maar ik ga met veel plezier een paar dagen in een bus of trein zitten. (Van Winnipeg, hoofdstad van Manitoba, naar Churchill: ca 42 uur)

2. Een foto per dag. Of meer, maar een die de essentie van de dag vastlegt. Iets kleins, of iets groots. Die foto komt uiteraard op dit blog. Al zal het soms (of vaak, ik weet het) wel enige vertraging hebben. Ik zal proberen ze minstens eens per week te uploaden, als een soort samenvatting van de week.

3.??

Help :)

Goewie goewie goewie!!

21:57 Unknown 2 Comments

Jaaaaa! Oke, ik ben misschien gek geworden. Gek van mijn GUI. Goewie goewie! GUI? Graphical User Interface. Communicatie tussen programma en gebruiker. Met plaatjes en knopjes en tekstjes. Ik heb in een vorig blogje wel eens screenshots laten zien. Hoe ik de GUI van "onze" detector veranderd had. Verbeterd. Vandaag ben ik er opnieuw mee bezig geweest. Overigens nog wel vaker in de laatste weken. Maar ik denk dat-ie nu af is. Hij is ge-commit. Ik zal binnenkort nieuwe screenshots plaatsen, met tekst en uitleg. Maar het is mooi. De GUI is mooi. En het is mooi om je code zo goed te kennen dat je in een half uurtje even vier grafieken, met automatische controles en al, kan toevoegen. Dat je supervisor je kan bellen met een probleem waar hij niets van snapt, maar dat jij tijdens het gesprek in je hoofd al opgelost hebt. Dat hij je een uur later mailt met de mededeling dat er niets veranderd is, en je met alle zekerheid kan zeggen dat dat toch echt aan hem ligt - deze code IS beter en hij werkt. En dat er niemand in heel CERN is die de SSD GUI beter kent. Dat wellicht er straks, als de protonen rondschieten in LHC, er iets raars gebeurt in de datastroom tussen de detector en de data-opslag, en dat deze GUI vervolgens een waarschuwing geeft. Goewie goewie!

EDIT (de volgende dag): Bij deze de beloofde screenshots. Zo zag-ie er vroeger uit:



Hij heeft nu twee nieuwe tabs. Op de eerste zes tabs staan tekstboxjes die waarschuwingen kunnen bevatten over de grafiekjes van die tab, zoals op de nieuwe "common mode" tab:



Hier geeft ie een rode waarschuwing en maakt ie de titel van de tab rood, als een vakje een waarde van meer dan 10 heeft. (De grafiek is een 3 dimensionale map, een kaart van het oppervlak van de detector. Elk vakje is een module. De kleur geeft de hoeveelheid ruis aan in die module. Veel ruis is niet goed. Dat ziet hij nu dus zelf.) En de laatste tab is natuurlijk het mooist, maar die had ik al eens laten zien:



Hier kun je zelf kiezen welk histogram (uit 1954 mogelijkheden) je wilt zien. Huray!

Na deze heuglijke dag ben ik naar het winkelcentrum van Val-Thoiry geweest. Eigenlijk om zalm en rucola en spinazie te komen om in en door de pannenkoeken te doen (hmmmm), wat ik ook gedaan heb (nogmaals hmmm), maar toen ik daar eenmaal was toch ook maar even een kledingzaak ingegaan. Ik zocht nog een pyjama. Had overal al gekeken, maar nergens iets wat ik zocht. Wat ik zocht was iets warms en leuks. Iets waarmee je wel door een hostel durft te lopen, en met lange mouwen en lange broekspijpen. In die zaak in Val-Thoiry, een soort van inheemse C&A, was er ruime keus. Rot alleen dat ze die tops en broeken van een setje aan elkaar vast maken.. Dan kun je alleen of het truitje passen, waarbij de broek aan je schouders bungelt, of de broek, waarbij het truitje aan je kont hangt. Nou ja, uiteindelijk is het een felroze geworden, met veiligheidsspelden. Nou ja, plaatjes van veiligheidsspelden, anders slaapt het niet zo lekker. Ja, felroze. Oh, en het is een korte broek en korte mouwen. Dus ik ga het alsnog koud hebben. Maar ik heb er al wel mee door het hostel gelopen +o)

Nu is het alweer bijna half elf, maar ik ben nog niet moe - ik heb vannacht voor een heel jaar geslapen. Ik had zo'n hoofdpijn dat ik om half tien naar bed ging. Ik werd om twee uur wakker. Met evenveel hoofdpijn, maar zonder slaap. Na een vitaminenshot (tsja, ik had geen pijnstillers. Inmiddels wel. "Je cherche.. paracetamol?") toch weer gaan slapen. Dus nu heb ik nog wel een uurtje om een Canadese CV op te stellen.

Goewie goewie goewie!

Five minutes of fame

20:41 Unknown 3 Comments

Mijn fiets wordt beroemd. Hij kan nu al door de hele wereld gezien worden op youtube. Oke, hij heeft slechts een klein figurantenrolletje, maar we werken aan zijn naamsbekendheid. De hoofdrol was voor de CERN fietsen waar hij de fietsenstalling van het hostel mee deelt. Zijn verlegenheid maakt het managen van een dergelijk capabel ijzeren ros wel moeilijker. Vandaar dat hij in deze film dan ook stil in een hoekje is blijven staan. Linksachter.

http://www.youtube.com/watch?v=5eVBtesuWpM

Verzoeken voor interviews, foto's en bandtekeningen via zijn manager.

Lyon

22:17 Unknown 2 Comments

Woensdag kreeg ik een mailtje van de coordinator van het summer student programme met de mededeling dat er de volgende dag een feestdag was. Iets regionaals. Een beetje wiki'en leerde dat van originele een dag van religieus vasten was, dat over de jaren afgesleten was, een tijd lang niet is gevierd en daarna weer in ere hersteld was. Waarschijnlijk omdat de Genevois graag een dag vrij hadden. "Enjoy your day off", stond in het mailtje. Day off? Wat nou day off? Ik had niets meegekregen van een vrije dag. Niemand over gehoord. Later op de middag stuurde ik een mail naar mijn supervisor (dat doe ik ongeveer vijf keer per dag) waarin ik het curieuze mailtje noemde. Het antwoord kwam pas de volgende ochtend. Toen ik mij donderdagochtend klaar maakte om naar CERN te gaan, bekeek ik vast even mijn email. Antwoord van mijn supervisor, en wel dat hij het grootste gedeelte van de dag vrij zou nemen. We zouden elkaar weer zien op vrijdagochtend, negen uur, op point 2.

Wat doe je met zoveel onverwachte vrijheid? Stephen, mijn Schotse medestudent, had mij al eens overtuigd dat Lyon een mooie stad is, en prima in een dag te doen. Het was er niet van gekomen om er samen heen te gaan voordat Stephen weer naar Glasgow ging, maar dit leek mij een goede dag om een dergelijke reis te maken.

Natuurlijk kende de TomTom de Park&Ride plaatsen rondom Lyon niet. Slechts een kon ik vinden: het treinstation van Villeurbanne, een voorstad. Via de tolweg kostte het anderhalf uur. Prima. Alleen wist de TomTom niet dat er wegwerkzaamheden waren op diezelfde tolweg, wat er voor zorgde dat zodra ik een kaartje getrokken had, ik in de file terecht kwam. Leuk. Achteraf viel het wel mee, en ik had geen haast, maar ik had net zo goed de secundaire wegen kunnen nemen...

In Villeurbanne aangekomen was het druk. DRUK. Overal stonden auto's geparkeerd of deden auto's hun best om geparkeerd te raken. Wat niet zo goed lukt als elk stukje asfalt al bezet is. Volgens de TomTom was het nog een paar honderd meter naar het station, en op de een of andere manier had ik er niet zoveel vertrouwen in dat daar een enorme P&R garage zou zijn met tientallen vrije plaatsen. Dus toen er vlakvoor mij een auto de weg op wilde draaien, dat wil zeggen, uit een parkeerplaats, hoefde ik geen tweede keer na te denken. Ik kon mijn geluk niet op. Tadaa. Ik was geparkeerd zonder een meter te ver te rijden. En het was nog gratis ook. Die paar honderd meter naar het station kon ik ook nog wel lopen. Maar ik was nog nauwelijks op weg toen ik een bushalte tegen kwam. Ik wilde me even orienteren op het kaartje, maar zag ondertussen dat bus C3 helemaal tot in het centrum van Lyon kwam. Ik draaide mij om, en voila, daar stopt de C3 net voor mijn neus. "Bonjour, do you have a ticket for a day?" - "??" - "Pour tout le jour?" - "Ah, oui."

Villeurbanne, op de paar meter tussen auto en bus:


Oftewel, voor ik goed en wel van de snelweg af was zat ik in de bus naar het centrum van Lyon. Het hele treinstation van Villeurbanne heb ik nooit gezien. Vanaf de bushalte liep ik naar het immense Place Bellecour, vanwaar ik, na bij de tourist info een kaartje te hebben verkregen en bij de McDonalds een grand coca light en een toiletbezoek, wandelde ik naar de oude stad, die zich grotendeels op een heuvel bevindt die Fourviere heet. Oh, het is wel noemenswaardig dat de toiletjuffrouw van die McDonalds werkelijk de meest chagrijnige vrouw van Frankrijk is. Zonder enige twijfel. Ik wilde graag eerst naar de wc en dan mijn cola halen, maar dat mag natuurlijk niet, want je moet wel een bonnetje laten zien. Nou zou ik daar chagrijnig van kunnen worden, of anders om de enorme rij die er bij elke McDonalds, altijd, staat, maar ik had een vrije dag, dus ik heb vrolijk het kaartje bestudeerd tot ik aan de beurt was en liep met cola en al terug naar de dame van de wc. Ik heb mijn cola laten zien, mijn bonnetje, ik heb haar gebonjourd en gemerci'd en ge-aurevoird tot en met, maar nog geen glimlachje. Arm mens.

Goed, de oude stad dus. Heuveltje beklommen. Fonteintje, een vrolijke vrouw met twee honden, waarvan de een Watson heette en de ander een of andere Franse detective of geheim agent, hele vrolijke beestjes, en uiteindelijk de archeologische site. En die was groot! Ze hebben daar twee theaters naast elkaar (een theater en een odeon) uit de tijd van Tiberius, een enorm complex (sommige vertrekken met dak en al!) waar ze de functie niet van weten, en nog een aantal dingetjes. En verder een mooi uitzicht over de stad en tussen en op die oude stenen vooral heel, heel veel hagedisjes.



Zie je 'm?


Het museum dat bij deze antieke schoonheden hoorde was op donderdagen gratis, dus daar heb ik mij ook nog even vermaakt. Ze hebben echt veel gevonden daar in de regio! Op dezelfde heuvel bevindt zich een kathedraal, ook niet echt klein. Bladgoud, heiligen, je kent het wel. Maar dan drie keer zo groot als je je nu voorstelt.
Toen was ik moe, en blij dat ik een dagkaart voor de bus had. En een bushalte. Want het leek onmogelijk weer van deze heuvel af te komen - voor ik het wist was ik bijna aan de andere kant, maar had ik nog geen weg naar beneden gevonden. De bus bracht mij helemaal naar het Croix-Rousse plein, aan de noordkant van de binnenstad. Terwijl ik op dit plein zat te picknicken, kwam er een meisje naar mij toe met een warrig verhaal, waar ik uit begreep dat ze in het kader van de introductie van de universiteit (of een studentenvereniging, wellicht) objecten moest verkopen ten behoeve van een stichting voor daklozen. Twee euro per stuk. Ik kocht een kaarsje en een fotostandaard, die nu op mijn bureau de kaart met foto's van mij en Brigitta staande houdt. Het meisje was dolblij.

Op de wandeling terug naar het zuiden kwam ik langs een grote neptunusfontein waar de ontgroeningen wat klassiekere vormen hadden. Een stuk of tien jongens en een of twee meisjes stonden te zingen, een vuilniszak over hun kleren getrokken. Midden in de fontein. Vanaf de rand werden ze gedirigeerd door drie schreeuwende ouderejaars. "C'est beau huh?" vroeg een voorbijganger, die mijn interesse in het schouwspel opgemerkt had. Ik lachte er om, maar hij lachte niet mee, alsof hij het niet ironisch bedoeld had. Misschien had ik iets gemist in de tekst van het lied dat gezongen werd. Ik kwam de studenten later nog tegen. Drijfnat, uiteraard, maar wel vrolijk.

Ook kwam ik op deze wandeling langs het amfitheater. Het woord amfitheater doet mij nog altijd aan colloseum-achtige gebouwen denken, maar ik weet dat ze hier in Frankrijk bijna ieder zaaltje amphitheatre noemen, dus ik was er niet heen gegaan als de bus mij niet toevallig aan deze kant afgezet had. Maar wat bleek, dit amfitheater was inderdaad een Romeinse ruine. Met een plakkaat er bij over vroege christenen, martelaars en dat de paus Johannes Paulus II hier geweest was. Er was minder van over dan van de twee theaters op de heuvel, maar ik kreeg de indruk dat de bewoners van het toenmalige Lugdunum wel van uitgaan hielden.

En zo was ik weer terug bij de bushalte waar ik uit de bus uit Villeurbanne gestapt was. Ik had een rondje door de stad gemaakt en het was inmiddels half zes. Ik besloot te kijken of ik snel iets lichtst te eten kon krijgen (wetende dat in de meeste restaurants in Frankrijk de keuken pas vanaf zeven uur open is) om tegelijkertijd de grootste spits te ontwijken. Van een feestdag had hier immers niemand gehoord. Maar opnieuw was het lot mij gunstig gezind. Direct naast de bushalte was een terrasje (had ik al gezegd dat het super mooi weer was voor september? blauwe lucht, zon, warm) waar ik un jus de pomme et something to eat bestelde en uiteindelijk mijn geitenkaassalade kreeg waar ik al weken trek in had.

In de bus terug naar Villeurbanne bedacht ik welk onheil mij te wachten stond. Auto gestolen? Auto stuk? Ging ik een groot ongeluk krijgen op de terugweg? Want het was toch werkelijk niet mogelijk dat ik zoveel geluk op een dag kon hebben, wanneer ik diezelfde ochtend nog wakker werd met de gedachte gewoon de hele dag binnen achter mijn computer te gaan zitten? Niet dat ik mij zo extreem gelukkig voelde, ik voelde me redelijk tevreden ja, maar ook wat moe, maar ik was me er van bewust dat het lot mij wel zeer gunstig gezind was vandaag. Maar niets van dit alles. De auto stond braaf op mij te wachten, zelfs geen parkeerbon, en de wegwerkzaamheden op de tolweg kostten nu veel minder tijd. Ja, ik heb nog een stukje omgereden toen ik bijna thuis was, omdat ik niet wist bij welke afslag ik er af moest - de TomTom kent de nieuwe autoweg nog niet, die van de snelweg rechtstreeks naar St. Genis gaat. Dus ben ik via Geneve gegaan, wat me wat meer tol kostte (14 euro voor een stukje weg! De trein is zowat goedkoper...) en meer tijd, maar als dat alles is, dan was het nog een erg geslaagde dag.

Tour de Pays de Gex

22:50 Unknown 1 Comments

Op onze eerste dag werden we er voor gewaarschuwd: fietsen in Frankrijk. Levensgevaarlijk. Op ongeveer 2/3 van de weg St. Genis-CERN is fietspad. De rest is ook nog wel te overleven, maar ik heb mijn fiets niet meegenomen om alleen die paar honderd meter af te leggen. Dus besloot ik afgelopen zondag van de laatste mooie zomerdag - dacht ik toen - gebruik te maken om naar Divonne-les-Bains te fietsen. Een tocht van ongeveer anderhalf uur. Ik was een week eerder al met de auto naar Divonne geweest om daar naar de renbaan te gaan, en toen bleek dat het dorp naast de paardenrennen ook een leuke markt had, en een recreatiemeer. Reden genoeg om er nog een keer langs te gaan, nu laatste rennen van het seizoen gehouden werden.

Toevallig had ik mijn vaders fietshelm hier liggen, en aangemoedigd door de waarschuwingen en de lokale gebruiken besloot ik voor het eerst een fietstocht met helm te maken. Dat had ik nooit eerder overwogen. Want fietshelmen zijn voor mietjes. Voor kinderen. En misschien voor wielrenners. Dat denk je tenminste als Hollander. Maar ach, de dingen zijn licht, ze zitten nauwelijks in de weg - waarom ook niet?

In Frankrijk rijden ze snel, en hebben ze geen fietspaden:


Waarom niet? Omdat het onveiliger is. Zeggen sommigen. Een Brits onderzoek heeft een paar jaar geleden aangetoond dat automobilisten dichter langs fietsers reden wanneer zij een helm op hadden. Een beetje googelen laat weten dat er een grote controverse over de fietshelm bestaat. Sommigen raden het gebruik inderdaad af. Volgens anderen is het noodzakelijk. Wie had dat gedacht. Overigens bleek uit hetzelfde onderzoek dat je met lang haar (of een vrouwenkapsel, in ieder geval) juist meer ruimte van de automobilisten krijgt.

Hoe het ook zij, ik heb de tocht overleefd. Wel interessant dat je met helm vaker gegroet wordt, in ieder geval door wielrenners. Alsof je ineens van woonwerkfietser in sportfietser veranderd bent, met de bijbehorende status. Maar dan alleen als ik stilsta om even op de borden te kijken, zodat ze niet zien hoe traag ik eigenlijk ben.

Ik kwam door veel dorpjes:




Ik kwam in Divonne aan rond het middaguur. De markt was erg interessant, met allerlei eten dat je aankijkt, maar alles was ongeveer drie keer zo duur als in de supermarkt.

Die vis, die er wat haai-achtig uit ziet, was echt GROOT:


Na een aantal paardenrennen bekeken te hebben heb ik de terugtocht weer aanvaard. Die bleek voornamelijk heuvelafwaarts te zijn, dus ik was nog netjes voor het eten thuis. Ergste verwonding van de dag was een verbrande hals. Ik was klaar voor de herfst. Maar die bleek nog even op zich te laten wachten. Later meer.

Paardje op de bovenste foto wil niet in het hek:




De kwaliteit van de foto is enerzijds te danken aan de afwezigheid van de acculader van mijn camera, en anderzijds aan de batterij van mijn telefoon, die er mee op hield net voordat de race van start ging.

Overigens ben ik mij vanavond nog een hoedje geschrokken toen ik zelf bijna een fietser aanreed. Zonder helm en zonder lang haar, dus daar zal het aan gelegen hebben. Of zou het toch het feit geweest zijn dat hij geen licht had, en op de weg fietste op het stuk waar wel een verplicht fietstpad is? Nou ja, hij leeft nog, maar mon dieu, doe toch een lampje aan...

In de keuken, bij pannenkoekenbeslag en kokende eieren

20:00 Unknown 4 Comments

"Are you not afraid people will steal your things?"
"If they do, it's their karma."
"..."
"Do you know karma? It's a buddhist thing."

--

"You're not buddhist, are you?"
"No, but I still like the concept."
"Are you christian?"
"Nah, not really."
"You don't believe in God?"
"Sometimes."

--

"Have you heard of muslims?"
"Euh, yeah?"
"I believe there are muslims in Netherlands, too?"

--

"It is good for your spirituality. You know. You need to feed your stomach, and you need to feed your heart. You understand?"
"But I am already happy. What more can it do for me?"
"Yes, now, you are young. But you know, in the afterlife.."
"Yeah, that's what you think."

--

"So you don't feel you miss something?"
"Nope."
"I can just advise you to read a little bit about Islam. I am sure there are translations in Dutch.."
"Oh yeah, I'm sure of that too!"
"..."
"I'm sorry, I'm not so easily converted."

--

"I can still hold open the door for you. Enjoy your meal."

Christopher McCareless

20:35 Unknown 3 Comments

De film Into The Wild was in de aanbieding bij de Leclerc in Ferney-Voltaire. Ik kende de film niet, maar de titel kwam me bekend voor en met enige positieve associaties. Gisteravond heb ik hem bekeken. Ik vond het een erg mooie film, maar de schok kwam - voor mij - aan het einde. Toen na bijna twee en een half uur Emile Hirsch deze foto werd getoond:



Met de mededeling dat het lichaam van Christopher McCandless - de hoofdpersoon uit de film - twee weken na zijn dood door jagers was gevonden. Deze foto was onontwikkeld in zijn camera gevonden. Christopher McCandless heeft echt bestaan. Het avontuur waar de film verslag van doet, speelde zich een jaar of 15 geleden af in deze zelfde, echte wereld.

Hij kwam uit een welgestelde familie. Amerika, jaren negentig. Hij had zijn college degree gehaald met A's en A-'en. Hij was 22 - om precies te zijn was zijn geboortedag 12 februari - toen hij van de radar verdween. Hij ging reizen. Naar het noorden. Het meeste geld dat hij van zijn ouders had gekregen gaf hij aan Oxfam. Wat hij over had verbrandde hij uiteindelijk. Dit alles met het argument dat hij het Amerikaanse materialisme verfoeide. Zijn ideaal was om naar Alaska te gaan en daar van en met de natuur te leven. Hij kwam inderdaad in Alaska terecht en leefde 113 dagen in een achtergelaten bus van een paar kilo rijst en de dieren die hij schoot. Hij raakte toch eenzaam, probeerde terug te gaan naar de bewoonde wereld, zag dat het stroompje dat hij overgestoken was nu een woeste rivier was en stierf in zijn bus. Op 24-jarige leeftijd. Toen het twee weken later gevonden werd woog zijn lichaam 30 kilo.

Voor de vele avonturiers die nu dezelfde weg volgen naar de inmiddels beroemde Magic Bus - in feite maar een paar uur wandelen - is Chris McCandless een voorbeeld. Een bescheiden jongen die wist dat het leven niet om geld en roem ging. En daar beroemd om geworden is. En dood aan gegaan is. Maar dat vergeten de fans dan even.

Ik vind het verhaal niet zozeer inspirerend, als wel beangstigend. Al met al is onze geboortedag niet het enige dat ik met Chris gemeen heb. Ik wil ook naar het noorden om de ruige natuur te zien. Maar wie het boek Into the Wild van Jon Krakauer heeft gelezen of de film van Sean Penn heeft gezien, zou ook dit stukje moeten lezen van een Park Ranger in Alaska. Peter Christian beschrijft dat McCandless geen held is, maar een sukkel, een verlate puber of een suicidale vluchteling, die lijdt aan een ernstige "quarter life crisis".

Chris schoot een eland, maar liet hem bederven. Chris at wellicht giftige planten, wat zijn hongersdood heeft kunnen verspoedigen. Nog fascinerender: de plaats waar Chris in de rivier viel, waarna hij concludeerde dat hij van de rest van de wereld afgesloten was, lag 400 meter van een pontje vandaan, waarmee hij relatief gemakkelijk over had kunnen steken. Immers, hij verbleef in een bus: ook die was eens aan de overkant gekomen. Chris wist dat niet, omdat hij geen kaart had, geen kompas, niets dat op enige voorbereiding wees.

Volgens Peter Christian, de Park Ranger, was overleven niet het doel van zijn reis geweest. "In fact, Alaska is populated with people who are either running away from something or
seeking themselves in America’s last frontier." Volgens hem was Chris van het eerste type. Op de vlucht voor de druk en verwachtingen van zijn ouders, van de maatschappij die hij zei te verachten. Met suicidale trekjes. Misschien heeft iedereen die dergelijke risico's neemt suicidale trekjes.

Conclusie. Men ziet Christopher McCandless als een voorbeeld, inspiratie voor alle reizigers die naar het wilde noorden trekken om "zichzelf" te zoeken. Maar hij ging dood. Eenzaam, hongerig, ziek. 30 kilogram. Alaska. Maar wel op een plek waar nu toeristen in een dagje heen wandelen. En dat is niet omdat het nu makkelijker is dan toen. "Toen" is maar 17 jaar geleden. Dat is omdat Chris de weg terug niet wilde vinden. Of in ieder geval niet zijn best gedaan heeft het gebied en zijn kansen te leren kennen voor hij er in stapte. Zo iemand is geen voorbeeld. Zo iemand is ongelofelijk triest.

Heidelberg

21:20 Unknown 2 Comments

Het is september. Ik heb vanavond mijn laatste maand in het hostel van St. Genis betaald en mijn vertrek met een dag vervroegd. Ik wilde eerst zondag de 27e weg gaan, zodat ik zaterdag nog rustig wat kon inpakken en voldoende kon slapen, omdat de reis zo lang is. Maar ik heb besloten terug te gaan via Duitsland en enkele nachten in Heidelberg te blijven. Omdat het een mooie stad is, omdat ik te veel Frans gehoord heb de afgelopen tijd (dat op de een of andere manier alleen met een paar dagen in Duitsland verholpen kan worden) maar vooral omdat het een potentiele woonplaats is. Een goede universiteit, zeker wat de natuurkunde betreft, niet te ver weg en niet te dichtbij. Nu vertrek ik zaterdag de 26e. Het is maar een uur of vijf rijden naar Heidelberg, dus ik ben er zaterdagmiddag. Ik twijfel nog of ik twee of drie nachten zal blijven. Ik denk dat ik reserveer voor twee. Als ik ter plekke toch nog wil blijven, ga ik er vanuit dat het hostel eind september nog wel een bed over heeft. Zo niet, dan heeft het niet zo moeten zijn.

Ik ga nu mijn hostel maar reserveren. Het werk gaat goed, ik ben alweer aan iets nieuws begonnen. Het lijkt allemaal snel en voorspoedig te gaan, het voelt alsof ik volgende week geen werk meer heb en dan nog twee weken niks te doen heb. Maar dat zal wel niet gebeuren - mijn supervisor blijft wel dingen verzinnen. Plotseling lijken de vier weken (nou ja, drie en een half) die ik nog te gaan heb, erg lang. In gedachten ben ik al bijna in Nederland. Ik chat meer met mensen thuis, ik heb uitzendinggemist en nederland.fm herontdekt. Ik dacht laatst zomaar ineens aan Utrecht, en nog half in slaap dacht ik aan het weerzien van mijn hond - oh nee, die is dood. Goeiemorgen.

Ach, ik kan er beter nog maar even van genieten. Ik ga mijn hostel in Heidelberg boeken, en dan weer eens een goed boek pakken.