Werk, ijsbeer, werk, ijsbeer, werk.

17:07 Unknown 6 Comments

En zo gaan de dagen voort. Dinsdag was ik vrij en ben ik met de tundra buggy meegeweest de toendra op, op zoek naar ijsberen, en misschien ook naar poolvossen en wat hier verder leeft. We zagen een aantal beren, maar geen spectaculair gedrag. Volgende keer beter. Maar niettemin een leuke en luie dag. 's Avonds was het druk dus ik verstopte me in plaats van mee te helpen. Goed, ik had vrij, dus ik mocht, maar ik voelde me er toch een beetje schuldig over.

Gelukkig kon ik dat de volgende dag goed maken. Door een foutje in het rooster stond ik voor een halve shift van 11 tot 14.30 en voor een hele shift van 14.00 tot 20.30 ingeroosterd. Met een "traditional foods night" 's avonds, wat betekent dat je sowieso niet voor tienen klaar bent met opruimen. Ik had natuurlijk kunnen klagen maar ik vond het niet erg, heb lekker veel aardappels geschild, borden afgewassen, groente gesneden en bannock uitgedeeld.

De volgende ochtend, donderdagochtend spreken we nu, werd ik wakker van het geblaf van Silver. Dat kan maar een ding betekenen. Ik draaide me om in bed en ja hoor, een beer, die rustig over het terrein wandelde. Mijn kamergenoten stonden al voor het raam en een vloog weg om Mike te halen, de executive director, die nachtdienst had. Nog lang nadat we de beer uit het oog verloren waren, zagen we Silver vooruit rennen in het schijnsel van Mike's koplampen, gevolgd door een aantal "cracker shots".

Ik zou om twee uur 's middags beginnen met werken, maar tegen het eind van de ochtend kwam het bericht dat er om half twee een beer uit de "polar bear jail" vrijgelaten zou worden. Beren die herhaaldelijk de stad lastig vallen worden hier gedurende een of meerdere maanden opgesloten. Er zitten er nu een stuk of veertien en voor deze was het tijd weer zijn eigen eten te gaan vinden. Met een aantal gasten en alle vrijwilligers gingen we kijken. De beer was totaal verlamd, maar bij bewustzijn, zodat hij de vernedering goed onthoudt. Hij werd, al in een net gewikkeld, op een karretje naar buiten gereden en er vanaf geduwd. Plof. De helikopter landde naast hem. Het net werd vastgemaakt, en na een tijdje steeg de helikopter weer op, de beer een aantal tientallen meters onder hem bungelend. 50 kilometer verderop zou hij weer neergelaten worden, bevrijd en alleen gelaten. Hopelijk heeft zijn vlucht en zijn verlamming hem voldoende angst aangejaagd om zich niet meer in het dorp te laten zien. Ik heb een filmpje van het gebeuren, die heb je nog te goed.

We waren pas tegen drieen terug, dus de rest van de dag heb ik gewerkt en de Horse Whisperer uitgelezen. Nu is het alweer kwart voor elf, vrijdagochtend. Om elf uur begin ik met werken, dus ik ga maar eens kijken hoe het er in de keuken voor staat.