Twijfels, knopen, en een hakbijl

02:23 Unknown 2 Comments

Ik heb jullie de afgelopen week weinig verteld van mijn belevenissen in Montreal en Quebec City. En de reden is dat ik weinig beleefd heb. En de reden daarachter is dat ik over een aantal dingen na moest denken. En dat ik een beetje sightseeiing moe ben. Oh en dat het in Montreal vorig weekend gemeen koud was. Goed, ik heb een aantal bekentenissen af te leggen.

Feit is, ik heb een fout gemaakt vorig jaar door voor het work&travel programma van Travel Active te kiezen. Ik had mij niet gerealiseerd dat ik het flexibele van het wwoofen en ander vrijwilligerswerk prettiger vind dan een vast contract, en dat ik niet te lang op een plaats wilde blijven. De meeste mensen met een Working Holiday visum die ik ontmoet heb, blijven gewoon een jaar in een stad om te werken. Bijvoorbeeld omdat ze door de economische situatie in hun eigen land geen werk kunnen vinden. (Veel Ieren zijn hier om die reden, heb ik gemerkt.) Dat heb ik nooit voor ogen gehad. Zonder visum had ik voor 6 maanden in Canada kunnen verblijven als toerist.

Goed, dat programma heeft me wat geld gekost. Kan gebeuren. In eerste instantie had ik dit jaar "vrijgenomen" om te bedenken wat ik nu eigenlijk wil. Hoewel ik de fundamentele natuurkunde fantastisch vond en mijn verblijf in CERN een ongelofelijke ervaring was, miste ik een maatschappelijke component in het werk. Ik zag mijzelf ook niet mijn hele leven wetenschappelijk onderzoek doen. Dus voordat ik echt voor een master in de natuurkunde koos, wilde ik wat tijd om het te overdenken.

Ik heb een super tijd gehad in Churchill. Drie weken was wel genoeg in het drukke schema en met weinig privacy, maar ik heb dingen gezien en meegemaakt die ik nooit zal vergeten. En tegen het eind van mijn tijd in Churchill wist ik zeker dat ik inderdaad niet alleen natuurkunde wilde doen. Ik koos voor Science & Business Management en het onderzoek naar zonnecellen. Het voelde alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. En dat na amper vier weken in Canada.

Sociaal gezien voelde ik me in Churchill niet echt op mijn gemak. Wat dat betreft was de Pretty River Valley Country Inn in Collingwood perfect. Niet alleen objectief gezien - eigen, luxe slaapkamer, veel vrijheid, korte dagen en een tweedaags weekend - ook waren de mensen en beesten vriendelijker en gastvrijer dan ik had kunnen vermoeden. Ik voelde me er al snel erg thuis en kon er echt mijzelf zijn. Ik bleef zo'n drie weken langer dan ik van tevoren bedacht had, in totaal bijna 10 weken.

Na Collingwood veranderde er wel iets. De eerste dagen, toen ik via Toronto naar New York ging, vond ik het moeilijk weer op mijzelf te zijn. Gelukkig had ik die New York Pass gekocht, en was het mijn missie om zoveel mogelijk attracties te doen als mogelijk die week. Van daar zou ik door Canada trekken in een poging zo veel mogelijk van het land te zien.

Maar daar ging iets mis. In Montreal trok ik nog twee dagen met Ellen op. Het voelde alsof ik haar maanden niet gezien had ipv ruim een week. Hoogtepunt was een vroeg verjaardagsfeestje, waarbij nog een aantal meiden uit Japan en de VS zich bij ons voegden. Ook kocht ik ene railpas waarmee ik 12 dagen kan treinen in een periode van 30 dagen.

Niettemin begon toen mijn motivatie al af te nemen. Wat kon mij nog een museum, nog een stadhuis, nog een kerk schelen? Ik ging naar Quebec City, maar heb daar een hele dag in het hostel doorgebracht. Ik had ook nogal hoofdpijn, maar ik was ook gewoon moe. Ik wist niet zo goed waarom ik ook maar iets over de geschiedenis van deze wel erg Franse stad wilde weten. Ondertussen had ik het gevoel dat ik alleen maar veel geld aan het uitgeven was dat ik ooit terug moet betalen. Ik zocht wel naar nieuwe wwoof plaatsen en kreeg een aantal goede aanbiedingen, maar zelfs daar werd ik niet echt enthousiast van.

Nu ben ik weer in Montreal en heb ik eens goed nagedacht over wat ik nu eigenlijk nog wil in Canada. In principe heb ik bereikt waarvoor ik kwam; ik weet wat ik wil studeren en ik heb ook nog een plannetje voor deze zomer waar ik jullie nog even niet over inlicht. Dus waarom zou ik nog op een boerderij werken voor alleen eten en een dak boven mijn hoofd, als ik niet kan wachten om mijn eigen plekje te vinden in Utrecht?

Ik geloof niet in wat jullie mij verteld hebben, dat dit DE tijd is, dat ik er NU van moet genieten. Ik denk dat het alleen maar makkelijker wordt om de oceaan over te vliegen. Wellicht niet voor een half jaar. Maar een half jaar is erg lang, kan ik je vertellen. En ik ga sowieso terug naar Canada om alles te doen wat ik nu niet kan doen. In een zomer.

De afgelopen dagen heb ik in een aantal scenario's voor de komende maanden proberen te geloven, en bij alles behield ik zowel mijn hoofdpijn als de neiging om maar gewoon in bed te blijven liggen. Alleen bij het laatste plan liep ik glimlachend door de stad. Dus hoewel ik er nog steeds niet zeker van ben, denk ik dat ik daar maar aan vast hou.

Het plan houdt in dat ik van hier naar Ottawa ga, van Ottawa naar Jasper, van Jasper naar Vancouver, en van Vancouver naar Toronto. Dat allemaal in de komende maand dat ik dat treinabonnement heb. Half maart ga ik dan terug naar Nederland, ongeveer twee maanden eerder dan gepland. Dan ga ik op zoek naar een studiootje in Utrecht. En een feestje geven uiteraard.

Ik weet nog niet of ik nu de goede keuze maak, maar het is in een aantal opzichten in ieder geval een redelijke overweging. En Canada is hier altijd nog. En voor hen die mij willen zien doen wat ze zelf niet doen; ga alsjeblieft zelf. Ik geloof dat er vliegtickets zijn voor een paar honderd euro, dus spaar even en doe het gewoon. Het is een prachtig land met super aardige mensen en ik ga ontzettend genieten van de komende maand. En dan is het genoeg.

Tijd om die wwoof hosts te mailen dat ik niet kom.