Lyon

22:17 Unknown 2 Comments

Woensdag kreeg ik een mailtje van de coordinator van het summer student programme met de mededeling dat er de volgende dag een feestdag was. Iets regionaals. Een beetje wiki'en leerde dat van originele een dag van religieus vasten was, dat over de jaren afgesleten was, een tijd lang niet is gevierd en daarna weer in ere hersteld was. Waarschijnlijk omdat de Genevois graag een dag vrij hadden. "Enjoy your day off", stond in het mailtje. Day off? Wat nou day off? Ik had niets meegekregen van een vrije dag. Niemand over gehoord. Later op de middag stuurde ik een mail naar mijn supervisor (dat doe ik ongeveer vijf keer per dag) waarin ik het curieuze mailtje noemde. Het antwoord kwam pas de volgende ochtend. Toen ik mij donderdagochtend klaar maakte om naar CERN te gaan, bekeek ik vast even mijn email. Antwoord van mijn supervisor, en wel dat hij het grootste gedeelte van de dag vrij zou nemen. We zouden elkaar weer zien op vrijdagochtend, negen uur, op point 2.

Wat doe je met zoveel onverwachte vrijheid? Stephen, mijn Schotse medestudent, had mij al eens overtuigd dat Lyon een mooie stad is, en prima in een dag te doen. Het was er niet van gekomen om er samen heen te gaan voordat Stephen weer naar Glasgow ging, maar dit leek mij een goede dag om een dergelijke reis te maken.

Natuurlijk kende de TomTom de Park&Ride plaatsen rondom Lyon niet. Slechts een kon ik vinden: het treinstation van Villeurbanne, een voorstad. Via de tolweg kostte het anderhalf uur. Prima. Alleen wist de TomTom niet dat er wegwerkzaamheden waren op diezelfde tolweg, wat er voor zorgde dat zodra ik een kaartje getrokken had, ik in de file terecht kwam. Leuk. Achteraf viel het wel mee, en ik had geen haast, maar ik had net zo goed de secundaire wegen kunnen nemen...

In Villeurbanne aangekomen was het druk. DRUK. Overal stonden auto's geparkeerd of deden auto's hun best om geparkeerd te raken. Wat niet zo goed lukt als elk stukje asfalt al bezet is. Volgens de TomTom was het nog een paar honderd meter naar het station, en op de een of andere manier had ik er niet zoveel vertrouwen in dat daar een enorme P&R garage zou zijn met tientallen vrije plaatsen. Dus toen er vlakvoor mij een auto de weg op wilde draaien, dat wil zeggen, uit een parkeerplaats, hoefde ik geen tweede keer na te denken. Ik kon mijn geluk niet op. Tadaa. Ik was geparkeerd zonder een meter te ver te rijden. En het was nog gratis ook. Die paar honderd meter naar het station kon ik ook nog wel lopen. Maar ik was nog nauwelijks op weg toen ik een bushalte tegen kwam. Ik wilde me even orienteren op het kaartje, maar zag ondertussen dat bus C3 helemaal tot in het centrum van Lyon kwam. Ik draaide mij om, en voila, daar stopt de C3 net voor mijn neus. "Bonjour, do you have a ticket for a day?" - "??" - "Pour tout le jour?" - "Ah, oui."

Villeurbanne, op de paar meter tussen auto en bus:


Oftewel, voor ik goed en wel van de snelweg af was zat ik in de bus naar het centrum van Lyon. Het hele treinstation van Villeurbanne heb ik nooit gezien. Vanaf de bushalte liep ik naar het immense Place Bellecour, vanwaar ik, na bij de tourist info een kaartje te hebben verkregen en bij de McDonalds een grand coca light en een toiletbezoek, wandelde ik naar de oude stad, die zich grotendeels op een heuvel bevindt die Fourviere heet. Oh, het is wel noemenswaardig dat de toiletjuffrouw van die McDonalds werkelijk de meest chagrijnige vrouw van Frankrijk is. Zonder enige twijfel. Ik wilde graag eerst naar de wc en dan mijn cola halen, maar dat mag natuurlijk niet, want je moet wel een bonnetje laten zien. Nou zou ik daar chagrijnig van kunnen worden, of anders om de enorme rij die er bij elke McDonalds, altijd, staat, maar ik had een vrije dag, dus ik heb vrolijk het kaartje bestudeerd tot ik aan de beurt was en liep met cola en al terug naar de dame van de wc. Ik heb mijn cola laten zien, mijn bonnetje, ik heb haar gebonjourd en gemerci'd en ge-aurevoird tot en met, maar nog geen glimlachje. Arm mens.

Goed, de oude stad dus. Heuveltje beklommen. Fonteintje, een vrolijke vrouw met twee honden, waarvan de een Watson heette en de ander een of andere Franse detective of geheim agent, hele vrolijke beestjes, en uiteindelijk de archeologische site. En die was groot! Ze hebben daar twee theaters naast elkaar (een theater en een odeon) uit de tijd van Tiberius, een enorm complex (sommige vertrekken met dak en al!) waar ze de functie niet van weten, en nog een aantal dingetjes. En verder een mooi uitzicht over de stad en tussen en op die oude stenen vooral heel, heel veel hagedisjes.



Zie je 'm?


Het museum dat bij deze antieke schoonheden hoorde was op donderdagen gratis, dus daar heb ik mij ook nog even vermaakt. Ze hebben echt veel gevonden daar in de regio! Op dezelfde heuvel bevindt zich een kathedraal, ook niet echt klein. Bladgoud, heiligen, je kent het wel. Maar dan drie keer zo groot als je je nu voorstelt.
Toen was ik moe, en blij dat ik een dagkaart voor de bus had. En een bushalte. Want het leek onmogelijk weer van deze heuvel af te komen - voor ik het wist was ik bijna aan de andere kant, maar had ik nog geen weg naar beneden gevonden. De bus bracht mij helemaal naar het Croix-Rousse plein, aan de noordkant van de binnenstad. Terwijl ik op dit plein zat te picknicken, kwam er een meisje naar mij toe met een warrig verhaal, waar ik uit begreep dat ze in het kader van de introductie van de universiteit (of een studentenvereniging, wellicht) objecten moest verkopen ten behoeve van een stichting voor daklozen. Twee euro per stuk. Ik kocht een kaarsje en een fotostandaard, die nu op mijn bureau de kaart met foto's van mij en Brigitta staande houdt. Het meisje was dolblij.

Op de wandeling terug naar het zuiden kwam ik langs een grote neptunusfontein waar de ontgroeningen wat klassiekere vormen hadden. Een stuk of tien jongens en een of twee meisjes stonden te zingen, een vuilniszak over hun kleren getrokken. Midden in de fontein. Vanaf de rand werden ze gedirigeerd door drie schreeuwende ouderejaars. "C'est beau huh?" vroeg een voorbijganger, die mijn interesse in het schouwspel opgemerkt had. Ik lachte er om, maar hij lachte niet mee, alsof hij het niet ironisch bedoeld had. Misschien had ik iets gemist in de tekst van het lied dat gezongen werd. Ik kwam de studenten later nog tegen. Drijfnat, uiteraard, maar wel vrolijk.

Ook kwam ik op deze wandeling langs het amfitheater. Het woord amfitheater doet mij nog altijd aan colloseum-achtige gebouwen denken, maar ik weet dat ze hier in Frankrijk bijna ieder zaaltje amphitheatre noemen, dus ik was er niet heen gegaan als de bus mij niet toevallig aan deze kant afgezet had. Maar wat bleek, dit amfitheater was inderdaad een Romeinse ruine. Met een plakkaat er bij over vroege christenen, martelaars en dat de paus Johannes Paulus II hier geweest was. Er was minder van over dan van de twee theaters op de heuvel, maar ik kreeg de indruk dat de bewoners van het toenmalige Lugdunum wel van uitgaan hielden.

En zo was ik weer terug bij de bushalte waar ik uit de bus uit Villeurbanne gestapt was. Ik had een rondje door de stad gemaakt en het was inmiddels half zes. Ik besloot te kijken of ik snel iets lichtst te eten kon krijgen (wetende dat in de meeste restaurants in Frankrijk de keuken pas vanaf zeven uur open is) om tegelijkertijd de grootste spits te ontwijken. Van een feestdag had hier immers niemand gehoord. Maar opnieuw was het lot mij gunstig gezind. Direct naast de bushalte was een terrasje (had ik al gezegd dat het super mooi weer was voor september? blauwe lucht, zon, warm) waar ik un jus de pomme et something to eat bestelde en uiteindelijk mijn geitenkaassalade kreeg waar ik al weken trek in had.

In de bus terug naar Villeurbanne bedacht ik welk onheil mij te wachten stond. Auto gestolen? Auto stuk? Ging ik een groot ongeluk krijgen op de terugweg? Want het was toch werkelijk niet mogelijk dat ik zoveel geluk op een dag kon hebben, wanneer ik diezelfde ochtend nog wakker werd met de gedachte gewoon de hele dag binnen achter mijn computer te gaan zitten? Niet dat ik mij zo extreem gelukkig voelde, ik voelde me redelijk tevreden ja, maar ook wat moe, maar ik was me er van bewust dat het lot mij wel zeer gunstig gezind was vandaag. Maar niets van dit alles. De auto stond braaf op mij te wachten, zelfs geen parkeerbon, en de wegwerkzaamheden op de tolweg kostten nu veel minder tijd. Ja, ik heb nog een stukje omgereden toen ik bijna thuis was, omdat ik niet wist bij welke afslag ik er af moest - de TomTom kent de nieuwe autoweg nog niet, die van de snelweg rechtstreeks naar St. Genis gaat. Dus ben ik via Geneve gegaan, wat me wat meer tol kostte (14 euro voor een stukje weg! De trein is zowat goedkoper...) en meer tijd, maar als dat alles is, dan was het nog een erg geslaagde dag.