Herbst

22:03 Unknown 2 Comments

Je hebt wel eens van die dagen dat je blij bent als je om tien uur in bed ligt. Het is nu vier over tien en ik schrijf vanuit een vierpersoonskamer van het Steffi's hostel in Heidelberg. Wat kan je gesloopt zijn van een dag autorijden.

Ik wilde rond een uur of negen vertrekken, en had de wekker van mijn telefoon daarvoor op acht uur gezet. Ik werd uiteindelijk wakker van het geluid van mijn telefoon, die van mijn bed op de grond viel. Het duurde nog even voor ik de conclusie getrokken had dat het ding alleen op bed had kunnen liggen als ik die daar zelf neergelegd had toen ik de wekker uitzette. En dat het dus al later moest zijn. Het was inderdaad al tegen negenen. Ik liep al achter op schema voor ik goed en wel wakker was.

Dag St. Genis. Nog even email kijken - zie, mijn supervisor was inderdaad blij verrast door de verandering aan de GUI die ik gistermiddag nog even snel doorgevoerd had. Ha. Nog even een broodje smeren, en dan de laatste tassen de auto in en onderweg. Wat is Zwitserland groot als je het van zuid naar noord doorkruist. Na een uurtje had ik al honger, maar ik legde mezelf op dat ik pas in Duitsland zou pauzeren - halverwege - en grabbelde al rijdende naar mijn gesmeerde broodjes.

In Duitsland echter stond het verkeer pats-boem stil. Met nadruk op de boem. Ik heb nog nooit zo snel afgeremd, geloof ik. Met piepende banden. Blijkbaar was het ongeluk - dat ik niet kon zien - pas gebeurd. Even later kwamen twee ambulances langszij scheuren. Ik heb het verder niet gezien, want na ruim een uur in de file te hebben gestaan nam ik de eerste de beste afslag en reed een paar kilometer over secundaire wegen verder. Na de volgende afslag was het over.

Toen had ik wel behoefte aan pauze. Het was warm, ik moest naar de wc en bovendien had ik last van mijn vrouwzijn. Na een dosis chocola en een paracetamolletje verorberd te hebben en het allerlelijkste pluchebeest ooit uit een automaat te hebben gegrepen (dat is me nog nooit gelukt, met zo'n grijparm! Nou ja, ik heb het ook niet meer geprobeerd sinds ik acht was, geloof ik) kon ik weer verder. Om kwart over vijf was ik eindelijk op plaats van bestemming, na nog een extra rondje om het huizenblok te hebben gereden...

Het hostel is echt super. Het is nieuw, dus de mensen zijn nog fanatiek en proberen het je echt naar de zin te maken. Alles is heel huiselijk ingericht, er is een huiskamer en een keuken/eetkamer met alles er op en er aan. Ik zou hier wel kunnen wonen, makkelijk zeg. Een Lidl op de begane grond en een parkeerplaats voor de deur. En draadloos internet, zoals je wel gemerkt hebt. Coowl, zoals mijn supervisor zou zeggen. Sorry, het accent moet je er maar bij denken.

Na gebruik te hebben gemaakt van die voorgenoemde keuken ben ik de stad ingegaan omdat er Heidelberger Herbst was, of iets dergelijks. Veel muziek, veel stands met bratwurst en bier, maar ook met geroosterde noten, pannenkoeken en suikerspinnen. En met allerlei frusteltjes, souvenirs, handwerkjes, etc. En met heel veel mensen. Het was wel leuk, maar dankzij mijn hoofdpijn kon ik er toch niet helemaal van genieten, dus heb ik de bus terug genomen en ben ik blij nu in bed te zitten. Mijn wekker staat uit. Al ben ik benieuwd naar het ontbijt, nu alles hier zo goed verzorgd lijkt te zijn, het zou goed kunnen dat ik dat ga missen...

Weltrusten :)