Let it snow!

22:38 Unknown 3 Comments

Het sneeuwt! Een paar dagen geleden lag er al wat wittigheid op de grond, maar nu heeft het echt doorgezet. Het is nog niet veel, maar de winter is begonnen.

Natuurlijk heb ik in Churchill en Thompson al voldoende sneeuw gezien. Dat was leuk voor de foto's, maar verder was ik toch voornamelijk binnen. Nu we veel buiten werken is het ontzettend fijn dat de voorheen modderige, glibberige grond nu bevroren is. Dat loopt een stuk prettiger. We hebben de waterslangen naar de waterbakken weg moeten halen omdat deze vastvriezen. De waterbakken zelf zijn verwarmd, maar de slangen niet, en dus moeten we nu met zware jerrycans (20 liter per keer!) het terrein over. Ik word er nog sterk van...

Gisteren en vandaag heb ik de zadelkamer opgeruimd. Ik had er een foto van moeten maken. Tot twee dagen geleden zag de ruimte er uit alsof er al in jaren niemand geweest was. Spinnenrag, stof, zand, kippenvoer, keutels van wie weet wat voor beesten, meer stof, meer spinnenrag en nog meer stof. Mijn taak was de zadels en hoofdstellen in te vetten. "Want we willen ze gaan gebruiken." Probleem: Er was geen zadelzeep. Dus pakte ik een aantal oude doekjes en een bezem en heb ik de hele zadelkamer uitgemest. Onderweg kwam ik een dode muis tegen. En dan niet zo'n lief klein zacht muisje, nee een MUIS. Hij was enorm. Blijkbaar had hij een goed leven gehad, verwarmd, omringd door voer en hoekjes waar nooit iemand komt. Hij zag er van de buitenkant nog goed uit, maar toen ik hem over de grond in een emmer schoof was hij licht alsof hij hol was, en maakte hij het geluid van plastic.

Na ik deze angst overwonnen had en het beest diep weggestopt in een vuilniszak zat, kon ik verder met schoonmaken. Ik haalde een stofdoek langs de elektrische verwarming, en vervolgens een vochtig doekje. Toen ik met deze laatste langs het snoer ging, voelde ik een tinteling uit de lap komen. Als een elektrische schok, maar te licht om pijn te doen. Ik legde het doekje weg en bekeek de kabel. Wat bleek, mijn grijze volgevreten vriend had er aan zitten knabbelen, door het isolerende kunststof heen, tot de geleidende draad aan de oppervlakte zat. Ik kon blij zijn dat de kabel geaard was en dat ik op rubberen laarzen stond, want er stond wel 160 volt op toen ik met mijn natte doek over die draad wreef. Ik heb er tape om heen gewikkeld en de heer des huizes op de hoogte gesteld.

Gisteravond zijn we (ik, mijn Franse collega en de 24-jarige zoon van de familie, die yoga-instructeur is) naar het dorp gegaan om wat te drinken. Manu was vergeten zijn identiteitsbewijs mee te nemen en kreeg vervolgens een gratis Sprite van het cafe. Aardig, maar rot voor hem. In Canada mag je alcohol drinken vanaf je 19e. Manu is, juist, 19. Dus gingen we maar naar het 2-jarig jubileum van de yogaclub, waar gratis wijn en taart was. Daar raakte ik onbewust verzeild in een lange discussie over kwantumfysica. Ik weet niet of de anderen het wel amusant vonden, of vervelend, want de discussie verzandde een beetje in een show-off van wie de meeste namen, boeken en experimenten kende. Maar ach, misschien kwam dat de discussie wel ten goede.