It's the jingle bell rock

03:56 Unknown 2 Comments

Het hele festijn is weer over. Kerstmis dus. Nou is kerstmis bij een gulle familie tussen de rendieren niet het ergste dat je kan overkomen, dus ik heb me wel vermaakt, maar ik blijf toch geen fan. Het kerstgevoel is naar mijn mening te veel een verplichting en te weinig spontaan. Als je zoveel om je naasten geeft, heb je geen excuus nodig om ze op te zoeken, kaarten te sturen of cadeautjes te geven. De commercie achter kerstmis is walgelijk, maar ach, het is goed voor de economie, dus daar zit ik niet zo mee. Oh, en kerstliedjes. Het probleem is niet zozeer dat er te weinig kerstliedjes zijn of dat ze allemaal slecht zijn. Het probleem is dat de meeste slecht en en er slechts weinig goede zijn. En die weinigen worden dan zes keer per dag herhaald op de radio. Ik kan de lokale Peak FM goed hebben, maar na de zoveelste "jingle bell rock" wil ik het liefste in een one horse open sleigh springen en me uit de voeten maken.

We zijn naar een "German market" geweest. Ik verwachtte een redelijke kerstmarkt met verschillende kraampjes, maar het bleek om de jaarlijkse kerstverkoop van Michael Stadtlander te gaan, een wereldberoemde chefkok van Duitse origine die hier in de buurt zijn restaurant runt, en op het omliggende land zijn eigen vlees fokt. Het was leuk om de schapen, varkens en kippen te bezoeken en Paulie en Ellen op gluehwein te trakteren (Paulie, die graag de wwoofer-werkgever speelt: "Take this, it's from my mom." - Ik: "Oh don't worry, we already get enough from your mom" - Hij: "Are you buying me a drink?" - "Is that not allowed by wwoofer protocol?"). De producten die verkocht werden waren echter super duur. Wellicht te verwachten met de reputatie van Stadtlander, maar goed.

Kerst in de inn was rustig. Ellen en ik hebben met de paarden gespeeld - die ons vervolgens bedankten door te ontsnappen en mij omver te lopen - en nadat alle beesten 's middags verzorgd waren gingen we "next door" (wat voor de homefarm, het huis van Paul en Linda, staat als je in de inn bent, en voor de inn als je in de homefarm bent) waar de overige gasten ook arriveerden. Gelukkig kende ik iedereen al. Naast Paul en Linda, hun twee zonen plus vriendin, en Ellen en ik kwamen ook de buren voor het kerstdiner. Het was uitgebreid en bovendien erg gezellig.

Morgen is het over met de rust. De komende dagen is de inn bijna compleet volgeboekt, vooral met oud en nieuw. Daarna begint het wintersportseizoen, dus dan zullen de gasten wel binnen blijven druppelen. Mijn verblijf hier laat ik afhangen van wanneer de volgende wwoofer komt. Linda was met een aantal in contact die in januari wilde komen, maar er is nog niets concreets. Ik vermaak me hier prima en ik word goed verzorgd, dus ik heb geen haast om weg te gaan. Ik hoop dat jullie allemaal een fijne kerst hebben gehad en doe voorzichtig met de gladheid aan die kant van de oceaan :)

De donkere dagen voor kerstmis

17:58 Unknown 7 Comments

Ja, ik leef nog, en ik ben jullie niet vergeten. Maar feit is, er gebeurt hier op het moment niet zoveel noemenswaardigs. Nu het in Nederland ook al sneeuwt (zal je net zien, zit ik in Canada, hebben jullie ineens wel een witte kerst) en hier de dagen zich aaneenrijgen, heb ik weinig spannends te melden.

Mijn Franse leermeester is terug naar Frankrijk en er is een Duitse wwoofer aangekomen. Ellen stelt mij de vragen die ik aan Manu stelde en op de meeste heb ik nog een antwoord ook. Dat is een nieuwe rolverdeling die me wel bevalt.

Het weekend is weer over, de gasten zijn weer weg en de rust van de week begint weer. Als alle kamers schoongemaakt zijn, tenminste. En deze week is het extra rustig, want rond kerst draait de inn een paar dagen op halve kracht. Er zijn wel gasten, geloof ik, maar we doen geen kamers en geen ontbijt. En die kamers schoonmaken, ik weet niet of ik dat vandaag doe. Ik heb net gehoord dat de eigenaars van de inn vanmiddag naar een kerstmarkt gaan (een "German market") en Ellen en ik mogen mee. Nice, zeker omdat mijn schouder vandaag in staking is. Ik weet niet wat ik gedaan heb, maar het voelt wat gekneusd aan. Vanmorgen was het erger dan nu, maar het is nog steeds wat pijnlijk. En als ik toch aan het klagen ben; ik lever een constant gevecht met mijn handen, die super droog zijn. Het begon in Churchill en ik dacht dat het wel bij zou trekken als ik weer wat zuidelijker was en wat minder uren met mijn handen in afwasmiddel zat, maar het lijkt alleen maar erger te zijn geworden. Na allerlei goedkope vochtinbrengers geprobeerd te hebben heb ik me laatst officieel laten adviseren en heb ik een wat duurder middel. Het lijkt iets beter te gaan nu, maar het is zeker geen wondermiddel. Nou ja, m'n handen vallen er nog niet af +o)

Verder ben ik aangenomen voor de master Science & Business Management aan de UU. Ik wil me gaan richten op het onderzoek naar zonnecellen. Daar is meer onderzoek naar nodig, om ze efficienter en goedkoper te krijgen, en bovendien heeft het nog een maatschappelijke functie ook. Het is de minst radicale omschakeling van de deeltjesfysica die ik kan bedenken. Uiteindelijk is er praktisch gezien weinig verschil tussen een silicium zonnecel en de silicium deeltjesdetector waar ik bij CERN aan werkte. Misschien kan ik nog iets goeds voor de wereld doen.

Het is wit en koud en komt uit de lucht...

19:15 Unknown 3 Comments

En er is veel. VEEL sneeuw. En er is nog meer onderweg.

Met jerrycans water, voerbakken met muesli of balen hooi sjouwen door decimeters diepe sneeuw is op zich al uitdagend. Voeg daar nog een flinke wind bij met bijbehorende neerslag (lees: sneeuwstorm). En dan zet je per ongeluk een verkeerde stap en zak je tot over je knieen weg. Wanneer je op deze manier ploegend en strompelend bij de wei aangekomen bent is het voer inmiddels veranderd in een muesli-ijsje.

Het is winter. De mannen doen niet anders dan sneeuwschuiven, de paarden zijn actiever dan ooit en behalve bovengenoemde voerrondes is er voor mij weinig werk. Ik had maandag en dinsdag vrij en dat waren zeker de drukste dagen. Na het weekend zijn er altijd kamers schoon te maken. Maar maandag ben ik naar Collingwood geweest en dinsdag kreeg ik een spabezoek cadeau, gevolgd door een bioscoopuitje. Super ontspannen dag. Daarna heb ik weinig gedaan. De rondes langs de beesten zijn fysiek zwaar, maar ik heb geleerd het super langzaam te doen en dan is het goed vol te houden, zeker gezien het feit dat er verder weinig werk is. Inmiddels is het vrijdag en dat betekent dat er weer gasten komen. Morgen zijn er weer kamers schoon te maken.

Let it snow!

22:38 Unknown 3 Comments

Het sneeuwt! Een paar dagen geleden lag er al wat wittigheid op de grond, maar nu heeft het echt doorgezet. Het is nog niet veel, maar de winter is begonnen.

Natuurlijk heb ik in Churchill en Thompson al voldoende sneeuw gezien. Dat was leuk voor de foto's, maar verder was ik toch voornamelijk binnen. Nu we veel buiten werken is het ontzettend fijn dat de voorheen modderige, glibberige grond nu bevroren is. Dat loopt een stuk prettiger. We hebben de waterslangen naar de waterbakken weg moeten halen omdat deze vastvriezen. De waterbakken zelf zijn verwarmd, maar de slangen niet, en dus moeten we nu met zware jerrycans (20 liter per keer!) het terrein over. Ik word er nog sterk van...

Gisteren en vandaag heb ik de zadelkamer opgeruimd. Ik had er een foto van moeten maken. Tot twee dagen geleden zag de ruimte er uit alsof er al in jaren niemand geweest was. Spinnenrag, stof, zand, kippenvoer, keutels van wie weet wat voor beesten, meer stof, meer spinnenrag en nog meer stof. Mijn taak was de zadels en hoofdstellen in te vetten. "Want we willen ze gaan gebruiken." Probleem: Er was geen zadelzeep. Dus pakte ik een aantal oude doekjes en een bezem en heb ik de hele zadelkamer uitgemest. Onderweg kwam ik een dode muis tegen. En dan niet zo'n lief klein zacht muisje, nee een MUIS. Hij was enorm. Blijkbaar had hij een goed leven gehad, verwarmd, omringd door voer en hoekjes waar nooit iemand komt. Hij zag er van de buitenkant nog goed uit, maar toen ik hem over de grond in een emmer schoof was hij licht alsof hij hol was, en maakte hij het geluid van plastic.

Na ik deze angst overwonnen had en het beest diep weggestopt in een vuilniszak zat, kon ik verder met schoonmaken. Ik haalde een stofdoek langs de elektrische verwarming, en vervolgens een vochtig doekje. Toen ik met deze laatste langs het snoer ging, voelde ik een tinteling uit de lap komen. Als een elektrische schok, maar te licht om pijn te doen. Ik legde het doekje weg en bekeek de kabel. Wat bleek, mijn grijze volgevreten vriend had er aan zitten knabbelen, door het isolerende kunststof heen, tot de geleidende draad aan de oppervlakte zat. Ik kon blij zijn dat de kabel geaard was en dat ik op rubberen laarzen stond, want er stond wel 160 volt op toen ik met mijn natte doek over die draad wreef. Ik heb er tape om heen gewikkeld en de heer des huizes op de hoogte gesteld.

Gisteravond zijn we (ik, mijn Franse collega en de 24-jarige zoon van de familie, die yoga-instructeur is) naar het dorp gegaan om wat te drinken. Manu was vergeten zijn identiteitsbewijs mee te nemen en kreeg vervolgens een gratis Sprite van het cafe. Aardig, maar rot voor hem. In Canada mag je alcohol drinken vanaf je 19e. Manu is, juist, 19. Dus gingen we maar naar het 2-jarig jubileum van de yogaclub, waar gratis wijn en taart was. Daar raakte ik onbewust verzeild in een lange discussie over kwantumfysica. Ik weet niet of de anderen het wel amusant vonden, of vervelend, want de discussie verzandde een beetje in een show-off van wie de meeste namen, boeken en experimenten kende. Maar ach, misschien kwam dat de discussie wel ten goede.