Weer weer

06:03 Unknown 4 Comments

Ze zeggen dat Nederlanders graag over het weer praten. Maar dat zeggen ze ook van Engelsen. En volgens mij zijn Canadezen niet anders.

Vrijdag was het de hele dag rond de -20. En dat is kouder dan anders. Toen het een paar weken terug even +2, +3 was, liepen we bijna rond in korte broek, zo warm was het. Dus aan een beetje kou ben ik wel gewend. -5, -8, af en toe -10, prima. Maar -20 is KOUD. Goed, dat overleefd, vandaag, zaterdag, was het al een stuk prettiger. Ik zat in een Tim Hortons naar wireless te zoeken en kwam bij een subscription service die je een aantal sites gratis liet bezoeken, waaronder een weer site. Die vertelde me dat het op dat moment -11 was in Toronto, en -5 in Whitehorse, Yukon. Wat? Maar -5 in de Yukon? Waarom hebben Linda en Paul me daar vanaf gepraat?

Nu zit ik in de bus en ik ben net voorbij de Amerikaanse douane in Buffalo. Pfoe, ik ben geen gevaar voor Amerika en ik mag naar binnen. Deze bus heeft gratis wifi en gratis reclame. Maar goed, kans om het weer in New York op te zoeken. En daar was het ook koud vandaag. Maar wat blijkt, na de temperaturen van Fahrenheit omgezet te hebben in Celcius, maximum temperaturen zijn voor de hele week boven nul, tot +4 zelfs. Whohoo, zomer!

Nieuwe oude camera

02:42 Unknown 3 Comments

'Verkoopt u kussentjes?'
'Eh...'
'Ja, verkoopt u nou kussentjes of verkoopt u nou geen kussentjes?'
'Nou, we hebben ze wel, maar we verkopen ze nooit.'
'Hoe komt dat dan?'
'Wij hebben keus uit maar liefst twee verschillende kleuren, maar de
Bijenkorf heeft tien verschillende kleuren!'
'Is dat hier ver vandaan, de Bijenkorf?'
'Nee hoor, dat is hier recht tegenover.'
En weer verlaat een tevreden klant het pand

Ik hou van eerlijke verkopers. En al lijkt dat een contradictio interminis, vandaag speelde zich een scene af die verdacht veel leek op bovenstaande Finkers-dialoog.

's Middags zou ik naar een ijshockeywedstrijd gaan van de Toronto Marlies tegen de Rochester Americans. Dat begon pas om vier uur en ik bedacht dat ik voor die tijd wel naar het AGO wilde, de Art Gallery of Ontario. Dat is een van de grootste musea van Toronto en hoewel ik er al vaak langsgekomen ben, ben ik er nooit ingeweest. Maar, dacht ik, voor ik dat doe loop ik even langs het Eaton Centre, een enorm winkelcentrum, om die broek en die sjaal te kopen die ik gister in Chinatown niet kon vinden. Dat "even" liep een beetje uit de hand. Omdat ik mijn camera echt definitief kwijt ben was ik me aan het orienteren op een nieuwe. En nu, in het Eaton Centre, was het misschien wel de gelegenheid om er een te kopen. Immers, tijdens de wedstrijd en in New York is er vast genoeg te fotograferen en ik weet niet of het overal even goedkoop is als hier.

Eerder had ik al besloten dat ik weer een Sony Cybershot wil. Ik was prima tevreden over mijn vorige camera en zoals mijn hostelavontuur maar weer heeft bewezen; waarom een winnend team veranderen. De verkoper van de electronica-afdeling van Sears, een warenhuis, wilde me een camera van 110 dollar verkopen. 10 megapixel, vrij groot, niet zo mooi, maar wel Sony Cybershot en goedkoop. Maar ik dacht, you pay what you get, dus mijn voorkeur ging uit naar een duurder model, van 160 dollar. "You are from Utrecht? Is good university! Many good scholars come here. You will be good scholar? You study physics? You will win Nobel Prize!" De man deed me een beetje denken aan Majid, de afwasser, dus het was gelijk gezellig. Hij was vol lof over de Universiteit Utrecht en vergeleek haar met Leiden en Amsterdam. Euh?! Maar goed, de camera die ik wilde was uitverkocht. "You want that one? Then you should go, that exit, downstairs.." - "To the Sony shop?" - "Yes! And tell me how much they are. Do not pay more than 160 dollar." - "Thanks, very nice of you to refer me." - "Oh, you're from overseas, I want you to have a good one."

En weer verlaat een tevreden klant het pand. Ik naar de Sony shop, waar ik een meer gedreven en minder gezellige verkoper trof. Nee, de W210 verkopen we niet meer, die wordt niet meer gemaakt. Wat, hij wilde je een camera van 10 megapixel verkopen? Dat is niet eens een W series, dat is een S series, dat is zo oud! Daarentegen had hij het nieuwste van het nieuwste te koop, voor 200 dollar, een prachtig licht dingetje dat zelf ziet of er een gezicht op de foto komt of een close up bloemetje. Mooi en hip, maar ik zeg de fanatieke verkoper dat ik niet weet of ik al die dingen wel nodig heb, en ik ga terug naar de aardige verkoper van de Sears om verslag te doen. 200 dollar! Nee, veel te duur, niet doen! Ga hier de deur uit, op de kruising van Queens en Church street, is een winkel die Henry's heet. Alleen maar camera's. Deze en die en heel veel. En dan kom je terug en help je mij me aanmelden voor Utrecht.

En weer verlaat een tevreden klant het pand. Dus ik naar Henry's. Ik loop eerst een blok verkeerd (het is dan wel een stuk warmer dan gister, het is nog altijd -10), maar uiteindelijk kom ik aan bij Henry's Outlet, een klein outletfiliaaltje naast de grote Henry's die volgens mijn tipgever alles had. In de Outlet zaak trof ik twee Sony Cybershots aan, en opnieuw een eerlijke verkoper.

Ik: "What is the difference between these two?"
Hij: "This one has a bigger screen."
"Then why is that one more expensive?"
"Because it is older."
It is older so it is more expensive?!"
"Yes. It's electronics. That one was more expensive when it came out two years ago."
"But then why would I buy that one and not the newer one?"
Hij: "You wouldn't."

Nou, dat is duidelijke taal. Ik heb m gekocht, de nieuwere uiteraard, een camera van vorig jaar. Alleen uit de doos geweest, niet gebruikt. 12 megapixel, 4 keer optische zoom, groot scherm. Alles wat ik wilde eigenlijk, voor 150 dollar. Uiteindelijk met belasting iets meer dan 100 euro, voor een camera die nieuwer en luxer is dan degene die ik kwijt ben, maar er bijna hetzelfde uitziet. Het enige wat ik nog miste was een memorykaartje. En die heb ik uiteraard gekocht bij de vriendelijke meneer van de Sears, die nu vast nog droomt van studeren in Utrecht.

Missin' PRVCI

03:52 Unknown 2 Comments

Het Pretty River avontuur is voorbij. Ik zit in een restaurant in Toronto en ik kan het nog nauwelijks bevatten.

Ik was vroeg op vanmorgen in de hoop dat het idee weg te gaan nog even kon bezinken. Maar het was stil in huis. Linda was bezig ontbijt voor te bereiden. De wwoofers en Libby, die ziek is, lagen nog in bed en Chris, Paul en Paulie waren ook nog niet aanwezig. Ik dacht dat het wel snel drukker zou worden, maar het was al tijd om te vertrekken. Enerzijds jammer dat ik hen niet meer gezien heb, anderzijds is het wel makkelijk om geen afscheid te hoeven nemen, en er gewoon vandoor te gaan. Ik was mijn backpack in de auto aan het laden toen Ellen halsoverkop naar buiten kwam rennen. Maf kind, we zien elkaar volgende week in Montreal nog! Bovendien was het -20 of zoiets, dus niet echt weer om zonder jas en op crocs buiten te komen. Nou ja, Linda, Ellen en Angus, de hond, waren toch de belangrijksten om gedag te zeggen ;-)

De bus was uiteraard te laat en wij passagiers verdrongen ons allen in het boekwinkeltje waar de tickets verkocht worden. Iedereen kende elkaar en dat ze mij niet kenden deed niet af aan de dorpse gezelligheid. Dat winkeltje is wel wat symbool voor Collingwood. De laatste keer dat ik er was heb ik 'Tis van Frank McCourt gekocht, het vervolg op Angela's ashes, tweedehands voor vijf dollar. Ben er nog nauwelijks aan begonnen. Maar goed, terwijl mijn medepassagiers en de medewerkers van de winkel vrolijk babbelde over de reis van dit weekend, nam ik afscheid van het dorpse Collingwood.

In Toronto was de lucht weliswaar iets blauwer, het was nog even koud. En dan bedoel ik serieus KOUD. De stad stond me al even tegen als toen ik hier voor het eerst was; groot, koud, en ongezellig. Ik was van senior wwoofer weer gedegradeerd tot nobody. En om de dag nog wat meer op te vrolijken was ik zo avontuurlijk geweest om eens een ander hostel uit te proberen. Alhoewel ik tevreden was over het Canadiana waar ik tot twee keer toe verbleven heb, wilde ik ook het Backpackers Village proberen, in dezelfde buurt maar dichterbij het SWAP kantoor. Maar ja, als je experimenteert heb je kans dat je teleurgesteld wordt. Het sanitair is niet echt schoon en bovendien kon ik geen wc vinden waarbij zowel de wc zelf als het slot op de deur werkte. Het hostel is grotendeels gericht op de bar die er aanwezig is. Ik voelde me er niet echt thuis, het was groot en door de focus op de bar en de gemeenschappelijke ruimte kreeg ik het gevoel dat ik er niet cool genoeg voor ben. Ach, misschien ben ik gewoon verwend met een van "Ontario's finest inns".

Chinatown is verwarrend, maar het eten is goed, veel en goedkoop. Na het voorgerecht zat ik al vol en het hoofdgerecht staat nu naast me koud te worden. Ik denk dat het bij elkaar toch wel prijzig gaat worden voor een zwerver als ik, maar ik had niet zoveel zin om te gaan koken in het hostel. Volgende week in New York, ik beloof het. Vandaag ben ik nog even niet sociaal - ik heb een afscheid te verwerken.

Goed het eten is over en ik zit op mijn kamer - een vierpersoons die ik alleen deel met een Franse jongen, die goed Engels spreekt en al jaren reist, al lijkt hij jonger dan ik. De kosten voor mijn enorme voorgerecht, nog grotere hoofdgerecht, enorme pot thee (was van t huis, kreeg ik gelijk met de menukaart, aardig idee) en een glas van het enige biologische bier van Ontario (reclame gelezen) was 18 dollar ofwel 12 euro. Ik had vele anderen zien komen en gaan dus heb ik toch wel een tijd doorgebracht in het restaurant. En dan hebben ze die pot thee nog niet eens gerekend. Ik heb er 22 dollar van gemaakt en besloten dat er misschien toch wel goede plekken in Toronto zijn.

Ik probeerde wat dingen te kopen in het goedkope Chinatown, zoals een nieuwe broek (heb er al twee gesloopt in een paar weken, weet niet hoe) en een sjaal want de kou doet pijn. (Zoals de reclame voor winterbanden hier luidt: "Wind blows, frost bites, snow tires") Maar overal waar ik in Chinatown iets probeer te bekijken word ik op de voet gevolgd door een verkoper die ongetwijfeld behulpzaam wil zijn, maar mij het gevoel geeft dat hij me niet vertrouwt. Nou ja, dan kan ik niet rustig winkelen. Wel aardig was de horlogemaakster die concludeerde dat de batterij van mijn horloge niet leeg was maar het ding gewoon stuk was. Ik heb maar een nieuwe bij haar gekocht, niet zo mooi als de vorige, maar niet te duur en vriendelijkheid moet beloond worden. Andere aanwinsten zijn dikke handschoenen, een muts met "Canada" er op en snowpants, de laatste voor 10 dollar. Ik loop nu door de stad als een michelinmannetje dat net van een skihelling af komt, maar het is tenminste wel warmer. Zoals mijn oma zou zeggen, wie kent m'n kont in Keulen.

Terug in het hostel hoorde ik van mijn Franse kamergenoot dat het internet in de kamer niet werkte en dat ik al blij mocht zijn als het het beneden in de lobby deed. Toch even testen, maar hij had gelijk. Grmbl. Oke, ik ben verwend, oke, ik ben een kind van deze tijd en ik ben afhankelijk van het internet. Maar zo alleen op mijn kamer, afgesloten van de rest van de wereld, met een feest beneden waar ik geen zin in heb alleen al omdat het me opgedrongen wordt, en heel heel veel kou buiten, mis ik de inn alleen maar meer. Gelukkig heb ik Frank McCourt nog, die me verteld over hoe het hem verging toen hij net in New York aankwam, en dat hij geen goedkope Chinese restaurants had.

Ik heb me net een beetje gesetteld, gedoucht etc, toen ik bedacht maar iets te gaan schrijven en wat muziek op te zetten. En wat blijkt, het internet doet het. Dus kan ik dit berichtje toch nog versturen.

IJspret

00:36 Unknown 1 Comments

Of nou ja, pret... Goed, ik vermaakte me wel, maar ik zat veilig binnen.

Zondag zouden we naar een benefietconcert voor de slachtoffers van de aardbeving in Haiti gaan, in Collingwood, ongeveer 20 minuten rijden van de inn. Maar al toen we (de drie wwoofers en Linda) de oprit afreden glibberden we al alle kanten op. En voor Linda en haar auto is dat niet gewoon. Langzaam reden we richting Collingwood, tot we een auto tegen kwamen met de voorkant totaal in elkaar tegen een telefoonpaal. Gelukkig waren de inzittenden, een moeder en drie tieners, ongedeerd. We hebben een van de kinderen naar huis gebracht en besloten toen zelf ook maar weer naar huis te gaan, want dit zou alleen maar erger worden en zelfs al zouden we bij het concert kunnen komen, dan konden we waarschijnlijk niet meer terug.

Geen feestje dus. Het volgende probleem was hoe de gasten bij de inn moesten komen. Paul is op vakantie en Chris en Linda zijn in charge. Er zouden twee koppels moeten komen, een in Studio 2 en een in de (duurdere) suite. De mensen uit studio 2 belden op dat ze vast zaten op een buitenweg. Chris en Linda gingen er op uit om ze te redden. Wij bleven alleen achter en ik bedacht me dat het ergste dat nu kon gebeuren was dat Chris en Linda een ongeluk zouden krijgen. Maar niets noemenswaardigs gebeurde. We bakten pizza's, we aten, en Chris en Linda brachten de gasten veilig naar de inn en checkten ze in. Van de gasten in de suite hoorden we niets. Linda besloot naar hun huis te bellen en kreeg iemand aan de lijn die zei dat het stel hem al gebeld had, en dat ze veilig aangekomen waren en in hun kamer waren. Linda en Chris wisselden beschuldigingen uit, maar kwamen uiteindelijk tot de conclusie dat geen van hen het stel ingecheckt had. Het moest dus zo zijn dat ze een andere inn gevonden hadden. Gelukkig waren ze veilig, maar ze hadden niet gecancelled en dus zou hun creditcard gecharged worden.

We waren net zo'n beetje gesetteld in ons lot dat wij niet naar het concert konden, Chris niet naar huis, en de gasten uit kamer 2 niet uit eten. We gaven ze pizza en ingevroren chili en het werd bijna gezellig, toen er opnieuw gebeld werd. Er zaten gasten vast op de oprit. Huh? Chris en Paulie gingen er opuit om ze naar boven te helpen. Eenmaal hier beweerden ze een studio gereserveerd te hebben. Huh? Er waren geen andere studio's gereed. Wel schoon, maar koud. De vraag werd gesteld welke het warmst zou zijn (nummer 3, naast de al opgewarmte studio 2). Hun naam kwam niet overeen met de reservering van de suite, maar, surprise surprise, zij waren degenen die in studio 2 hadden moeten zitten. En ja, de mensen die aan de pizza zaten waren degenen uit de suite, die een gift certificate hadden en dus niet wisten waar ze recht op hadden. Linda probeerde Chris te overtuigen dat ze recht hadden op de suite. "Maar ze zijn al helemaal geinstalleerd." - "Maar iemand gaat ze vertellen dat ze betaald hebben voor een jacuzzi!" Mokkend hielp Chris het paar verhuizen. Ik zat ondertussen in een hoekje te genieten van het schouwspel. "So you did check them in." Chris: "Yes.. No, I didn't. My partner... Grmbl."

Werk en ontspanning

00:36 Unknown 3 Comments

Ik heb zoveel te melden dat ik bijna niet weet waar te beginnen. Laat ik het zo zeggen: Het leven is goed voor mij deze dagen. Ik typ dit vanuit de Suite, een van de duurdere kamers van de Inn, waar vele verliefde stellen hun huwelijksreis doorgebracht hebben. Zo'n once-in-a-lifetime ervaring met Jacuzzi, open haard, satteliettv, therapeutisch bed... En daar zit ik dan, met een ontspannend muziekje op de achtergrond, en twee dagen vrij voor me. Maar ik bij het skien beginnen.

Nou ja, ski-en dus. Ik weet de puntjes zo eventjes niet te vinden. Ik had het er laatst met Ellen, mijn Duitse collega, over, of er in het Nederlands ook letters met umlauts waren. Ik probeerde uit te leggen dat we wel letters met twee puntjes hebben, maar dat die een andere functie hebben dan in het Duits. Nou ja, je snapt wel wat ik bedoel. Ik hou het voor het gemak even op skien.

Gemak, dat was het wel. (Oh, bruggetje.) Ik had verwacht dat ik mijn eerste dag op de ski's door zou brengen op de vlakte, en dat als ik van een heuveltje af zou gaan, ik daar eerst zelf naar boven zou moeten klauteren. Een beetje als mijn eerste dag paragliden; dodelijk vermoeiend. Maar niets van dat. Afgelopen woensdag bracht Linda mij en Ellen naar Blue Mountain, een van de belangrijkste ski-resorts van Ontario en hier vlak om de hoek. Alles werd voor ons geregeld. Ellen kreeg een gehuurd snowboard en een lift pas, ik kreeg een beginnerspakket, bestaande uit ski's (ok en schoenen en stokken en een helm), een pas voor de beginners' hellingen en een "halve" instructie. Dat halve scheen er op neer te komen dat het een groepsles was. Geluk voor mij: Zo midden in de week, net na nieuwjaar als iedereen weer aan het werk is, was er geen groep. Ik was alleen en mijn instructrice gaf al 38 jaar skiles. Het beginnerstraject bestond uit 5 stappen. Stap 1: doe je ski's aan en wandel er een vierkantje mee. Ik struikelde half, maar het was toch goed genoeg om naar stap 2 te gaan. Euh, nu al? Stap 2: wandel een stukje omhoog en glij rechtdoor tussen de pilonnen door. Ik had niet echt het idee dat ik iets deed maar volgens de instructrice had ik een hele goede houding. Dus gingen we naar stap 3: een stukje omhoog met het "magic carpet", een soort van lopende band zoals op Schiphol, en met bochtjes naar beneden. Dit was de eerste "lift" die op de kaart aangegeven stond, dus in theorie was ik nu aan het skien. Met een keer naar beneden gingen we al naar stap 4: nog een magic carpet, maar nu hoger en de helling was steiler. Ik moest wennen aan de snelheid en vertrouwen op mijn ski's. Mijn instructrice was vol lof, al vond ik de bochten wel spannend. Stap 5: de stoeltjeslift. Een echte stoeltjeslift, die tot ongeveer halverwege de berg gaat. Nou is de hele Blue Mountain al niet meer dan een flinke heuvel dus super hoog was het niet, maar toch, een stoeltjeslift. Ik volgde de instructrice in haar sporen en hield alles behoorlijk onder controle. Daarmee had ik het hele traject in een les doorlopen. De instructie had bijna 5 kwartier geduurd. De rest van de dag kon ik zelf blijven spelen op die helling. Sneller en sneller, netter en netter. Toen Ellen bij mij kwam kijken leek ze eerlijk verrast over hoe goed het ging voor mijn eerste dag op de ski's, dus dat was leuk om te horen. Ik vond het ook super leuk.

De volgende dag, donderdag, gingen Paul en Linda op bezoek bij Pauls ouders, die in het zuiden van Ontario wonen, in de buurt van de Niagara watervallen. Ellen en ik mochten mee om de watervallen te bezoeken. Ik had van tevoren van verschillende mensen gehoord dat ze de watervallen tegen vonden vallen, omdat ze niet zo hoog zijn, eerder breed, en omdat er een behoorlijk toeristisch spektakel omheen gebouwd is. Met dit in gedachte viel het mij alles mee. Veel van het toeristisch gebeuren was voor het seizoen gesloten en het was behoorlijk uitgestorven. De rivier was indrukwekkend. Wat een geweld. Het was een prachtige, heldere dag, en de zon zorgde voor regenbogen op het ijs van de bevroren rivier. Het viel me op hoe ver tot onder de waterval er ijs op de rivier lag, gezien de stroming. Maar blijkbaar stroomt al dat water onder het ijs door. We hebben verschillende toeristendingen gedaan (die wel open waren..) en rond een uur of vier 's middags werden we weer opgehaald. Op de terugweg vond een hert het nodig voor onze auto over te steken. We raakten alleen zijn achterpoten, maar Linda belde de instantie die daar over gaat en die droegen ons op bij de plaats te wachten op hen. Wij terug, maar het hert was al verdwenen. Hoe gewond het uiteindelijk was, was aan de sporen moeilijk te zien. Al met al was het een uur of negen voordat we terug waren.

Het weekend was druk. Zaterdag was er een nieuwe medewerkster die ik op sleeptouw genomen heb. Ze runt een schoonmaakbedrijf in Wasaga Beach, een naburige plaats, en ze zoekt parttime iets anders dan schoonmaken bij particulieren. Nou ja, ik wist niet dat personeel inwerken ook al tot mijn werkzaamheden behoorde, maar blijkbaar. Toen we na de lunch klaar waren, de nieuwe dame vertrokken was, en Linda even naar buiten moest, zei ze half-als-grap tegen mij; "if there are guests, check them in, ok?" Sure! Blijkbaar was ik in een soort van promotie verzeild geraakt. Er waren geen gasten, helaas, totdat Linda terug was.

Vandaag, zondag, hadden we tien van de elf kamers volledig schoon te maken. Met slechts drie mensen. En net toen we net een beetje op dreef waren, bleek dat de nieuwe wooffer, Jean, deze morgen al zou komen, en dat hij de hele nacht niet geslapen had. Dus ik moest direct mijn kamer evacueren en die ook schoonmaken. 's Ochtends vroeg had Linda mij al ingelicht dat het plan dat ik in een studio zou slapen gewijzigd moest worden, omdat alle studio's bezet zijn vannacht. Wellicht zou ik in mijn kamer blijven en Jean naar John's oude kamer gaan, Linda's zoon die uit huis is. Subtiel probeerde ik duidelijk te maken dat ik het echt niet erg vond om te verhuizen. Ze heeft het overlegd en er werd besloten dat ik vannacht in de honeymoon suite kan slapen; twee kamers met jacuzzi, nou ja met alles er op en er aan. Luxe! En net toen ik me bij mijn teaching role neergelegd had - morgen hebben we zowel Jean als de nieuwe vrouw, Teary, die getraind moeten worden - hoorde ik dat ik morgen en overmorgen alweer vrij ben, terwijl ik maar drie dagen gewerkt heb. Het leven is goed...

Na het werk kwam ik Paulie, de andere zoon, tegen die net wilde gaan sneeuwschoenen (is dat een werkwoord in het Nederlands?) in het bos achter de inn. Hij vroeg of ik mee wilde. Natuurlijk. Dat was leuk. Wel vermoeiend, want mijn sneeuwschoenen waren eigenlijk wat te klein voor mijn gewicht, dus ik zakte nog een end weg, maar het geeft je een goed gevoel.

Nu is het dinner time, en daarna ga ik die jacuzzi maar eens uittesten... Haha!

Grillen

03:54 Unknown 2 Comments

Later zal ik alles vertellen over mijn eerste dag op de ski's (ging eigenlijk nog helemaal niet zo slecht) en over mijn bezoek aan de uitgestorven Niagara watervallen (en op de terugweg een hert mank gereden) maar ik wil eerst iets zeggen over de aardbeving in Haiti, of beter gezegd, over de berichtgeving.

Vandaag heb ik zo'n zes tot zeven uur in de auto doorgebracht, met continu CBC 1 Toronto op de radio. Nou is dat een interessante, algemene zender, met veel aandacht voor cultuur en wetenschap. Deze week leek een komkommerweekje te zijn met items over de naamswijziging van women studies naar gender & sexuality studies en dergelijk nonsense nieuws, tot de ramp.

Voor ik daar verder over uitwijd; ja, het is verschrikkelijk. Ja, het zijn mensen die toch al weinig hadden. Ja, het zijn duizenden en duizenden doden. 50.000 wordt geschat? Dat is zo'n 17 keer meer dan de aanslagen van 11 september 2001. Lichamen liggen nog overal op straat. Mensen hebben plotsklaps geen familie meer, geen onderdak, geen voedsel, geen water, geen leven. De hele wereld wil helpen, maar er is geen organisatie en de chaos neemt alleen maar toe. Ik leef mee met alle getroffenen, zowel in Haiti als daarbuiten.

Los van de omvang van de ramp denk ik niet dat het nodig is dat een Canadese radiozender al zijn tijd besteedt aan het herhalen van de schaarse informatie. Toen ik 's avonds om half negen de auto uit stapte wist ik nog niets meer dan toen ik er om acht uur 's ochtends in stapte. Er is nu eenmaal weinig informatie.

Het is wat onrealistisch zulke berichten te horen en ondertussen de zon te zien rijzen boven de besneeuwde akkers. Ik dacht even dat het de volle maan was, laag aan de hemel, groot en zacht tussen de bewolking door. Maar de bewolking schoof weg en maakte plaats voor een blauwe lucht vanwaar de zon fel scheen. De rivier, de watervallen, het ijs, de regenboog in de mist. Het was een serene, prachtige omgeving. De wereld is mooi. De natuur is een geschenk. En het is een wonder dat wij op deze aarde kunnen leven en ons dat kunnen beseffen.

Misschien is het totaal ongepast om zo van de natuur te houden, nu zij opnieuw heeft laten zien hoe wreed en oneerlijk ze kan zijn. Nu we niemand de schuld kunnen geven, behalve hogere machten en de grond onder onze voeten. Dus moeten we nu terug stampen? Zou dat de aarde voortaan in toom houden?

Het is frustrerend niemand de schuld te kunnen geven van zoveel ongeluk. Maar ik kan niet anders dan om mij heen kijken en van deze wereld te houden. Het spijt me. Het is een prachtige aarde en ik ben dankbaar, ontzettend dankbaar, dat wij mensen hier redelijk succesvol kunnen leven. Dat op deze planeet, waar net genoeg zuurstof en water en zonlicht is, zoveel planten en dieren en schimmels hebben kunnen onstaan die elkaar ongeveer in evenwicht houden. En dat op die planeet een langzaam, zwak, lelijk beest zich heeft kunnen opwerken tot een van de succesvolste soorten. En dat dat beest kan reflecteren op zijn eigen bestaan en daar dankbaar voor kan zijn. Dat is wonderlijk. Ons leven is een gift die we nooit terug zullen kunnen betalen.

Dus ja, de natuur is wreed. De natuur is oneerlijk. Ja, ik heb makkelijk praten over besneeuwde vlaktes en regenbogen. Ik heb een dak boven mijn hoofd en een kraan waar altijd water uit komt. En ja, de natuur werkt niet volgens onze diplomatie. We worden niet gestraft voor een mislukte klimaatconferentie in Kopenhagen en de mensen in Haiti hebben niets gedaan om dit geweld uit te lokken. Het zijn grillen. Maar tegenover afschuwelijk leed staan ook onuitspreekbare wonderen. En dat mag ook wel eens op de radio. Ik ben nog steeds dankbaar voor deze wereld. Zelfs toen ik zag hoe de regenboog gewoon rustte op de sneeuw. De pot met goud was wellicht al naar Haiti gestuurd.

Nieuwe plannen

16:15 Unknown 1 Comments

Ik had het laatste bericht nog niet gepost of ik werd gevraagd of ik niet te overtuigen was iets langer te blijven. Oh ja hoor, dat overtuigen moet wel lukken. Ik heb tijd zat. Het gaat moeilijk worden betaald werk te vinden in Vancouver voor zo'n korte periode - ik vermoedde dat al wel maar dat is nu bevestigd door SWAP - dus dat idee ben ik langzaam aan het opgeven. Dus kan ik net zo goed nog anderhalve week langer hier blijven, waar ik alles ken en weet en me prima vermaak.

Maandag ga ik dus nog niet weg. Er komt wel een nieuwe wwoofer, een jongen uit Frankrijk, en er zijn maar 2 wwoofer slaapkamers. Hij krijgt mijn kamer, en ik kan waarschijnlijk die anderhalve week in een studio wonen. Waar de gasten 160 dollar per nacht voor betalen. Koelkast, tv, open haard, eigen badkamer.. Lekker luxe. Ik vertrek volgens de nieuwe plannen op de 28e. Een stuk langer al met al dan ik van tevoren gedacht had!

Mijn vrije uren besteed ik op het moment met het opfrissen van mijn programmeerkunsten. Ik probeer wat windows API dingen te leren zodat ik windowsprogramma's kan maken, maar het lijkt op het eerste gezicht nog niet zo eenvoudig.

Het was een lange week, maar morgen en overmorgen ben ik vrij. Morgen ga ik skien, of snowboarden, daar ben ik nog niet uit. Ik denk dat het maar skien wordt, dat lijkt makkelijker voor een beginner. Blue mountain, het ski resort hier om de hoek, heeft beginnerscursussen die geschikt voor mij moeten zijn. Overmorgen gaan we naar de Niagara watervallen. Paul en Linda moeten in een plaatsje daar in de buurt zijn, en Ellen en ik kunnen meerijden om naar de watervallen te gaan. Kan ik dat ook weer van de lijst afstrepen :) Het is ws wel om zes uur opstaan...

Geld moet rollen

04:33 Unknown 3 Comments

Hoe lang blijf je hier? Waar ga je hier na naartoe? Wanneer ga je naar huis? Ga je ook naar de Verenigde Staten? Elk van deze vragen is mij minstens vijf keer gesteld, de eerste twee denk ik eerder vijftien keer. Goed, een aantal antwoorden, nu ik het zelf ook wat meer uitgewerkt heb.

Ik vertrek uit Collingwood op 18 januari. Nu wist ik al sinds ik hier kwam dat het "half januari" zou zijn, en ik liet de precieze datum afhangen van wanneer er een volgende wwoofer zou komen. Maar nu de datum vast staat lijkt het ineens een stuk dichterbij te zijn.

Vanuit Collingwood ga ik naar Toronto, maar daar hoop ik niet lang te blijven. In tegenstelling tot mijn eerdere planning heb ik besloten toch een uitstapje naar de Verenigde Staten te maken. Voor 82 dollar (55 euro) kan ik met de bus naar New York City en terug. Bovendien lijken de hostels etc in New York ook goedkoper dan gemiddeld in Canada. Dus ach; waarom niet.

Er lijkt nu een maand, anderhalve maand van continue vakantie aan te breken. Een beetje belachelijk is het wel, aangezien ik dat doe van geleend geld waarvan de IB-groep denkt dat ik het aan mijn studie uitgegeven heb. Dit onder het mom van "eens in je leven" en "werken kan je je hele leven nog". Nou ja, het stelt mij wat gerust dat ik ook zin heb om straks in Utrecht een huisje te vinden en een normaal leven te gaan leiden, inclusief een baan en zo. En het is ook weer niet zo dat ik die maand in de duurste hotels doorbreng.

Over werk gesproken, in maart en begin april hoop ik in Vancouver te zijn om een betaald baantje te vinden. Veel interessants verwacht ik niet; alleen een paar weken iets meer inkomsten dan uitgaven is nooit slecht. Bovendien heb ik dat work permit toch niet voor niets - moet ik hem ook gebruiken.

Van half april tot half mei heb ik een nieuw wwoofer-plaatsje. Oh, voor wie dat vroeg laatst; wwoof staat voor world wide opportunities on organic farms of voor willing workers on organic farms (dat wisselt nogal geloof ik);het is een netwerk van boerderijen die tegen kost en inwoning (en leermogelijkheden) vrijwilligers aannemen, veelal internationale reizigers zoals ik. Deze inn in Collingwood heb ik gevonden via het wwoof netwerk en zo ook de Winning Ways ranch; www.winningways.ca . Het is een grote ranch met veel paarden en veel koeien. Lange dagen en hard werk, maar wel elke dag te paard en een echte "wild west" ervaring. Alhoewel het daar misschien meer het wilde noorden is, in het noorden van Saskatchewan. Ik ben benieuwd. Ik zou rond die tijd toch wel een aantal kalfjes moeten zien. En daarna, daarna ga ik naar huis.

Koud!

22:49 Unknown 2 Comments

Ik ben net klaar met de beesten. Het is nog steeds druk en bovendien is Ellen ziek, dus er is veel werk te doen. En het is KOUD! Het is nu -11°C en met de windchill komt de gevoelstemperatuur op -22°C. Toen ik net op de oprit wandelde zag ik een gordijn van sneeuw horizontaal op me af komen vliegen. Brace for impact...

Verder had ik een klein wondertje zojuist. Ik heb mijn Zwitsers zakmes met CERN logo in een jaszak zitten van de jas die ik altijd aanheb tijdens de chores, zodat ik er mee de touwtjes van de hooibalen door kan snijden en dergelijke. Nu moest ik een nieuwe zak graan openen voor Hilton, een zwarte percheron die veel te mager is. Maar, geen zakmes. Nou is dat geen wonder, want ik raak voortdurend dingen kwijt. Ik baalde er behoorlijk van, want het ding is super handig en bovendien een souvenir van een mooie tijd in Geneve. Ik heb de zak graan opengemaakt met een kurkentrekker (ja vraag mij niet waarom er wel een kurkentrekker, maar geen mes of schaar in de zadelkamer te vinden is) en ben daarna terug gegaan naar het schuurtje waar ik 'm voor het laatste gebruikt had, maar geen spoor. Toen bedacht ik me dat ik mijn handschoenen in mijn zak gedaan had om Skyla's halster goed te doen, en wanneer ik ze er uit haalde was misschien het mes op de grond gevallen. Dus ik terug naar Skyla's wei. Nu ligt er overal buiten minstens 30 cm sneeuw en op veel plekken nog meer. Op het eerste gezicht was er niets te zien. Maar op hoop van zegen schoof ik de sneeuw opzij met mijn laars en zag tot mijn verrassing een glimpje blauw. Dus ik heb hem terug! Ha! Ik vind nooit iets terug!

Gelukkig nieuwjaar

06:50 Unknown 6 Comments

De beste wensen aan eenieder.

Dit was de drukste oudejaarsdag ooit. We hadden alle kamers in de inn wel vier keer kunnen verhuren, zoveel vraag was er. Oftewel, de inn is vol deze dagen en elke dag moeten bijna alle kamers volledig schoongemaakt worden. Toen ik klokslag half negen boven kwam - ik was net een kwartiertje wakker - stond Ellen al bij de deur om aan de ronde dierenvoeren te beginnen. Linda zei dat ik maar eerst een kop koffie moest nemen, maar ik kan natuurlijk niet rustig koffie drinken als Ellen al bezig is. Dus ik voerde de rendieren en de paarden in de wei, en vulde de wateremmers. Terug in de keuken begon de afwas van het ontbijt zich al op te stapelen. Tijd voor een rustig ontbijtje was er niet, want wannneer het ene stel uitgegeten was moest er voor het volgende gedekt worden, en de hoeveelheden koffiekopjes en bestek was beperkt. Toen ik mij enigszins door deze continue stroom afwas heengewerkt had - en ondertussen snel zelf een boterham en een kop koffie genuttigd had - hadden de eerste gasten al uitgecheckt. Geen tijd te verliezen, kamers schoonmaken. De check-ins zouden vanaf half drie zijn, dus dan moest alles schoon zijn. We waren in topvorm en met ons vieren hadden we alle kamers schoon om kwart over een, half twee. Ik leerde de ontbijttafel dekken voor de volgende dag en deed was andere losse schoonmaak- en opruimklusjes, waarna ik snel "next door" moest om te helpen met de voorbereidingen voor de oudejaarsreceptie. De gasten, maar ook vrienden en kennissen van de familie waren uitgenodigd voor hapjes en drankjes rond etenstijd. Maar de hapjes zijn niet van het niveau blokje kaas met vlaggetje. Nee, echt luxe fingerfood. Gelukkig deed Libby de beesten 's middags, want we waren tot na vijven bezig met voorbereiden. Snel terug naar de inn om te douchen, om daar Chris aan te treffen met de mededeling dat we een kamer vergeten waren 's ochtends. Gelukkig zouden deze mensen pas laat inchecken. Ik hoefde in principe niet te helpen, maar ik was nog in de state of mind van druk bezig zijn, dus Chris en ik hebben in recordtijd die laatste kamer ook schoongemaakt. Toen nog douchen, terug naar het feest, en aan de wijn en de hapjes. Het was gezellig, maar een lange avond volgend op een lange drukke dag. En het is nog lang niet over. Ik geloof dat de komende week elke dag de inn volledig vol is. Gelukkig zijn we inmiddels extreem efficient in het doen van de kamers, zodanig dat het een gevoel van voldoening geeft om ze van het whiteboard af te kunnen strepen.

Ik wens iedereen die dit leest een fantastisch 2010.