Nog een week!

17:34 Unknown 4 Comments

Time flies when you're having fun! Wat is het laatste dat ik jullie geschreven heb? Dat was vrijdag zo te zien, over de bear lift. Dat is al bijna een week geleden! Schande.

In het weekend en maandag heb ik ochtenddiensten gedraaid. Mijn collega's vinden dat een fijne shift, maar ik ben er niet zo blij mee. De avonden zijn namelijk altijd zo druk dat we toch wel met ons drieen opruimen, maar als je 's ochtends ook al vanaf half zeven gewerkt hebt, is dat een lange dag. Maar de reden voor mijn ochtenddiensten was dat ik zondagmiddag mee mocht hondensleeen.

Het was warm voor de honden; het vroor maar een paar graden en we werden dus gewaarschuwd dat het langzaam zou gaan. Als niet-betalende klant was ik de laatste om op een slee te kruipen. Het was een soort van tandem. Twee stoelen achter elkaar, met daarachter een staanplaats voor de bestuurder of hoe je zoiemand noemt. Mijn medepassagier had al op de tweede stoel plaatsgenomen, dus ik ging voorin zitten. De man van de honden nam ook zijn positie in, gaf het startsignaal en daar gleden we door de sneeuw. Het was vrij helder en de zon verlichtte het bos. Even waren we alleen op de wereld - zes enthousiaste honden en drie mensen. Even bestonden er geen auto's en geen helikopters en geen klimaatverandering. (Andere wereldproblemen zijn er hier sowieso niet. Criminaliteit? Je kunt toch nergens heen. Bovendien kun je beter je auto open laten in het geval dat een voorbijganger moet vluchten voor een beer.) Ik liet me ontvallen dat ik ook een hondenslee wilde. Ik zou er de boodschappen mee doen. Halverwege stopten we om van plaats te wisselen. Dat leek mij alleen maar eerlijk, want voorin had ik natuurlijk het beste zicht. Maar "you go stand there". Euh? De hondenman ging op de tweede positie zitten en ik kreeg de opdracht op de rem te gaan staan. Ik moest de rem loslaten en "Hike!" roepen. Ik laat de rem los en roep "Hike!" Een paar van de achterste honden beginnen te drammen, maar de leiders kijken verbaasd om naar hun baas. "Moeten we naar haar luisteren?" De baas uit een bevestigende kreet en dan zijn de honden overtuigd en gaan er vandoor. "Moet ik ook remmen?" vraag ik onderweg. Ja, zegt hij. Je moet whooo roepen. Leuk en aardig, maar nog voor we de startplaats bereikt hebben springt hij van de slee. Euh, wanneer roep je dat ook alweer? En wanneer trap ik de rem in? De honden hadden het vaker gedaan natuurlijk dus we kwamen veilig tot stilstand. Ik vertelde de groep, voor wie het de eerste dag in Churchill was, dat ze het hoogtepunt van de week gehad hadden, want dit was leuker dan beren zien.

Maandagavond laat hadden we weer een beer op de parkeerplaats. Zodra Silver blaft kijk ik uit het raam. Maar onze vriend was wat laat deze keer, want de beer, een behoorlijk grote, stond al vlak onder ons raam. Hij had Silver behoorlijk laten schrikken. Iemand ging het personeelslid halen dat duty staff had en hem weg moest halen. Maar het duurde een tijd. De beer wandelde eens rond en Silver bleef blaffen. Hij ging er achteraan en zelfs toen de beer voor ons al niet meer te zien was, ging hij door. Uiteindelijk zag ik aan Silver dat het beest terug kwam. De hond ging van rustig blaffen over in een soort paniekerig gehuil en sprong naar achter, ondertussen zijn best doende om die mensen nou eindelijke eens naar buiten te krijgen. De beer vond het wel grappig, wandelde eens naar Silver toe, die wel wist dat hij afstand moest bewaren. Uiteindelijk was Clifford naar buiten en werd de beer verjaagd.

Dinsdag was mijn vrije dag en ging ik met de groep mee naar het dorp. Langs het eskimo museum, "parks canada" wat ook een tentoonstelling is, lunchen bij de plaatselijke cafetaria en dan een paar uur vrije tijd. Op de terugweg reden we langs de "bear jail". Die had ik natuurlijk al gezien bij de bear lift, dus spannend leek het me niet. Tot er precies op het moment dat wij er waren een helikopter landde en een welp uit de helikopter naar binnen gedragen werd. Ah gosh. Het bleek om een wees te gaan voor wie ze een adoptiemoeder hadden proberen te vinden, maar het vrouwtje dat ze op het oog hadden was wat gestressd en dus durfden ze het niet aan om het jong daar nu achter te laten. Als het binnenkort nog niet lukt is hij al zo lang in mensenlijke handen dat hij waarschijnlijk naar een dierentuin gaat.

Toen we terugreden van de jail naar het centrum hadden we nog een interessante ontmoeting. Ik zat achterin de bus dus heb eht niet meegekregen wat er gebeurde. Opeens beginnen mensen voor me te gillen en te schreeuwen. De bus maakt een slinger als in een uitwijkbeweging en iedereen haast zich naar de zijruit. Een beer stapt gehaast weg. Verderop loopt een ander. Voor mij leken ze allebei even groot - vrij klein eigenlijk - maar anderen zeiden dat het een moeder met jong was.

Dinsdag was ook de dag dat er een groep van 40 mensen van de "great bear foundation" aankwam, wat het totaal aantal te voeden monden (en af te wassen borden) op 91 brengt. Eigenlijk meer dan het CNSC aankan en een behoorlijke aanslag op het toch al vermoeide keukenpersoneel. Deze gekheid gaat door tot zaterdag. Ik stond dinsdagaavond lekker af te wassen samen met een van de aangewezen afwassers uit een van de groepen, toen de grote baas, die toevallig duty staff had en dus op het centrum overnachtte, er aan kwam en tegen de man zei dat hij klaar was. Euh? Hij was nog nauwelijks begonnen! "Wij nemen het wel over." Dank je wel Mike, alsof "wij" het nog niet druk genoeg hadden. Maar Mike bleek het te menen en nam de plaats van de klant over. Heb ik op mijn vrije dag de hele avond samen met de executive director staan afwassen. Gezelligheid.

Dinsdagavond ging een groepje van vrijwilligers en jongere stafleden naar het dorp om afscheid te nemen van Holly. Holly was de vrijwilligster die ik vervangen heb en die de afgelopen twee weken in het dorp werkte bij een hotel. Nu ging ze echt weg. Ik was moe en had de volgende dag ochtenddienst, maar ook wel toe aan een uitje. Het was super gezellig. De anderen dronken bijna allemaal te veel en het werd per ongeluk toch laat. We hebben nog een vos gezien, de sirene gehoord die de avondklok voor kinderen inluidt ("The Russians attack!" - "No, it's the curfew." - "Is there a curfew in Churchill?!" - "Not for humans." - "You'd better not have children, Adam."), geroddeld over het liefdesleven van Mike (dat niet erg interessant bleek te zijn, waarna er over triootjes met andere afwezigen gespeculeerd werd) en op de terugweg zelfs nog het noorderlicht gezien. Het was zwak - het is pas half november - maar toch wel interessant als je het nog nooit gezien hebt. Praktisch gezien wat witachtige strepen en banden in de lucht.

Woensdag was het drrruk. Nou ja, dat is het de komende dagen dus steeds. Een van de andere vrijwilligers was vrij en op de tundra buggy, en de tweede moest in de gift shop werken. Ik was dus alleen in de keuken. Officieel werkte ik nog steeds maar 6 uur, maar als dat steeds op en af is, voelt het als langer. Bovendien is er genoeg werk te doen. Ik was dus de hele dag bezig. Het was de laatste dag van de huidige learning vacation groep, dus "Traditional Foods Night." Ik stond weer bannock te serveren en ijsbeertjes te tekenen op het whiteboard. Oke, dat laatste hoort niet bij mijn functieomschrijving, maar goed.

Dat maakt het vandaag alweer donderdag en change over day. De ene groep gaat naar huis, de andere komt aan en de 40 GBF'ers en 8 researchers lopen er ook nog tussendoor. Vanmorgen waren er iets van 116 mensen bij het ontbijt. Ik heb er niets van gemerkt, want ik heb geen ochtenddienst meer. Ik heb 11 uur achtereen geslapen. Nu is het bijna twaalf uur en lunchtijd. Ik werk vanaf twee uur vandaag en de komende dagen. Nog maar een week te gaan...