Empty.

16:50 Unknown 2 Comments

Empty, emptier, emptiest. I'm pretty sure there hasn't been a single day in my life that I have seen so many empty histograms as today. Tens. Hundreds. Thousands of object names I guess. All empty.

It's someone else's code and I just execute it. Though I don't really get why every program I try to run fails. Either it gives error messages the entire night long, or it produces loads of histograms. Empty histograms.

Let me share one with you. One out of hundreds, that is. Share my joy.

Quiz time - Question 2

19:41 Unknown 9 Comments

Time for the second (slightly biased) trivia question!

After the first round the scores are:
Selma - 8
Brigitta - 5
Hans - 3
Eelke - 1
Kees - 1
See my reply in the last quiz post.

The next question, again for 10 points, concerns this Feynman diagram (the bottom one):



For 5 points: Estimate the probability for this process to occur at LHC energies.

For 1-5 points: Describe the consequences of such a process, e.g. when it would be detected in ATLAS.

Vliegveld

17:57 Unknown 0 Comments

Na vier weken weblog heb ik nog geen woord over het vliegveld geschreven. Zonde. Het is hier vlakbij, aan de andere kant van Meyrin. Aan de andere kant van de wegwerkzaamheden die heel Meyrin opbreken. Ik ben laatst er vlakbij geweest toen ik de Mediamarkt zocht. Wel gevonden, niets gekocht.

Maar interessanter dan het vliegveld zelf zijn de opstijgende vliegtuigen. Vreemd genoeg zie ik er nooit een landen. Op het moment van schrijven kijk ik uit mijn raam en zie ik een Easyjet toestel in een hoek van grofweg 20 graden richting wolken vliegen. Easyjet vliegt hier veel. De andere maatschappijen zijn moeilijker te herkennen.

Tijdens het werk, de lezingen, de lunch, het reizen van hostel naar CERN naar supermarkt - dan vallen ze niet op. Maar wanneer ik 's avonds laat op mijn lievelingsplekje zit, op de LHC-buis die op het grasveld naast het restaurant geexposeerd staat, en ik met een half oog naar de voetballende Britten kijk, dan merk ik ze op. Hoeveel vliegtuigen hier per uur vertrekken. Hoeveel mensen dat moeten zijn. En waarom. Zijn het Zwitsers, of Fransen, of vreemden? Gaan ze op vakantie, gaan ze terug naar huis? Zijn het CERN-gebruikers die terug naar hun universiteit gaan? Zijn het VN-mensen op weg naar familie in een ver land? Zijn het zakenlieden? Horloge- of zakmesspotters? Wie is leaving on a jet plane, wie is taken home to the place they belong?

De LHC-buis heeft een vlak stukje aan het einde. Een bijzettafeltje voor wie er op klimt. Waar je glas rose op kan staan, en een koek. Het enige gevaar vormt de voetbal. Het doel, gevormd door twee stoelen van het restaurant, staat hier op nog geen 5 meter vandaan en het talent van de keeper wisselt. De grofweg tien Britse en Deense jongens rennen hijgend en zwetend van de bal naar hun bier en terug. De zon zakt achter de Jura. Het volgende vliegtuig vol reizigers vertrekt naar een nieuwe bestemming.

Reisplannen: een update.

14:40 Unknown 4 Comments

Een goedemiddag, beste lezer,

Het is al weer woensdagmiddag en mijn laatste bericht was van vrijdagochtend. Nu zou ik kunnen zeggen dat ik door alle gebeurtenissen geen tijd heb gehad om te bloggen. Ik zou ook kunnen zeggen dat ik jullie vergeten ben en een nieuw leven begonnen ben. Maar in werkelijkheid is er gewoon niet zoveel spannends gebeurd.

Zaterdag heb ik extreem veel kleren gekocht, shirtjes vooral, en kwam ik vervolgens per toeval (nou ja, er is maar een Starbucks in de stad...) Santi en Stephen tegen,die met de rest hadden afgesproken voor wat sightseeing. We zijn tot 's avonds laat gebleven, er was een muziekfestival bij het meer. (Ja, er zijn inderdaad veel festiviteiten in de omgeving!) Zondag ben ik met Andrea gaan tennissen. We hadden de hoop op een te huren tennisbaan al opgegeven (het waren allemaal clubs, waar je lid van moest zijn) toen we nog een bordje "tennis club" zagen in een dorp waar we eigenlijk helemaal niet hoorden te zijn. Ook alleen voor leden, maar na wat brutaal aanspreken en lief kijken werden we toch binnengelaten. Dus we hebben gratis kunnen tennissen, maar het lidmaatschap schijnt ook erg goedkoop te zijn, dus dat doen we wellicht alsnog. Andrea maakte me af natuurlijk, maar hij scheen het niet erg te vinden. Oh, en ik ook niet.

De week is gewoon een week, met lectures 's ochtends en werk 's middags. Mijn camera is aangekomen, dus wellicht in het vervolg betere foto's. Veel meer is er niet te melden. Behalve misschien mijn nieuwe reisschema. Een update.

GRE
Ongeacht of ik een masteropleiding in de VS of Canada wil doen (en dat laatste is wel waarschijnlijk) wil ik ook voor mijzelf de GRE (Graduate Record Examination, of zoiets) Subject Test in Physics maken. Ik heb de oefentest gemaakt en kwam uit op een score van 500. Op een schaal van 450 tot 950. Vrij vertaald: een twee. Nog vrijer vertaald: niet zo best. De vragen zijn echter niet zo moeilijk: het probleem is vooral dat ik de benodigde formules nooit uit mijn hoofd heb hoeven leren. Veel van de natuurkunde waar het om gaat heb ik sinds de middelbare school niet meer gezien. En het enige dat ik toen leerde, is de juiste pagina in de BINAS op te zoeken. Maar ik ben er mee aan het oefenen, en mijn doel is in oktober boven de 800 te kunnen scoren.
Want op 10 oktober is het internationale GRE toetsdag. Dat is een mooie datum om in Europa te zijn. Ik ben dan ongeveer twee weken klaar in CERN, en het duurt nog twee weken voordat ik naar Canada ga. De dichtsbijzijnde plaatsen om de GRE te maken zijn Brussel, Keulen en Londen. Laat ik dan nou net drie vrienden rond Londen hebben wonen, en laat Ryanair net retourtickets Eindhoven-Stansted voor 12 euro weggeven (1 euro heen, 1 euro terug en 10 euro administratiekosten), dan is de keuze snel gemaakt. Ik ga dus in oktober nog een paar dagen naar Engeland!

Canada
Zoals bekend ga ik vervolgens backpacken in Canada. Mijn ticket is bevestigd. Ik vlieg 21 oktober om 7.20 's ochtends met British Airways naar Heathrow. Mijn tweede keer Londen in twee weken, dat klopt. Maar deze keer vlieg ik binnen een paar uur verder naar Toronto, waar ik om 14.40 aan kom, moe en wel. De eerste twee nachten in een hostel worden voor mij geregeld.

Van de herfst in Toronto greyhound ik "via via" naar de winter in Vancouver. Daar zoek ik wellicht een tweedehands auto om in te slapen en mee te rijden (ja echt). Zeker met de Olympische Winterspelen zal accomodatie wel lastig te vinden zijn. Al heb je voor zo'n Canadese winter ook wel een goede slaapzak nodig.

Hoe dan ook, de terugtocht naar de Oostkust zou dan per eigen vervoer gaan. Inclusief nog meer via via, natuurlijk. De vlucht van Toronto terug naar Heathrow en vervolgens Amsterdam staat gepland op de avond van 19 mei, met aankomst in Europa op 20 mei. Misschien is dat wat vroeg. Ik weet het niet. Maar ik weet ook dat ik ongetwijfeld nog plannen ga maken voor die zomer.

Studeren
En dan is het feest over en ga ik weer studeren. Een Master (MSc) programma, zoals in het Bologna model, sluit het beste aan op mijn BSc van University College. Ik heb er ook aan zitten denken om mijn kansen te wagen en mij direct voor een PhD aan te melden, gezien de ervaring die ik nu bij CERN heb. Maar dat wordt nog lastiger.

Ik wil studeren in een land met een begrijpelijke taal en cultuur. Een eenjarig masterprogramma zou ik nog wel in Canada of de VS (bij hoge uitzondering) willen doen, of zelfs in Australie (nog nooit overwogen), maar als het om langere tijd gaat (bijvoorbeeld met een PhD er aan vast geknoopt) wil ik toch wel in Europa zijn. En veel universiteiten in Amerika nemen alleen graduates aan met het oog op een PhD. Een favoriet is het MSc programma van de universiteit van Toronto. Die wilen eigenlijk ook dat je blijft voor de PhD, maar het hoeft niet. Bovendien is het een eenjarig programma en is UofT een erg goede universiteit.

Dan in Europa. Heidelberg is de beste optie wat Duitsland betreft, al zou ik ook graag een tijdje in Berlijn wonen. In Engeland spreekt het MSc programma in High Energy Physics van University College London mij erg aan. Beide programma's zouden twee jaar duren, maar zijn relatief dichtbij huis. En ik kan natuurlijk altijd nog in Utrecht terecht.

In al deze plaatsen kun je theoretische deeltjesfysica doen met een beetje experiment, of experimentele deeltjesfysica met een beetje theorie. Hier bij CERN word ik naar de tweede optie toegeduwd, uiteraard. De eerste optie is nog niet afgeschreven, maar wordt wel onwaarschijnlijker. Ik zie erg tegen de abstractie op.

En later
Hoe ver mag je vooruit plannen? Na de master wordt het een PhD, zoals gezegd in Europa. Misschien bij een LHC-experiment, op CERN of ergens anders, misschien een ander hoge energie-experiment, misschien iets heel anders.
En daarna? Daarna wil ik gewoon een huisje, in de buurt van Utrecht of Noord-Holland misschien, en een baan en een kat. En mijn studieschuld afbetalen... ;-) Maar ja, misschien denk ik daar volgende week wel weer heel anders over. Blijf ik in Canada hangen. Wie weet.

The loser has to fall...

09:06 Unknown 2 Comments

Hi all,

I'm writing to you on a Friday morning, just past nine a.m. The first lecture is supposed to start in 15 minutes, but I won't be going there. And that's not just because it's a French guy talking about electronics (something with a detecteur, an amplifyeur, curr-ahn and voltash) but because I haven't been in my hostel this night and I really need a shower.

Last night I tried to do some work from seven till nine, to catch up on the hours I keep missing in the afternoon, when it's so hot that I just cannot think of anything else than how to get out of here. After work I locked the Alice room I'm working in and went to the restaurant to see if there were people around. They were there. After a glass of wine (and another one, as the first one fell over - the restaurant guy must have thought I drank it really fast) we decided to play poker. The first round I didn't play, but the second was for money so yeah, I was in! We moved from outside to inside the restaurant when it got dark, from inside to outside again when the restaurant shut at midnight, and from there to the hostel of building 38 when it started to rain. I think it was one of the heaviest and most beautiful thunderstorms I've seen here so far.

We all put in our small coins, about 2 francs per person. Not a big lost when you lose, but a handful of nothing when you win. I am too honest to play poker, but I had a few lucky shots and suddenly Mike and I were the only two players left. Many of the others went to bed, but of course, we had to play it till the end. Mike played well and forced me into a few mistakes, which made me lose my advantage and eventually the game.

Gunvor proposed to play beer-bowling (some Danish drinking game) but it was around 2 am and I still had to go back to St. Genis. I congratulated Mike on his deserved win and said goodbye to everyone, only to return within a few minutes... I couldn't find my keys. Now that's not new, I did that before. But it was raining, and raining, and thundering and lightninging (let's introduce that word in the English language, I like it) and it was dark. I looked around the restaurant, went back to the Alice room (which was locked, of course..) but there was no chance I was going to find it at that moment. So there I was, very tired, late at night, soaked from the rain, lost the game and no idea how to get home. Luckily the people still around were very, very nice to me. I got a blanket from Gunvor, a t-shirt from Stephen, a key to the common room of bldg 38 (a large, lockable room with sofas) from Jeroen and much support and "if you need anything, just knock, my room number is ###"'s from others. I slept till after eight, which means I spend a good five hours on that sofa.

This morning I again tried to look for my keys around the restaurant, asked whether they had been found, but nothing was there. Then I suddenly realized I had gone to the toilet in the Alice building just after locking the computer room. I probably had my keys still in my hands by then.. So I went back to the building and yesss, there they still were, on the toilet paper dispenser +o)

So I can get into my car and room now, which sounds like an excellent idea. I'm off for a shower, clean clothes and a proper breakfast. (Just got a croissant from the restaurant.) I'm sorry, you French electronics expert. I lost the game. But I'm alright now and very grateful to all the kind people in bldg 38 who helped me last night!

14 juli

22:27 Unknown 0 Comments

Ik ben niet echt in de stemming voor hele verhalen, maar omdat ik me niettemin verveel toch een klein bericthje over de afgelopen dagen.

Gisteren was het 14 juli, een feestdag in Frankrijk. Ik werk zo'n tweehonderd meter van de grens vandaan, in Zwitserland, en daar werken ze gewoon door. Maar het was zo heet dat ik me niet op mijn werk kon concentreren en maar vroeg weggegaan ben. Het was een feestdag, en dus was de telecabine van Crozet naar Le Fierney (1500 m oid) open! In de hoop dat het daar koeler zou zijn ben ik naar boven gegaan. Het was er even warm, maar het uitzicht was niettemin mooi.

's Avonds zijn we met de groep Britten naar het vuurwerk in Val-Thoiry gaan kijken. Een volksfeest met veel oude mensen en veel kinderen. Het was erg leuk, met Franse muziek uit de jaren 70 (of zoiets) en wijn voor 1 euro. Het vuurwerk was ook de moeite waard voor een klein dorp!

Rondje meer

17:35 Unknown 2 Comments

Zoals gezegd zijn we, door een van de leden op Facebook al "The Gang" genoemd, gisteren het meer van Geneve rondgereden.

We hadden om acht uur 's ochtends afgesproken bij het hostel op de CERN site, waar iedereen overnacht, behalve ik dan. Wetende dat toch niet iedereen dat zou halen. Het viel nog mee. Om kwart over acht ("Heb ik nog tijd voor een kop koffie?" "Kan ik nog ontbijten?") misten we alleen Stephen nog. Die had de vorige avond zijn verjaardag gevierd met Deense drinking games. Hij werd opgebeld en een twintig minuten later konden we vertrekken.

In de auto van Andrea werd hardrock gedraaid, voor zover ik begrepen heb, in mijn auto (met de meiden, en Edwin, zie de post over onze geplande girls' night) de Nederlandse versie van de Phantom of the Opera. Na op de meeste creatieve manier de wegopbreking in Meyrin omzeild te hebben (de TomTom bleek alleen de hoofdwegen van Zwitserland te hebben. Dat had ik kunnen weten) vonden we de weg aan de noordkant van het meer, naar Lausanne. Zowel Andrea als ik hadden geen snelwegvignet, dus we namen de secundaire wegen. En dat hebben we geweten. Dorpje, stoplicht, dorpje, stoplicht. Ik reed voorop, Andrea vond dat ik snel ging. En hij is nog wel de Italiaan met de Ferrari (lees: Fiat).

Hoe dan ook, iets na tienen bereikten we Lausanne. Ik had Andrea en inmiddels afgeschud, maar zij vonden dezelfde parkeergarage. De tourist info gaf Santi een boekje met hoogtepunten en een kaartje met een groene lijn. We volgden de groene lijn en kwamen langs een kathedraal, een kasteel, een oud universiteitsgebouw en een marktje waar ik voor 30 CHF een zilveren kettinkje gekocht heb in de vorm van een lotusbloem. Na veel twijfelen.

We haalden lunch in de supermarkt (stokbrood natuurlijk, wat kaas en ham, en ik een blikje tonijn met tomatensaus - ik leef hier op blikjes vis; goedkoper dan vers, afwisselender dan ei en het bevat genoeg eiwitten voor een bijna-vegetarier) en gingen terug naar de auto's. We reden naar het meer, waar we een tijd in de zon gezeten hebben. Voeten in het water, broodje in de hand. Een aantal Engelsen die behoorlijk verbrandden.

Het liep al tegen drieen toen we weer in de auto stapten richting Montreux, precies aan de oostpunt van het meer. Nu ging Andrea voorop, dat leek mij beter. De volgende cd ging in de speler; John Denver. (Edwin: "So there is really only one good song on this cd?" Kara: "What are you talking about?")

In Montreux was het druk. Druk. Oh ja, er was een Jazz Festival. Dat wil zeggen, een festival met veel mensen en vooral heel veel eten, wat kunstenaars, dansers en paragliders, maar vooral weinig jazz. Nou ja, het was wel gezellig, al was het wat warm. Op de parkeerplaats kon ik trouwens nog een vishaakje (met daaraan nog 30 cm lijn) uit mijn voet peuteren. Inclusief zo'n weerhaakje. Zag er erg vreemd uit. Ik was net ingeparkeerd op een plaats waar je voor 2 CHF 2 uur mocht staan. We kwamen een uur tekort, want het was nu vier uur en vanaf zeven uur was het gratis. We wilden net weg gaan, toen er twee krappe plaatsen achter elkaar vrij kwamen in een rij waar je 3 uur lang kon staan - gratis. Fileparkeren, achteruit, in een krap plekje... Andrea lief aangekeken en hem het laten doen. Dank je wel.

Ondanks al het eten op het festival werd het de McDonalds voor het avondeten. Tsja, het is niet goedkoop in Zwitserland. Ondertussen werden er veel foto's gemaakt. Hopelijk gooit iemand ze nog op facebook, dan zal ik ze overnemen. Na wat rondjes te hebben gelopen en wat paragliders in het water te hebben zien belanden zijn we bovenop een heuvel gaan zitten om naar de muziek te luisteren. Na twee nummers waren de muzikanten verdwenen en bleven de drinkende, zoenende en vooral blowende jongeren. Denk je dat je Nederland uit bent, mag je nog met andermans joint meeroken. We vertrokken iets na tienen met de gedachte dan thuis bij CERN nog een biertje te drinken. Andrea liet zijn Italiaanse rijstijl zien en ik had moeite hem bij te houden. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel verkeersregels genegeerd heb als op die rit. Gelukkig was het erg rustig. De snelheidsboetes zullen ze toch wel niet naar Nederland sturen. Maar het aantal oranje en rode stoplichten waar ik door heen reed overtreft het aantal groene wel. (Edwin: "I like your Italian driving style. You know that a 6 actually means 6 and not 9?" Andrea: "Euh?" Edwin: "You drove 90 in a 60 zone" Andrea: "Oh... I guess we were talking!") We waren allemaal moe toen we terug waren, dus dat biertje gaan we straks nog drinken.

Ik heb tot de middag geslapen en toen met de Britten de Formule 1 race gekeken, mijn eerste in drie jaar of zo. Veel veranderd zeg! Maar Mark Webber heeft zijn eerste race gewonnen en verdiend. Over een uur heeft de club afgesproken om te gaan eten, hier in het restaurant. Ik denk dat ik voor die tijd nog even naar het hostel ga en een Hollands potje ga koken. Wel zo goedkoop. Je blijft immers Hollander.

Twee weken...

13:27 Unknown 2 Comments

Het is alweer zondagmiddag en ik ben hier dus al bijna twee weken! Hoewel ik al snel mijn weg wist te vinden hier, begin ik me pas sinds de laatste dagen wat prettiger te voelen in het gezelschap waar ik vanaf het begin mee optrek.

Stephen was erg blij met zijn prinsessenbal uit de vorige post. Hij vond hem multifunctioneel: er stonden mooie plaatjes op, dus nu hoefde hij daar 's avonds niet meer het internet voor af te zoeken.

Diezelfde Stephen moesten we zaterdagochtend wakker bellen om hem mee te nemen naar Lausanne. Ik zal vanmiddag of vanavond daar uitgebreid verslag van doen. Het is nu bijna lunchtijd, en ik ga de club dus weer opzoeken.

De eerste tijd voelde ik me niet zo thuis in de groep - ik kon genieten van hun accenten, de Britse humor van de jongens en de lieve voorzichtigheid van de meiden, maar ik kon me er weinig in mengen. Viel er toch een beetje buiten. Als chauffeur werd ik gister gedwongen het initiatief te nemen, en nu ik ze beter ken kan ik ook beter mijzelf zijn. Dat gaat goed dus.

Qua werk lukt het ook goed. Mijn supervisor gaat volgende week een paar dagen tot een week weg, dus er moet voor morgen nog even vanalles af. Dat heeft mij er ook toe doen besluiten vandaag rustig aan te doen, uit te slapen, hier wat te schrijven en straks nog even door te werken.

Lunchtijd!

Feestje, werk, feestje, werk, feestje...

17:13 Unknown 1 Comments

Woensdag was er een feest in de Pump Hall, een leegstaande hal die voor sociale dingen gebruikt wordt, zoals danslessen, fitnesstrainingen en feestjes. Niet echt inspirerende aankleding dus, maar het was desondanks wel gezellig. Ik had het alleen erg warm en ik was al niet topfit - vrij verkouden en moe - dus ik ben vroeg naar huis gegaan.

Gisteravond zouden we girls' night houden, de Engelse meiden (en Edwin..) en ik. We zijn eerst naar een grote supermarkt (de Leclerc in Ferney, voor de insiders) gegaan om cadeautjes te kopen voor Stephen, de Schot, die vandaag jarig is. Ssst ;-) De Britten willen de hele tijd voetballen, maar hebben geen bal, dus wij hebben een mooie Disney Princess-volleybal voor hem gekocht. En cakejes, en een soort cereal die hij maar nergens kon vinden. In de supermarkt besloten we pizza's mee te nemen, maar tegen de tijd dat die thuis gebakken en gegeten waren, waren we zo moe dat de Sex and the City en soortgelijke films er bij inschoten. Ach, als je maar lol hebt.

Daarna ben ik 's nachts nog aan het werk gegaan, want ik begon wat te stressen. Niet zo gek als je supervisor om de drie minuten herhaalt dat je vooral niet in paniek moet raken. Maar vanmiddag kreeg ik rond lunchtijd hetgene werkende waar ik mee bezig was; in feite gewoon wat bestanden van de ene naar de andere plek kopieren. Ik kon me van te voren niet voorstellen hoe ingewikkeld dat kan zijn. De rest van de middag goed kunnen werken, vandaar dat ik mij even de tijd gun om wat te schrijven.

Vanavond gaan we dus Stephens verjaardag vieren. Maar niet te lang, want morgenochtend gaan we vroeg weg. Eerst was het plan om een weekendtrip rond het meer van Geneve te doen, maar dit hebben we bijgesteld naar het iets realistischere idee om er een dagtocht van te maken. We vertrekken dus morgenochtend vroeg met twee auto's en acht mensen naar Lausanne, waar we de ochtend rondkijken. Na de lunch rijden we door naar Montreux, precies tegenover Geneve aan het meer. Daar is een Jazz Festival, dus daar hopen we ons tot diep in de nacht te kunnen vermaken. 's nachts rijden we terug naar CERN, om vervolgens de hele zondag bij te slapen...

ALICE!

13:51 Unknown 0 Comments

Pictures to follow, but just as a quick update I wanted to let you know that I visited the ALICE detector last Wednesday. The real thing, underground! We were lucky, the doors of the outer magnet were open so we could basically see everything. It will start some data taking this weekend so it was one of the last possibilities to go down there.

In August I'll also go to Atlas and to LHCb :)

And still waiting for more replies to the trivia question below! Don't disappoint me, I know there's more people reading this! (There should be...)

Quiz time!

22:51 Unknown 11 Comments

Just as a test to know how many people read this, is this the first trivia question of a series. 5 points if you know who this is (meaning the speaker, not the two people sitting in front of me ;-) ):



















1-5 bonus points if you can explain this "experimental data" (first slide of the presentation of the above speaker):























Looking forward to your replies!

Room etc.

22:21 Unknown 2 Comments

I made some pictures with my cell phone. So, intimate details to follow.. Haha.

My room, as messy as you know it... Sorry, didn't clean for the pictures alone!


The kitchen, including my cupboard and fridge space..


Finally, two more pics of the group we went out with Saturday;

Werk

21:03 Unknown 4 Comments

Op verzoek; een berichtje over wat ik hier nu eigenlijk doe. Of ga doen, eigenlijk, want op het moment ben ik nog vooral aan het lezen.

Er was eens een loodatoom. En nog een.

Nee, anders. Er was eens een oerknal. Of nou ja, knal...

Er was eens een schrijver. Hij heette James Joyce en hij schreef een boek dat hij Finnegans Wake noemde. In dit boek schreef hij de volgende regels. "Three quarks for Muster Mark! // Sure he has not got much of a bark. // And sure any he has it's all beside the mark."

Er was eens een natuurkundige. Nee, er waren er meer. Eerst was er Ernest Rutherford. Hij bedacht dat er in elk atoom een dichte kern moest zijn, die electrisch geladen was, en wel positief. De positief geladen stukjes van deze kern noemde hij protonen. Een klein atoom, zoals het waterstofatoom, heeft maar een proton in zijn kern. Een loodatoom heeft er wel 82.

Er was nog een natuurkundige. Hij heette Murray Gell-Mann. Hij bedacht dat de protonen ook deelbaar waren, en wel in drie kleinere deeltjes waarvan de naam het geluid van een eend moest nabootsen. Hij las het boek van James Joyce en noemde de deeltjes quarks.

Quarks zijn rare dingen. Ze kunnen slecht alleen zijn. Daarom zijn ze altijd met z'n tweeen. Of met zijn drieen, zoals in een proton. Dan gedragen ze zich zoals wij van een proton zouden verwachten.

Maar stel nu dat je honderden quarks samen zou brengen. Zouden ze dan nog steeds bij hun eigen vriendjes blijven? Of zouden ze tussen mede-quarks wel vrij kunnen bewegen? Het laatste blijkt waar te zijn, en dat is erg interessant.

In de natuur zijn er nooit zoveel quarks, zo dicht op elkaar. Ze gaan liever in groepjes van twee of drie uiteen. De enige keer wanneer dit van nature gebeurd is, zo nemen we aan, is vlak na de oerknal. Toen was het nog zo heet, en het universum nog zo klein, dat de quarks wel dicht op elkaar moesten zitten.

We willen nu niet alleen graag weten hoe het universum toen was, we vinden het ook erg interessant om te zien hoe die verlatingsangst van de huidige quarks in elkaar zit. En daarom dwingen we quarks om dicht op elkaar te gaan zitten.

Men neme een loodatoom. Eigenlijk een lood-ion - dat betekent dat het atoom elektrisch geladen is, wat hem makkelijker te sturen maakt. Eigenlijk een hele straal van zulke lood-ionen. We sturen de straal in snelle cirkels rond een 27 kilometer lange tunnel onder de grond. Steeds sneller, sneller, sneller. Tegelijkertijd doen we hetzelfde met nog een straal lood-ionen. Die sturen we de andere kant op. Steeds sneller, sneller, sneller.

De twee stralen laten we botsen in het midden van een detectie-apparaat dat ALICE heet. We hopen nu dat van al deze lood-ionen er twee op elkaar crashen. Dan worden de quarks in de protonen van de lood-ionen zodanig op elkaar gedrukt, dat we even die staat bereiken van quark-samenscholing. Snel vertrekken de quarks weer, in nieuwgevormde groepjes van twee en drie.

Die nieuwe deeltjes vliegen alle kanten op, en komen daar de detectie-apparatuur van ALICE tegen. De langzaamste deeltjes worden het eerst tegengehouden, de snellere gaan wat verder. Sommigen reageren met het ene stukje van ALICE, andere reageren met een ander stukje. Op basis hiervan kan ALICE zien welke deeltjes er gevormd zijn. Daaruit kan weer geconcludeerd worden of er inderdaad een groep gevormd is, en vooral: hoe deze zich gedragen heeft.

Er waren eens heel veel belastingbetalers. Die betaalden niet alleen de bouw van de 27 kilometer lange tunnel, ALICE en al haar faciliteiten, de energie van het versnellen van de loodatomen, maar ook de beurzen van zo'n 200 CERN Summer Students per jaar. Dank je wel.

Een van de binnenste ringen van de ALICE detector wordt gevormd door siliciumplaatjes. Eigenlijk lijken ze verdacht veel op zonnecellen; ze zetten de straling die langs komt - de troep die uit de botsing vliegt - om in een stroompje. Dit stroompje wordt uiteindelijk geinterpreteerd als het teken: hier was een deeltje. Yay.

Mijn taak is om bij te dragen aan de analyse van deze stroompjes. Om precies te zijn, ik moet met mijn zelfgeschreven programma's de data van de siliciumplaatjesdetector kunnen testen. Quality assurance. Zorgen dat als het programma zegt: "Hier was een deeltje!" dat er ook een deeltjes was. En dat als er een deeltje is, het programma dat ook zegt. Dat is althans in hoeverre ik het begrijp.

In werkelijkheid zit ik dus achter deze computer en typ ik commando's in een linux-venstertje. Ik schrijf C++-code. Dat is het leven van een deeltjesfysicus, en dat is best leuk. Want als de LHC aan gaat, en er in een later stadium ook lood-ionen in afgevuurd worden, dan heb ik bijgedragen aan het algemeen begrip van de natuur. Van het algemeen begrip van het universum toen het een paar microseconden oud was. Van het collectieve gedrag van quarks. Wie wil dat nou niet?

More pictures from Saturday

16:55 Unknown 0 Comments

These are taken by Rachel Spevack, on of the English girls;


Waiting for the Lake Parade.


Rachel and Kara. Lake Parade on the background.


Michael (I think his name was?) and a very tall "woman".


With Gandhi, near the UN buildings.


Sunset at the Jet.

Pictures of last night

21:24 Unknown 4 Comments

These pictures are taken by Gunvor Thinggaard, from Denmark. The Danish group joined ours in the evening, so only after-dark pictures for now. I hope to find some others from our group later.



The British and the Danish group merged after the Lake Parade.



I know how to draw attention at parties. Just being a freak.



Me and two Danish guys whose names are hard to remember.



Santi (from Spain), Stephen (from Scotland) and myself.

Weekend

15:10 Unknown 3 Comments

Ik had het bedacht. Nou ja, zij hadden het misschien ook bedacht, maar ik was eerst. Nou ja, misschien was ik ook niet eerst, maar wel onafhankelijk tot dezelfde conclusie gekomen. Ik wilde zaterdagochtend eerst boodschappen doen bij een grote, goedkope supermarkt, en vervolgens de stad in. Er schenen wat festiviteiten te zijn in Geneve.

Dat heb ik geweten. Kara ging mee naar de supermarkt, een in Ferney-Voltaire. We reden langs de ED en de Leclerc, sommige lezers welbekend, op zoek naar de Lidl. Die vonden we niet, maar wel een enorme Carrefour/Intermache-achtig iets. Groot dus.

Ook in mijn plannen om de stad in te gaan was ik niet de enige. Er gingen uiteindelijk minstens vijf groepen - dat wil zeggen, daarvan weet ik het, waarschijnlijk waren er zelfs meer - summer students naar de Lake Parade, waarvan de verwachtingen vooraf wisselden tussen een Gay Parade, en techno-festival, en homo's dansende op techno-muziek.

Mijn groep, bestaande uit zes Engelsen, een Schot, een Italiaan, een Spanjaard en ondergetekende, vertrok begin van de middag naar de stad. Het was uiteindelijk een uur of een 's nachts dat de laatst overgeblevenen, de laatste vier uit bovenstaande opsomming, de bus terug naar CERN namen.

De Lake Parade was een verzameling van de meest vreemde mensen op trucks, vergezeld door harde muziek en nog vreemdere mensen. Vrouwen die wel erg trots op hun lichaam waren, mannen die zich van top tot teen zilver geverfd hadden, mannen in felroze onderbroeken, kinderen met ballonnen en Britten met bier en een tennisbal. Die laatste groep waren wij. Mijn tennisbal zelfs. De knuffelende en worstelende stelletjes (m-m, m-v, v-v) in het park konden er niet echt om lachen als de bal weer tussen hun spullen verdween, maar goed.

Na de optocht liepen we verder door het park, naar de VN-gebouwen (wat een end lopen) om vervolgens de tram terug naar de stad te nemen. Daar werd het eerder genoemde bier gekocht (ja, dit verslag is niet geheel chronologisch), wat te eten gehaald bij de Mac (na uitgebreid overleg) en dit in het park geconsumeerd, inclusief drinking games en tennisbal.

Na het eten opnieuw de discussie of we zouden gaan of zouden blijven. Het resultaat is duidelijk. We gingen naar de fontein (ja, die hoge) en verderop bleek een heel feest aan de gang te zijn. De rest van het bier werd geconsumeerd en een groep Denen (en een Roemeen, geloof ik) sloot zich bij ons aan (of wij bij hen?) Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, de Engelsen gingen redelijk op tijd weg, de Denen bleven in Geneve slapen, en wij vieren namen de nachtbus. Nou ja, dat wilden we doen, maar toen bleken de normale trams en bussen nog te rijden. Zal wel vanwege dit feestje zijn geweest.

Overigens zijn er foto's gemaakt tijdens deze middag en avond. Hopelijk krijg ik die snel, en dan zal ik ze natuurlijk laten zien.

Vandaag wilde ik nog een berg op. Ik was pas tegen twaalven wakker, maar ben vervolgens naar Crozet gereden (10 min), waar een skilift open zou zijn om mij op 1300 m te brengen, volgens mijn kaart. Die was dicht. Ik zie nu net dat hij vanaf 11 juli in de weekenden weer open gaat. Een weekje te vroeg dus. Nou ja, het begon toch al vervaarlijk te rommelen aan de andere kant van de bergkam. Ik weer terug, en nu zit ik al een tijdje weer op het CERN terrein achter de pc. De club Britten is inmiddels de Wimbledon finale aan het kijken en thee aan het drinken. Ze hadden al 5 dagen geen thee gehad! Drama! Ik denk dat ik me maar eens bij hen ga voegen. Misschien dat ze scones hebben.

Parties en other gatherings

20:38 Unknown 1 Comments

The last big post was mainly about the scientific stuff here, which is why we're here, but don't forget that we are a group of 200 students too. And although in our information leaflet it said that we should remember that CERN is not a university campus, there are young people spending their summer here. And yeah, they party.

On Wednesday we had welcome drinks, with live music. The music was cancelled, the drinks you had to buy yourself (except for a weird mixture that I drank way too fast) and it ended too early, but was fun nevertheless. The after party was outside CERN's the main restaurant and lasted longer.

Thursday then there was an ALICE party at point 2 (the place where the detector is) to which I could have gone, but as I don't know that many ALICE people I joined a group that would have gone to barbecue at the Lake Geneva. However, it would cost at least an hour to reach this splendid place that they had in mind, either by public transportation or by bike. So the group split up and I joined the part that walked all the way to the supermarket in St. Genis, got some food there, walked all the way back, had dinner back at CERN and played football thereafter. Now bear in mind that I had a bike waiting for me at CERN and food and cooking facilities in my hostel in St. Genis, but I walked all the way with them, lending them a tennis ball to play football with on the way.

Now today is Friday and that means weekend, so party. Well, party, on facebook the event, that starts in ten minutes at Restaurant 1 again, was announced as a "peaceful gathering of people drinking beer". Sounds good. So after having a quick and early dinner in my hostel in St. Genis, I got back up here to give you this update and chat a little (If I didn't speak to you for the last couple of days; where have you been?! I've been waiting for you on msn, facebook and gmail chat), and to go to this gathering.

Having no friends and no internet in the hostel makes it a rather boring place to be. It's good to sleep and eat, but basically I'm living here on the site. I forgot to take my headset and webcam with me today, but as there is nobody here at this time of the day I could just as well install skype.

Tomorrow is weekend, as said! I'm going to Ferney-Voltaire for some cheap shopping and then to town, haven't been in Geneva yet this year. There seems to be a parade of some sort, could be fun. On Sunday I might drive up to a mountain, or take a train towards one. I'll keep you posted.

By the way, you are all reading what I'm doing all day, but I would also like to know what you've been up to! Why is my mail box so empty? I'd love to hear from you!

Phone number

19:51 Unknown 0 Comments

For everyone who wants to call or text me while I'm in Switzerland, as of yesterday I have a Swiss SIM card, so please send all your "I'm waiting for the bus and it's hot out here" messages to

+41 76 762 11 53

If you want to call, best wait till after six p.m. I have coverage with the same (cheap +o) ) network both in Switzerland and in my hostel in France. Although I hardly am in that hostel. But that deserves another post.

Tutorials

16:49 Unknown 2 Comments

CERN is groot. En een groot netwerk managen is lastig. Er zijn veel mensen, die allemaal iets anders willen en vooral allemaal iets anders mogen. Ik ben een summer student. Ik werk voor de ALICE groep, in de ALICE groep, maar ik ben geen ALICE member. Of toch wel. Nou ja, in mijn vorige post liet ik al iets van de bureaucratie hier binnen doorschemeren. Dat ging gisteren lekker door, aangezien ik vandaag en morgen tutorials heb betreffende het systeem waarmee ik moet gaan werken. Het framework, eigenlijk. Belangrijk in ieder geval. Morgen moet ik daarbij op de Grid werken waarvoor ik last-minute nog een browser certificate en registratie voor nodig had. Veel gedoe, veel mailtjes naar mensen die ik nog nooit gezien heb, veel wachten, veel kastjes en muren, maar uiteindelijk was van het vanmorgen geregeld.

Ik ging met goede hoop maar angstige voorgevoelens naar de tutorials. Ik had gelezen dat kennis van ROOT verondersteld werd, en hoewel ik dat bij mijn Microcosmos cursus wel eventjes gezien had, vreesde ik het ergste. Bovendien zou ik mijzelf ook geen C++ expert noemen.

Er gebeurde echter iets verrassends. De groep bleek voornamelijk uit summer students te bestaan, en ik bleek niet degene met de minste vooropleiding te zijn. Leve Microcosmos, leve mijn Honors Thesis. Ik kon het vrij goed volgen, zowel qua kennis van ROOT, als van C++, als van Linux. Een half jaar geleden zou ik completely lost zijn.

En die waren er dan ook. Halverwege de tweede sessie liep een meisje de klas uit nadat de docent gevraagd had wat ze hier eigenlijk deed, als ze toch niet kon programmeren. Behoorlijk lomp en al bedoelde hij het niet verkeerd, niet iets wat je moet zeggen tegen een meisje dat net drie dagen in een vreemd land is en probeert er het beste van te maken. Ik ben net even naar haar toe gegaan om te vertellen dat ik precies begrijp hoe ze zich voelt. Ik ben het afgelopen jaar twee keer gefrustreerd uit een les weggelopen. Het is bijna vreemd om in deze situatie aan de andere kant te staan. Ik vond de tutorials wel interessant. Ik kon het meeste goed volgen, en kijk uit naar die van morgen.

Ik zal straks en vanavond eens proberen wat foto's met mijn telefoon te maken. Er is straks een barbecue bij het meer van Geneve, maar ik weet nog niet of ik ga. Ik heb weinig anders te doen, dat wel, maar het is wel een end weg.

Hoogtepunt van vandaag was op de terugweg van de laatste tutorial, toen ik mijn fiets meegenomen had: Stoppen met trappen tien meter van het trainingscentrum vandaan, boven op de heuvel, en pas weer remmen tegenover het gebouw waar mijn werkplek is, onderaan. Zoeffffff over het CERN terrein.

Address

16:45 Unknown 2 Comments

Just a little note for those of you who considered sending me snail mail; I cannot receive mail in my hostel, so the only way for you to reach me is through my supervisor. For obvious reasons I won't post his address here as I would if it were just me who could get spammed, but if you're interested, send me an email.

Grote aankomstupdate!

13:44 Unknown 8 Comments

Zo. Ik ben soort van geinstalleerd, heb nog weinig werk, een werkende computer met internet voor me en een paar uur de tijd, dus eindelijk de gelegenheid om alles te vertellen over mijn aankomst hier bij CERN. Het zal een behoorlijk stuk lezen worden, denk ik zo.

De reis
Na het feest van mijn ouders, waar ik mijn camera had laten liggen op de boot - geen foto's dus, helaas - heb ik een paar uur kunnen slapen. De wekker ging om 03.00 uur. Iets voor vieren reed ik de straat uit. Ik geloof dat ik nog in de straat al bijna tegen een boom aanreed, dus dat zal het vertrouwen van mijn ouders goed gedaan hebben voor de reis die mij te wachten stond. Nou ja, op de snelweg ben ik beter...

De eerste uren waren rustig en mistig. Die mist klaarde pas op halverwege Limburg, toen het al goed licht geworden was. De Tom Tom was redelijk onbetrouwbaar, aangezien deze mij langs een aantal via-punten bij Venlo en Maastricht wilde leiden, zelfs toen ik al bij Luik was. Ik wist het niet goed meer, het werd drukker op de weg en ik was inmiddels al een uur of drie op de weg, dus ik pauzeerde even bij een verlaten parkeerplaats. Hapje eten, slokje drinken, rondje lopen, Tom Tom opnieuw instellen en verder.

Inmiddels hoefde ik van de Tom Tom niet meer terug naar Venlo, maar ik mocht eveneens niet de snelweg naar Luxemburg Stad nemen. Hij zal het wel weten, dacht ik, en volgde hem dus door allerlei Waalse dorpjes. De tank begon ondertussen leger te raken van het remmen en optrekken in en na de dorpjes, en ik begon uit te kijken voor tankstations. Ik wilde eerst in Luxemburg tanken, maar ik wist niet of ik dat ging halen.

Na een tiental dorpjes begon ik te vermoeden dat Waalse auto's op friet rijden. Er stonden luidadverterende fritteria's om de paar honderd meter, maar benzinestations waren er niet. Tot in het elfde dorp, waarvan ik de naam vergeten ben. Deze bestond uit, en ik overdrijf niet, minstens zes benzinestations op rij. Een aantal waren gesloten, maar bij degene die open was kreeg ik een volle tank voor 1.08 euro per liter. Yay.

Vlakvoor de Luxemburgse grens, bij Arlon, maakte ik een "echte" stop, bij een Carrefour, die gesloten bleek te zijn. Het was inmiddels iets na negenen en ik ben hier een tijdje gebleven, om even te slapen en te eten. Na een rondje te hebben gelopen om de dependence van de universiteit van Luik, uitgestorven overigens, reed ik om een uur of tien verder.

De tolweg in Frankrijk was heerlijk. Cruise control op 130 en het enige dat je hoeft te doen is af en toe om een vrachtwagen heen sturen. Wat het nut is van die derde baan is mij nog niet duidelijk. Het kostte me ongeveer het voordeel dat ik had gehad van het tanken in het benzinedorpje, maar snel ging het wel. Iets voor Dijon stopte ik om te lunchen. Het was 13.00 uur en volgens de Tom Tom hoefde ik nog maar twee en een half uur te rijden. Bij deze stop waren de winkeltjes en het restaurant wel open en kon ik ook iets te eten voor 's avonds kopen, want dat was ik natuurlijk vergeten.

Van de snelweg af kwam ik al snel in de Jura terecht, waar ik de lokale automobilisten in de weg kon rijden. Sorry, ik zie graag wat er achter een haarspeldbocht is. Maar aan bergweggetjes raak je gewend en toen het na een half uur begon te onweren, nam mijn haast wel iets toe. Met een half oog op de Tom Tom en anderhalf oog op de weg stuurde en remde ik mijn weg door de regen. Pas op, bocht. Pas op, glad bij regen. Adviessnelheid 70 km/h (Ik kon er niet sneller dan met 50 doorheen. Adviessnelheid 50, ik rij 30. Maar waar ik eerst overal 60 reed, begin ik nu meer te rijden als het lokale verkeer - met veel optrekken en remmen.

Op de een of andere manier bleef de verwachte aankomsttijd op vijf uur staan, dus erg langzaam kan ik niet geweest zijn. In het dal, met nog een kwartier te gaan volgens de Tom Tom, kwam ik langs een Carrefour die wel open was. Even een blikopener en een spatel gehaald, die had ik nog niet. Evenals heel veel andere dingen, maar dat wist ik op het moment niet. Ik was sowieso bijna in trance van het geconcentreerde bergrijden.

Om half zes precies zette ik de auto neer voor de Foyer Residence Robert Schumann in St. Genis-Pouilly. Ik smste Brigitta nog in de auto, terwijl een buurman (zit iedereen hier in zijn auto op de parkeerplaats?) naar mij glimlachte. Ik was niet zo moe als gedacht, al voel ik wel dat ik de hele dag gereden heb.

Het hostel
Zelfs de receptiemedewerker lijkt op een natuurkundige, met zo'n typische grijze baard zoals mijn natuurkundeleraar op de middelbare school had. Hij wees me mijn kamer en waar ik mijn auto neer kon zetten - voor het raam, praktisch. Mijn kamer is op de begane grond, in een gang met een stuk of tien kamers. Aan het einde van de gang de gezamenlijke keuken, aan het begin een washok, waar je muntjes voor moet hebben. Mijn kamer is vrij klein, maar heeft alles. Naast de deur staat een kledingkast en de deur naar een eigen badkamer met douche en toilet. Luxe, alhoewel de douchekop niet opgehangen kan worden en je om de minuut op een knop moet duwen voor water, maar dat zal ik wel overleven. Achter de badkamer staat een erg klein houten bureautje, daar tegenover het bed. Voor het bed heb ik mijn eigen ladenkastje nog kunnen zetten, onder en naast het bureau wat dozen en daarmee is het wel erg vol. De helft van mijn spullen staat nog in de auto, zoals mijn paragliding uitrusting.

In de keuken stond geen vuilnisbak - dus daar staat de mijne nu. Verder was het er eng schoon, zeker gezien het feit dat het hele gebouw daar elke dag lijkt te koken. Ik weet ook niet hoe het zit. Ik heb afsluitbare ruimtes in een kastje en in de koelkast, maar sloten heb ik nog niet. Mijn spullen hebben drie jaar lang onafgesloten gestaan, ik denk dat dat nu ook nog wel even lukt. Overigens paste alles ook maar net. Ik kan niet te veel eten inslaan.

Draadloos internet schijnt er wel te zijn, maar werkt nog niet helemaal. Maar dat is waarschijnlijk te wijten aan mijn laptop. Ben ik nog mee bezig.

De dichtstbijzijnde supermarkt is de Carrefour (opnieuw!) in St. Genis. Niet erg goedkoop, maar dat is het nergens hier in de regio. In Zwitserland schijnt het nog erger te zijn. Ik geloof dat er in Ferney-Voltaire een Lidl is, dus daar ga ik zaterdag maar met de auto heen denk ik. Ter vergelijking van de 1 euro 08 van het Waalse dorpje; de benzinepomp tegenover CERN (dus in Zwitserland) vraagt geloof ik 1 euro 46. Als het niet meer is.

De auto staat dus voor het raam en mijn fiets bij de deur van de CERN afdeling van het hostel. Van het hostel (dat het eerste gebouw van St. Genis is) naar CERN is tien minuutjes fietsen, waarbij je de grens oversteekt.

CERN
We zijn inmiddels aangekomen bij dinsdagochtend. Om negen uur werd ik verwacht bij de GLOBE, een bolvormig gebouw net buiten de CERN site van Meyrin. Ik dacht dat daar alle administratieve formaliteiten geregeld zouden worden, maar dat was blijkbaar te efficient. We kregen na een introductiepraatje en een voorstellingsrondje te horen wat we die dag allemaal moesten doen; access card ophalen (dus registreren), bankrekening openen, computeraccount openen, supervisor zoeken, online veiligheidscursus volgen, etcetera. Allemaal in een ander gebouw bij een andere afdeling. Zelf zou je voor elk een half uurtje rekenen, maar zo eenvoudig is dat niet. In de rij voor de registratie werden we weggestuurd om te gaan lunchen. De medewerkers wilden ook pauze, of we na tweeen terug wilden komen. Om half drie eindelijk de access card. Dan naar de bank, die hun eigen kantoor hebben op de CERN site (net als het postkantoor, een tijdschriftenwinkeltje, een reisbureau...). Dan naar de administratie van de ALICE groep, waar ik ga werken. Die activeerden mijn account en lieten mijn werkplek zien, waar ik nu zit, maar het account werkte niet op de linux computer. Zij gingen het oplossen, ik eerst naar mijn supervisor.

Mijn supervisor, een Griek die ook verbonden is aan de Universiteit Utrecht, zit in een gebouw aan het einde van het terrein. Je moet eerst door een fabriekshal heen, voor je er achter komt dat daar ook nog kantoren zijn. Drie deuren door, en dan ben je er. Ik heb het twee mensen moeten vragen voor ik het vond. Maar het is een erg aardige man en ik heb er alle vertrouwen in dat het wel goed komt.

Overigens is het terrein van CERN een doolhof. Alle gebouwen staan kriskras door elkaar, in elkaar en over elkaar heen. De nummering, praktisch van 1 tot 501, lijkt willekeurig te zijn. Ik voelde me toerist, dwalend over het terrein met een kaart, proberende de nummers uit elkaar te houden.

Aan het eind van de dag kon ik nog steeds niet inloggen op mijn linux computer, maar er zou een mannetje bijkomen en vanmiddag lukte het opeens. Dus hier zit ik! Straks, om vijf uur, zijn er welcome drinks. De mensen die ik heb leren kennen zijn allemaal erg aardig. Er zijn een paar Nederlanders (uit Amsterdam, er schijnt volgende week een hele Nikhef-lading te komen) en aanverwanten (een Duitse die in Nijmegen studeert, waar ken ik dat van) maar ik heb tot nu toe het meest gesproken met een Engelse en een Schot. Cheering for Andy together +o)

Vanmorgen waren er lectures in het amphitheatre of hoe ze het noemen. Een grote collegezaal met zelfs faciliteiten voor tolken. Onder andere de grote baas, de director-general of een dergelijk iemand, die ons even toesprak met hoe geweldig CERN is. Verder weinig bijzonders.

Morgen ga ik een lokale SIM kaart kopen (ze waren uitverkohct bij het winkeltje hier) zodat ik goedkoop naar Nederland kan bellen en sms'en. Verder hoop ik de wireless van mijn laptop werkende te krijgen en ga ik straks naar de drinks. Werken? Oh, moet dat ook nog?