Grillen

03:54 Unknown 2 Comments

Later zal ik alles vertellen over mijn eerste dag op de ski's (ging eigenlijk nog helemaal niet zo slecht) en over mijn bezoek aan de uitgestorven Niagara watervallen (en op de terugweg een hert mank gereden) maar ik wil eerst iets zeggen over de aardbeving in Haiti, of beter gezegd, over de berichtgeving.

Vandaag heb ik zo'n zes tot zeven uur in de auto doorgebracht, met continu CBC 1 Toronto op de radio. Nou is dat een interessante, algemene zender, met veel aandacht voor cultuur en wetenschap. Deze week leek een komkommerweekje te zijn met items over de naamswijziging van women studies naar gender & sexuality studies en dergelijk nonsense nieuws, tot de ramp.

Voor ik daar verder over uitwijd; ja, het is verschrikkelijk. Ja, het zijn mensen die toch al weinig hadden. Ja, het zijn duizenden en duizenden doden. 50.000 wordt geschat? Dat is zo'n 17 keer meer dan de aanslagen van 11 september 2001. Lichamen liggen nog overal op straat. Mensen hebben plotsklaps geen familie meer, geen onderdak, geen voedsel, geen water, geen leven. De hele wereld wil helpen, maar er is geen organisatie en de chaos neemt alleen maar toe. Ik leef mee met alle getroffenen, zowel in Haiti als daarbuiten.

Los van de omvang van de ramp denk ik niet dat het nodig is dat een Canadese radiozender al zijn tijd besteedt aan het herhalen van de schaarse informatie. Toen ik 's avonds om half negen de auto uit stapte wist ik nog niets meer dan toen ik er om acht uur 's ochtends in stapte. Er is nu eenmaal weinig informatie.

Het is wat onrealistisch zulke berichten te horen en ondertussen de zon te zien rijzen boven de besneeuwde akkers. Ik dacht even dat het de volle maan was, laag aan de hemel, groot en zacht tussen de bewolking door. Maar de bewolking schoof weg en maakte plaats voor een blauwe lucht vanwaar de zon fel scheen. De rivier, de watervallen, het ijs, de regenboog in de mist. Het was een serene, prachtige omgeving. De wereld is mooi. De natuur is een geschenk. En het is een wonder dat wij op deze aarde kunnen leven en ons dat kunnen beseffen.

Misschien is het totaal ongepast om zo van de natuur te houden, nu zij opnieuw heeft laten zien hoe wreed en oneerlijk ze kan zijn. Nu we niemand de schuld kunnen geven, behalve hogere machten en de grond onder onze voeten. Dus moeten we nu terug stampen? Zou dat de aarde voortaan in toom houden?

Het is frustrerend niemand de schuld te kunnen geven van zoveel ongeluk. Maar ik kan niet anders dan om mij heen kijken en van deze wereld te houden. Het spijt me. Het is een prachtige aarde en ik ben dankbaar, ontzettend dankbaar, dat wij mensen hier redelijk succesvol kunnen leven. Dat op deze planeet, waar net genoeg zuurstof en water en zonlicht is, zoveel planten en dieren en schimmels hebben kunnen onstaan die elkaar ongeveer in evenwicht houden. En dat op die planeet een langzaam, zwak, lelijk beest zich heeft kunnen opwerken tot een van de succesvolste soorten. En dat dat beest kan reflecteren op zijn eigen bestaan en daar dankbaar voor kan zijn. Dat is wonderlijk. Ons leven is een gift die we nooit terug zullen kunnen betalen.

Dus ja, de natuur is wreed. De natuur is oneerlijk. Ja, ik heb makkelijk praten over besneeuwde vlaktes en regenbogen. Ik heb een dak boven mijn hoofd en een kraan waar altijd water uit komt. En ja, de natuur werkt niet volgens onze diplomatie. We worden niet gestraft voor een mislukte klimaatconferentie in Kopenhagen en de mensen in Haiti hebben niets gedaan om dit geweld uit te lokken. Het zijn grillen. Maar tegenover afschuwelijk leed staan ook onuitspreekbare wonderen. En dat mag ook wel eens op de radio. Ik ben nog steeds dankbaar voor deze wereld. Zelfs toen ik zag hoe de regenboog gewoon rustte op de sneeuw. De pot met goud was wellicht al naar Haiti gestuurd.