Jasper, Vancouver en Olypische drukte

02:19 Unknown 3 Comments

Ik moest even opzoeken wat het laatste was dat ik jullie geschreven had. Dat was het skien, en al bijna een week geleden. De overige dagen in Jasper heb ik rustig aan gedaan. Enerzijds wilde mijn lichaam dat, want na het skien deed ongeveer elke spier zeer. Anderzijds was er in Jasper niet heel veel te doen. Ik had immers geen vervoer om er zelf op uit te trekken, en de tourbedrijven wilden toch echt geen tour organiseren voor mij alleen - zo rustig was het in het dorp. De enige tour die wel dagelijks gedaan werd, was de Maligne Canyon Ice Walk. Op ijs lopen dus. Maar dan door een kloof. En dan mooier dan het klinkt. De Maligne rivier schijnt 's zomers behoorlijk wild te zijn, nu was hij deels bevroren. En deels opgedroogd, wat nooit schijnt voor te komen. Hoe dan ook, dinsdag ging ik met een gids en een paar gepensioneerde Canadezen de rivierbedding en het ijs op, door de nauwe kloof, langs de al dan niet bevroren watervalletjes en tientallen meters onder de bruggen door. Ver boven ons zag je nog een streepje blauwe lucht. Nou ja, wacht maar op de foto's.

Woensdag sliep ik uit, wat wil zeggen dat ik de shuttlebus van het hostel naar het dorp gemist had. Maar de hele dag in het hostel zitten leek me ook niets, dus ik besloot naar het dorp te wandelen. Ik deed er zo'n twee uur over, wat mede veroorzaakt werd doordat ik van de weg af ging om een kleine wildlifetour voor mijzelf te organiseren. Ik heb foto's gemaakt van allerlei pootafdrukken. Nu is nog de vraag welke afdruk bij welk beest hoorde. In het dorp probeerde ik weer een tour te regelen, maar niets lukte. Dus heb ik donderdag maar uitgerust.

Vrijdag ging mijn trein, maar pas laat in de middag, en omdat ik de voorgenoemde shuttlebus naar het dorp genomen had, had ik nog bijna de hele dag over in het dorp. In die tijd ben ik naar het museumpje van Jasper geweest.

Vanmorgen kwam ik aan naar Vancouver. Van het hostel mocht in nog niet inchecken, maar ik heb mijn rugzak achtergelaten en heb me naar het Holland Heineken House gehaast. Daar, en in de omgeving daarvan, ben ik nu al een tijd. En ik moet zeggen, er zijn wel Nederlanders hier. Maar er zijn ook erg veel Canadezen die van de gelegenheid gebruik maken om gratis op grote schermen curling en ijshockey te kijken. Maar voor die tijd was er natuurlijk de ploegenachtervolging. Wij juichen voor onze schamele bronzen medaille, en ik keek naar de blije Nederlanders en dacht, ja, dit is echt een Holland House. Maar een paar minuten later werd duidelijk in wiens land we eigenlijk zijn. Vergeleken bij de blijdschap van de Canadezen waren wij nergens. En terwijl ik dit typ winnen ze de curlingfinale. Nou ja, dat is vijf minuten geleden, maar er komt geen einde aan het gejuich en geschreeuw. Ik word er doof van. Curling. Dat spelen met strijkijzers en bezems, wat geen Hollander serieus neemt.

Nu heb ik dorst en moet ik proberen mijn meegesmokkelde cola ergens veilig te kunnen drinken. Want de hele dag leven op Heineken a 4,50 per glas is ook niet helemaal gezond. En naar buiten kan ik niet, want wie weet kom je dan niet meer binnen. En vanavond wordt onze ploeg hier wel gehuldigd, al is het maar brons, ik ben wel van plan onder het podium te staan. Hopelijk maken al die Canadezen dan plaats.