Tour de Pays de Gex

22:50 Unknown 1 Comments

Op onze eerste dag werden we er voor gewaarschuwd: fietsen in Frankrijk. Levensgevaarlijk. Op ongeveer 2/3 van de weg St. Genis-CERN is fietspad. De rest is ook nog wel te overleven, maar ik heb mijn fiets niet meegenomen om alleen die paar honderd meter af te leggen. Dus besloot ik afgelopen zondag van de laatste mooie zomerdag - dacht ik toen - gebruik te maken om naar Divonne-les-Bains te fietsen. Een tocht van ongeveer anderhalf uur. Ik was een week eerder al met de auto naar Divonne geweest om daar naar de renbaan te gaan, en toen bleek dat het dorp naast de paardenrennen ook een leuke markt had, en een recreatiemeer. Reden genoeg om er nog een keer langs te gaan, nu laatste rennen van het seizoen gehouden werden.

Toevallig had ik mijn vaders fietshelm hier liggen, en aangemoedigd door de waarschuwingen en de lokale gebruiken besloot ik voor het eerst een fietstocht met helm te maken. Dat had ik nooit eerder overwogen. Want fietshelmen zijn voor mietjes. Voor kinderen. En misschien voor wielrenners. Dat denk je tenminste als Hollander. Maar ach, de dingen zijn licht, ze zitten nauwelijks in de weg - waarom ook niet?

In Frankrijk rijden ze snel, en hebben ze geen fietspaden:


Waarom niet? Omdat het onveiliger is. Zeggen sommigen. Een Brits onderzoek heeft een paar jaar geleden aangetoond dat automobilisten dichter langs fietsers reden wanneer zij een helm op hadden. Een beetje googelen laat weten dat er een grote controverse over de fietshelm bestaat. Sommigen raden het gebruik inderdaad af. Volgens anderen is het noodzakelijk. Wie had dat gedacht. Overigens bleek uit hetzelfde onderzoek dat je met lang haar (of een vrouwenkapsel, in ieder geval) juist meer ruimte van de automobilisten krijgt.

Hoe het ook zij, ik heb de tocht overleefd. Wel interessant dat je met helm vaker gegroet wordt, in ieder geval door wielrenners. Alsof je ineens van woonwerkfietser in sportfietser veranderd bent, met de bijbehorende status. Maar dan alleen als ik stilsta om even op de borden te kijken, zodat ze niet zien hoe traag ik eigenlijk ben.

Ik kwam door veel dorpjes:




Ik kwam in Divonne aan rond het middaguur. De markt was erg interessant, met allerlei eten dat je aankijkt, maar alles was ongeveer drie keer zo duur als in de supermarkt.

Die vis, die er wat haai-achtig uit ziet, was echt GROOT:


Na een aantal paardenrennen bekeken te hebben heb ik de terugtocht weer aanvaard. Die bleek voornamelijk heuvelafwaarts te zijn, dus ik was nog netjes voor het eten thuis. Ergste verwonding van de dag was een verbrande hals. Ik was klaar voor de herfst. Maar die bleek nog even op zich te laten wachten. Later meer.

Paardje op de bovenste foto wil niet in het hek:




De kwaliteit van de foto is enerzijds te danken aan de afwezigheid van de acculader van mijn camera, en anderzijds aan de batterij van mijn telefoon, die er mee op hield net voordat de race van start ging.

Overigens ben ik mij vanavond nog een hoedje geschrokken toen ik zelf bijna een fietser aanreed. Zonder helm en zonder lang haar, dus daar zal het aan gelegen hebben. Of zou het toch het feit geweest zijn dat hij geen licht had, en op de weg fietste op het stuk waar wel een verplicht fietstpad is? Nou ja, hij leeft nog, maar mon dieu, doe toch een lampje aan...