Christopher McCareless

20:35 Unknown 3 Comments

De film Into The Wild was in de aanbieding bij de Leclerc in Ferney-Voltaire. Ik kende de film niet, maar de titel kwam me bekend voor en met enige positieve associaties. Gisteravond heb ik hem bekeken. Ik vond het een erg mooie film, maar de schok kwam - voor mij - aan het einde. Toen na bijna twee en een half uur Emile Hirsch deze foto werd getoond:



Met de mededeling dat het lichaam van Christopher McCandless - de hoofdpersoon uit de film - twee weken na zijn dood door jagers was gevonden. Deze foto was onontwikkeld in zijn camera gevonden. Christopher McCandless heeft echt bestaan. Het avontuur waar de film verslag van doet, speelde zich een jaar of 15 geleden af in deze zelfde, echte wereld.

Hij kwam uit een welgestelde familie. Amerika, jaren negentig. Hij had zijn college degree gehaald met A's en A-'en. Hij was 22 - om precies te zijn was zijn geboortedag 12 februari - toen hij van de radar verdween. Hij ging reizen. Naar het noorden. Het meeste geld dat hij van zijn ouders had gekregen gaf hij aan Oxfam. Wat hij over had verbrandde hij uiteindelijk. Dit alles met het argument dat hij het Amerikaanse materialisme verfoeide. Zijn ideaal was om naar Alaska te gaan en daar van en met de natuur te leven. Hij kwam inderdaad in Alaska terecht en leefde 113 dagen in een achtergelaten bus van een paar kilo rijst en de dieren die hij schoot. Hij raakte toch eenzaam, probeerde terug te gaan naar de bewoonde wereld, zag dat het stroompje dat hij overgestoken was nu een woeste rivier was en stierf in zijn bus. Op 24-jarige leeftijd. Toen het twee weken later gevonden werd woog zijn lichaam 30 kilo.

Voor de vele avonturiers die nu dezelfde weg volgen naar de inmiddels beroemde Magic Bus - in feite maar een paar uur wandelen - is Chris McCandless een voorbeeld. Een bescheiden jongen die wist dat het leven niet om geld en roem ging. En daar beroemd om geworden is. En dood aan gegaan is. Maar dat vergeten de fans dan even.

Ik vind het verhaal niet zozeer inspirerend, als wel beangstigend. Al met al is onze geboortedag niet het enige dat ik met Chris gemeen heb. Ik wil ook naar het noorden om de ruige natuur te zien. Maar wie het boek Into the Wild van Jon Krakauer heeft gelezen of de film van Sean Penn heeft gezien, zou ook dit stukje moeten lezen van een Park Ranger in Alaska. Peter Christian beschrijft dat McCandless geen held is, maar een sukkel, een verlate puber of een suicidale vluchteling, die lijdt aan een ernstige "quarter life crisis".

Chris schoot een eland, maar liet hem bederven. Chris at wellicht giftige planten, wat zijn hongersdood heeft kunnen verspoedigen. Nog fascinerender: de plaats waar Chris in de rivier viel, waarna hij concludeerde dat hij van de rest van de wereld afgesloten was, lag 400 meter van een pontje vandaan, waarmee hij relatief gemakkelijk over had kunnen steken. Immers, hij verbleef in een bus: ook die was eens aan de overkant gekomen. Chris wist dat niet, omdat hij geen kaart had, geen kompas, niets dat op enige voorbereiding wees.

Volgens Peter Christian, de Park Ranger, was overleven niet het doel van zijn reis geweest. "In fact, Alaska is populated with people who are either running away from something or
seeking themselves in America’s last frontier." Volgens hem was Chris van het eerste type. Op de vlucht voor de druk en verwachtingen van zijn ouders, van de maatschappij die hij zei te verachten. Met suicidale trekjes. Misschien heeft iedereen die dergelijke risico's neemt suicidale trekjes.

Conclusie. Men ziet Christopher McCandless als een voorbeeld, inspiratie voor alle reizigers die naar het wilde noorden trekken om "zichzelf" te zoeken. Maar hij ging dood. Eenzaam, hongerig, ziek. 30 kilogram. Alaska. Maar wel op een plek waar nu toeristen in een dagje heen wandelen. En dat is niet omdat het nu makkelijker is dan toen. "Toen" is maar 17 jaar geleden. Dat is omdat Chris de weg terug niet wilde vinden. Of in ieder geval niet zijn best gedaan heeft het gebied en zijn kansen te leren kennen voor hij er in stapte. Zo iemand is geen voorbeeld. Zo iemand is ongelofelijk triest.