Werk en ontspanning

00:36 Unknown 3 Comments

Ik heb zoveel te melden dat ik bijna niet weet waar te beginnen. Laat ik het zo zeggen: Het leven is goed voor mij deze dagen. Ik typ dit vanuit de Suite, een van de duurdere kamers van de Inn, waar vele verliefde stellen hun huwelijksreis doorgebracht hebben. Zo'n once-in-a-lifetime ervaring met Jacuzzi, open haard, satteliettv, therapeutisch bed... En daar zit ik dan, met een ontspannend muziekje op de achtergrond, en twee dagen vrij voor me. Maar ik bij het skien beginnen.

Nou ja, ski-en dus. Ik weet de puntjes zo eventjes niet te vinden. Ik had het er laatst met Ellen, mijn Duitse collega, over, of er in het Nederlands ook letters met umlauts waren. Ik probeerde uit te leggen dat we wel letters met twee puntjes hebben, maar dat die een andere functie hebben dan in het Duits. Nou ja, je snapt wel wat ik bedoel. Ik hou het voor het gemak even op skien.

Gemak, dat was het wel. (Oh, bruggetje.) Ik had verwacht dat ik mijn eerste dag op de ski's door zou brengen op de vlakte, en dat als ik van een heuveltje af zou gaan, ik daar eerst zelf naar boven zou moeten klauteren. Een beetje als mijn eerste dag paragliden; dodelijk vermoeiend. Maar niets van dat. Afgelopen woensdag bracht Linda mij en Ellen naar Blue Mountain, een van de belangrijkste ski-resorts van Ontario en hier vlak om de hoek. Alles werd voor ons geregeld. Ellen kreeg een gehuurd snowboard en een lift pas, ik kreeg een beginnerspakket, bestaande uit ski's (ok en schoenen en stokken en een helm), een pas voor de beginners' hellingen en een "halve" instructie. Dat halve scheen er op neer te komen dat het een groepsles was. Geluk voor mij: Zo midden in de week, net na nieuwjaar als iedereen weer aan het werk is, was er geen groep. Ik was alleen en mijn instructrice gaf al 38 jaar skiles. Het beginnerstraject bestond uit 5 stappen. Stap 1: doe je ski's aan en wandel er een vierkantje mee. Ik struikelde half, maar het was toch goed genoeg om naar stap 2 te gaan. Euh, nu al? Stap 2: wandel een stukje omhoog en glij rechtdoor tussen de pilonnen door. Ik had niet echt het idee dat ik iets deed maar volgens de instructrice had ik een hele goede houding. Dus gingen we naar stap 3: een stukje omhoog met het "magic carpet", een soort van lopende band zoals op Schiphol, en met bochtjes naar beneden. Dit was de eerste "lift" die op de kaart aangegeven stond, dus in theorie was ik nu aan het skien. Met een keer naar beneden gingen we al naar stap 4: nog een magic carpet, maar nu hoger en de helling was steiler. Ik moest wennen aan de snelheid en vertrouwen op mijn ski's. Mijn instructrice was vol lof, al vond ik de bochten wel spannend. Stap 5: de stoeltjeslift. Een echte stoeltjeslift, die tot ongeveer halverwege de berg gaat. Nou is de hele Blue Mountain al niet meer dan een flinke heuvel dus super hoog was het niet, maar toch, een stoeltjeslift. Ik volgde de instructrice in haar sporen en hield alles behoorlijk onder controle. Daarmee had ik het hele traject in een les doorlopen. De instructie had bijna 5 kwartier geduurd. De rest van de dag kon ik zelf blijven spelen op die helling. Sneller en sneller, netter en netter. Toen Ellen bij mij kwam kijken leek ze eerlijk verrast over hoe goed het ging voor mijn eerste dag op de ski's, dus dat was leuk om te horen. Ik vond het ook super leuk.

De volgende dag, donderdag, gingen Paul en Linda op bezoek bij Pauls ouders, die in het zuiden van Ontario wonen, in de buurt van de Niagara watervallen. Ellen en ik mochten mee om de watervallen te bezoeken. Ik had van tevoren van verschillende mensen gehoord dat ze de watervallen tegen vonden vallen, omdat ze niet zo hoog zijn, eerder breed, en omdat er een behoorlijk toeristisch spektakel omheen gebouwd is. Met dit in gedachte viel het mij alles mee. Veel van het toeristisch gebeuren was voor het seizoen gesloten en het was behoorlijk uitgestorven. De rivier was indrukwekkend. Wat een geweld. Het was een prachtige, heldere dag, en de zon zorgde voor regenbogen op het ijs van de bevroren rivier. Het viel me op hoe ver tot onder de waterval er ijs op de rivier lag, gezien de stroming. Maar blijkbaar stroomt al dat water onder het ijs door. We hebben verschillende toeristendingen gedaan (die wel open waren..) en rond een uur of vier 's middags werden we weer opgehaald. Op de terugweg vond een hert het nodig voor onze auto over te steken. We raakten alleen zijn achterpoten, maar Linda belde de instantie die daar over gaat en die droegen ons op bij de plaats te wachten op hen. Wij terug, maar het hert was al verdwenen. Hoe gewond het uiteindelijk was, was aan de sporen moeilijk te zien. Al met al was het een uur of negen voordat we terug waren.

Het weekend was druk. Zaterdag was er een nieuwe medewerkster die ik op sleeptouw genomen heb. Ze runt een schoonmaakbedrijf in Wasaga Beach, een naburige plaats, en ze zoekt parttime iets anders dan schoonmaken bij particulieren. Nou ja, ik wist niet dat personeel inwerken ook al tot mijn werkzaamheden behoorde, maar blijkbaar. Toen we na de lunch klaar waren, de nieuwe dame vertrokken was, en Linda even naar buiten moest, zei ze half-als-grap tegen mij; "if there are guests, check them in, ok?" Sure! Blijkbaar was ik in een soort van promotie verzeild geraakt. Er waren geen gasten, helaas, totdat Linda terug was.

Vandaag, zondag, hadden we tien van de elf kamers volledig schoon te maken. Met slechts drie mensen. En net toen we net een beetje op dreef waren, bleek dat de nieuwe wooffer, Jean, deze morgen al zou komen, en dat hij de hele nacht niet geslapen had. Dus ik moest direct mijn kamer evacueren en die ook schoonmaken. 's Ochtends vroeg had Linda mij al ingelicht dat het plan dat ik in een studio zou slapen gewijzigd moest worden, omdat alle studio's bezet zijn vannacht. Wellicht zou ik in mijn kamer blijven en Jean naar John's oude kamer gaan, Linda's zoon die uit huis is. Subtiel probeerde ik duidelijk te maken dat ik het echt niet erg vond om te verhuizen. Ze heeft het overlegd en er werd besloten dat ik vannacht in de honeymoon suite kan slapen; twee kamers met jacuzzi, nou ja met alles er op en er aan. Luxe! En net toen ik me bij mijn teaching role neergelegd had - morgen hebben we zowel Jean als de nieuwe vrouw, Teary, die getraind moeten worden - hoorde ik dat ik morgen en overmorgen alweer vrij ben, terwijl ik maar drie dagen gewerkt heb. Het leven is goed...

Na het werk kwam ik Paulie, de andere zoon, tegen die net wilde gaan sneeuwschoenen (is dat een werkwoord in het Nederlands?) in het bos achter de inn. Hij vroeg of ik mee wilde. Natuurlijk. Dat was leuk. Wel vermoeiend, want mijn sneeuwschoenen waren eigenlijk wat te klein voor mijn gewicht, dus ik zakte nog een end weg, maar het geeft je een goed gevoel.

Nu is het dinner time, en daarna ga ik die jacuzzi maar eens uittesten... Haha!