Churchill

21:53 Unknown 5 Comments

Ik dacht dat het zou sneeuwen. Maar er is geen sneeuw te zien. De wetlands die we onderweg tegen kwamen waren dichtgevroren, maar als ik aankom in Churchill regent het.

De treinreis ging voorspoedig, maar langzaam. Bei uns gaan de treinen sneller dan de bussen. Maar hier hebben ze geen files en geen ProRail. Maar ik heb me wel vermaakt en bovendien Marsha ontmoet, een jonge vrouw uit Edmonton, Alberta, die zegt dat we gaan snowboarden als ik langs kom. Alright?!

Rond half negen 's vanmorgen kwam de trein aan. Na een rondje te hebben gelopen en op mijn bagage te hebben gewacht werd ik gespot door de chauffeur van het CNSC, die mij hierheen bracht. Iedereen hier is erg aardig, al is het wat overwhelming. Iedereen lijkt elkaar te kennen, maar ik weet niet wie er nu vrijwillger is, wie betalende gast, wie onderzoeker en wie staff. Het zal wel wennen. Mijn medevrijwilligers zijn Heather, een Schotse, en Steven, een Engelsman. Vandaag kreeg ik vrij en morgenmiddag heb ik "training". We zullen het wel zien...

Ik dacht dat ik goed geslapen had in de trein, maar toen ik na de lunch een beetje gesetteld was, heb ik toch een paar uur op bed gelegen. Het is ook allemaal erg spannend en nieuw. Maar ik heb er wel vertrouwen in.

Voor foto's zie mijn facebook album .

De volgende stap is een plek vinden om heen te gaan als ik hier over drie weken weer weg ga. Ik ga maar een aantal boerderijen benaderen. En natuurlijk moet ik een keertje langs Edmonton.