Magnetron!

16:17 Unknown 3 Comments

Het heeft mij zo veel moeite gekost dat ik het even kwijt moet: Ik heb een magnetron! Dat was eigenlijk het enige dat ik miste aan keukenapparatuur. Koelkast, vriezer, oven en kookplaten waren standaar aanwezig, een waterkoker had ik nog en de Senseo kwam uit Dronten. Ik had al ontdekt dat er veel magnetrons op marktplaats stonden voor circa 20 euro. Leek mij een mooi bedrag. En toen ik vanmiddag bij de kringloopwinkel aan de Oudegracht was (De Arm of zo?) vond ik daar in het allerverste hoekje van de kelder een simpele magnetron. Ook 20 euro, maar zo goed als ongebruikt. Denk ik. In ieder geval erg schoon en met de handleiding er nog bij. Mee dus!

Moeilijker was het om het lompe zware ding op de fiets mee naar Bunnik te krijgen. Zeer langzaam fietsend hield ik met de ene hand de fiets in evenwicht en met de de magnetron. Nog moest ik elke 100 meter stoppen om hem weer recht te zetten. Maar ik ben er gekomen en de buit is binnengehaald. Nu alleen nog even uitproberen of hij het ook doet...

Christopher & Robin

22:49 Unknown 2 Comments

Sinds deze middag deel ik mijn zolder met twee rittens, ofwel jonge tamme ratten. Christopher en Robin zijn nu ongeveer zeven weken oud; ze zijn drie dagen na elkaar geboren. Chris is agouti (wildkleur) gekleurd en is de actievere van het stel. Robin is een siameesje (zoals de katten, ja) met rode oogjes en is wat rustiger.

De reis van Sliedrecht naar Bunnik was gespannen, want we moesten een aantal keer overstappen en nog een eind lopen. Een hoop geschud en gerammel dus voor het tweetal in de transportkooi. Eenmaal thuis verdwenen ze dus direct in de verstophoekjes van de kooi en lieten ze zich niet meer zien. Na een tijdje verstoppen heb ik ze een voor een op schoot genomen om te laten zien dat ik toch echt zo eng niet ben.

Na nog meer slapen werd ik bijna plaatsvervangend hypochondrisch. Alles zou toch wel goed met ze zijn? Maar later op de avond werden ze actiever, al vinden ze mij nog steeds wel eng. De foto's komen dan ook zodra de heren zich iets meer thuis voelen, want nu verstoppen ze zich elke keer wanneer ze in de gaten hebben dat ik naar ze zit te kijken.

Dat doe ik natuurlijk wel, maar dan stiekem vanuit mijn ooghoeken, want ik snap ineens jonge ouders die met vreugde uitroepen hoe de kroost iets doodnormaals doet. Ik zou willen dat er hier iemand was tegen wie ik uit kon roepen; kijk, hij drinkt! Kijk, hij wast zichzelf! Kijk, hij klimt in het gaas! Kijk, hij sleept een stuk papier achter zit aan! Kijk, ze hebben het loopplankje op de grond gegooid. Kijk, hij knaagt op een brokje!