Waarom we Canadezen leuker vinden

04:55 Unknown 2 Comments

"America is the only country that went from barbarism to decadence without civilization in between."
-Oscar Wilde

Ik heb het hier meerdere malen gehoord; het verhaal van Amerikanen die, wanneer ze in Europa zijn, ons vertellen dat ze Canadees zijn. Want als je in Europa verklaart dat je Canadees bent, vinden ze je een stuk leuker dan wanneer je toe geeft dat je uit Amerika komt.

Hoe komt dat? In grote lijnen zitten de twee landen hetzelfde in elkaar. Ook Canada is een grote, jonge natie, met nog alle trots en ambitie die een klein oud landje als Nederland al lang verloren is. Ook Canada probeert wereldvrede te realiseren met tanks en machinegeweren. Goed, Canada heeft meer land en minder inwoners, en minder macht in de wereld. (Wie is de president van de VS? In een keer goed. En wie is de premier van Canada?) Maar toch, waarom vinden we Canadezen nou eigenlijk leuker? Ik denk dat ik twee belangrijke punten gevonden heb.

Ik had de militaire trots al genoemd, dus laten we daar mee beginnen. In New York bezocht ik de USS Intrepid, een vliegdekschip dat in de Tweede Wereldoorlog is gebouwd en daarna nog een aantal andere missies heeft gehad, voordat het in een oorlogsmuseum veranderde. Overheersende moraal: Oorlog is verschrikkelijk, en dus zijn onze soldaten helden. Ik liep weg bij een videofragment over een brief die een militair aan zijn jarige zoon schreef. Over hoe zijn geboorte de gelukkigste dag van zijn leven was geweest en hoezeer hij hem miste. Was dan niet weg gegaan, dacht ik. Maar toen ging hij verder over zijn taak in Afghanistan of Irak of waar hij dan ook zat, en over hoe trots hij was op zijn land. Blijkbaar was zijn land, een paar woorden en een vlag, belangrijker dan zijn eigen zoon. Ik ben iets te Europees en iets te veel pacifist om daar rustig naar te kijken.
In Ottawa was het parlement verwoest door brand in 1916, midden in de Eerste Wereldoorlog. Toen het complex en de omgeving herbouwd werd, vlak na de oorlog, werd de herdenking van de oorlogslachtoffers en het eren van de soldaten een centraal thema. In het parlementsgebouw bezocht ik de herdenkingskamer, waar boeken lagen met alle namen van alle Canadese militairen die sinds die tijd gesneuveld waren. Elke dag wordt er een bladzijde omgeslagen, zodat elke naam af en toe zichtbaar is. En hoewel er ook hier een bepaalde trots uit ging van het feit dat deze mannen gestorven waren om hun land te beschermen, leek de sfeer toch bescheidener. Meer: Dit moet ten alle tijde voorkomen worden, en minder: Het is erg, maar het is noodzakelijk.

Na de militaire acties verwijten we Amerikanen dat ze weinig van de wereld buiten de VS weten. Nou weet ik minder van Amerika dan de gemiddelde Amerikaan van Europa, denk ik, dus daar zal ik verder niet op in gaan. Maar er lijkt een verschil tussen Amerikanen en Canadezen te zijn wat hun herkomst betreft. Beide landen bestaan uit immigranten. Maar een Amerikaan is een Amerikaan. Dan kan hij Andersen, McDonald, Lee, of Lopez heten, maakt geen verschil. Maar een Canadees heeft, naast trots Canadees te zijn, vaak ook nog een etnische achtergrond. Verre familie in Frankrijk, Duitsland, Engeland, Ierland, Nederland. Canada is, in tegenstelling tot de VS, nog niet vergeten een land van immigranten te zijn. Natuurlijk is er nog de band met het Verenigd Koninkrijk. De koningin staat op alle munten, maar komt maar eens per zoveel jaar langs. Maar ook los daarvan is iedereen zich bewust van het verleden en voornamelijk van de rol die Engeland en Frankrijk daarin gespeeld hebben.

En dan heb je natuurlijk nog het argument van Oscar Wilde...