Jasper, Vancouver en Olypische drukte

02:19 Unknown 3 Comments

Ik moest even opzoeken wat het laatste was dat ik jullie geschreven had. Dat was het skien, en al bijna een week geleden. De overige dagen in Jasper heb ik rustig aan gedaan. Enerzijds wilde mijn lichaam dat, want na het skien deed ongeveer elke spier zeer. Anderzijds was er in Jasper niet heel veel te doen. Ik had immers geen vervoer om er zelf op uit te trekken, en de tourbedrijven wilden toch echt geen tour organiseren voor mij alleen - zo rustig was het in het dorp. De enige tour die wel dagelijks gedaan werd, was de Maligne Canyon Ice Walk. Op ijs lopen dus. Maar dan door een kloof. En dan mooier dan het klinkt. De Maligne rivier schijnt 's zomers behoorlijk wild te zijn, nu was hij deels bevroren. En deels opgedroogd, wat nooit schijnt voor te komen. Hoe dan ook, dinsdag ging ik met een gids en een paar gepensioneerde Canadezen de rivierbedding en het ijs op, door de nauwe kloof, langs de al dan niet bevroren watervalletjes en tientallen meters onder de bruggen door. Ver boven ons zag je nog een streepje blauwe lucht. Nou ja, wacht maar op de foto's.

Woensdag sliep ik uit, wat wil zeggen dat ik de shuttlebus van het hostel naar het dorp gemist had. Maar de hele dag in het hostel zitten leek me ook niets, dus ik besloot naar het dorp te wandelen. Ik deed er zo'n twee uur over, wat mede veroorzaakt werd doordat ik van de weg af ging om een kleine wildlifetour voor mijzelf te organiseren. Ik heb foto's gemaakt van allerlei pootafdrukken. Nu is nog de vraag welke afdruk bij welk beest hoorde. In het dorp probeerde ik weer een tour te regelen, maar niets lukte. Dus heb ik donderdag maar uitgerust.

Vrijdag ging mijn trein, maar pas laat in de middag, en omdat ik de voorgenoemde shuttlebus naar het dorp genomen had, had ik nog bijna de hele dag over in het dorp. In die tijd ben ik naar het museumpje van Jasper geweest.

Vanmorgen kwam ik aan naar Vancouver. Van het hostel mocht in nog niet inchecken, maar ik heb mijn rugzak achtergelaten en heb me naar het Holland Heineken House gehaast. Daar, en in de omgeving daarvan, ben ik nu al een tijd. En ik moet zeggen, er zijn wel Nederlanders hier. Maar er zijn ook erg veel Canadezen die van de gelegenheid gebruik maken om gratis op grote schermen curling en ijshockey te kijken. Maar voor die tijd was er natuurlijk de ploegenachtervolging. Wij juichen voor onze schamele bronzen medaille, en ik keek naar de blije Nederlanders en dacht, ja, dit is echt een Holland House. Maar een paar minuten later werd duidelijk in wiens land we eigenlijk zijn. Vergeleken bij de blijdschap van de Canadezen waren wij nergens. En terwijl ik dit typ winnen ze de curlingfinale. Nou ja, dat is vijf minuten geleden, maar er komt geen einde aan het gejuich en geschreeuw. Ik word er doof van. Curling. Dat spelen met strijkijzers en bezems, wat geen Hollander serieus neemt.

Nu heb ik dorst en moet ik proberen mijn meegesmokkelde cola ergens veilig te kunnen drinken. Want de hele dag leven op Heineken a 4,50 per glas is ook niet helemaal gezond. En naar buiten kan ik niet, want wie weet kom je dan niet meer binnen. En vanavond wordt onze ploeg hier wel gehuldigd, al is het maar brons, ik ben wel van plan onder het podium te staan. Hopelijk maken al die Canadezen dan plaats.

Foto's van Ottawa en de leeuwtjes

06:32 Unknown 4 Comments

En andere dingen onderweg.
Zie het facebook album.

Skien

05:46 Unknown 1 Comments

Zoals ik weken geleden schreef ging mijn eerste dag skien in Collingwood verbazingwekkend goed. En dus dacht ik dat het een goed idee zou zijn om daar hier in de Rockies een vervolg aan te geven. Ik had al gelezen dat het ski resort van Jasper, Marmot Basin geheten, vrij rustig is, niet te duur, en erg geschikt voor kinderen. En voor de verandering vond ik dat laatste geruststellend. Wellicht had ik het skitalent van een gemiddeld Canadees kind onderschat, maar daarover later.

Probleem een was om er te komen. Gelukkig luisterde ik een gesprek af van iemand die ging skien, en kreeg ik een lift. Daar aangekomen besloot ik een vervolgpakket te nemen, bestaande uit lift ticket, huur van ski's etc, en een groepsles. Voor de les had ik een paar uur om zelf wat uit te proberen. Nou was het het beste geweest om naar de beginnerslift te gaan, maar die was een stuk lopen. Dus na een keer van het magic carpet naar beneden gekomen te zijn, besloot ik maar de lift naar halverwege de berg te nemen en van daar de groene route naar beneden. Dat had ik in Collingwood immers ook gedaan. Maar halverwege de berg hier, was ongeveer twee keer zo hoog als de top in Collingwood. De lift ging maar door en ging maar door en ik dacht even in de verkeerde lift te zitten. Maar nee, er was nog een stuk berg achter het punt waar ik uiteindelijk uit kwam. Nou ja, dacht ik, als ik beneden ben kan ik skien.

Ongeveer 20 meter na de lift lag ik al op de grond. Steil! En de sneeuw was een stuk losser dan het in Collingwood was, of zo, ik had in ieder geval veel minder grip en vond het behoorlijk eng. Na die eerste steile helling kwam ik zo goed en zo kwaad als het ging redelijk heelhuids beneden. De tweede poging, opnieuw tot halverwege de berg, was ongeveer even rampzalig.

In mijn les was ik met 2 anderen die al een eeuwigheid skiden. (Dat klinkt gek, maar ik weet niet hoe dat anders te vervoegen, ik zal wel te lang uit Nederland zijn). Ze kenden de instructeur en kletsen vanalles af. We namen vrolijk de lift helemaal naar boven en begonnen aan een blauwe route. Wat? Ik struikelde en aarzelde en viel honderd keer en vond het inmiddels al niet zo'n goed idee meer. Gelukkig waren de instructeur en de twee Britten erg aardig en geduldig en zijn we de rest van de les op groene routes gebleven. Niettemin was ik na die twee uur doodop en redelijk gedemotiveerd.

Nou was het zo laat nog niet en vond ik dat ik de dag positief af moest sluiten. Dus ik weer naar boven en opnieuw durf ik veel stukken niet naar beneden, tot aan het punt dat ik een stukje geklommen heb met mijn ski's in de hand. Na dat dieptepunt gaat het wel wat beter en kan ik rustig een heel end naar beneden skien. Tegen de tijd dat ik beneden ben, ben ik bijna de enige op de berg. De liften zijn dicht en iedereen is bezig te vertrekken. Ik haast me, want hoe meer mensen er weg gaan, hoe minder kans op een lift terug naar het dorp.

Ik krijg een lift van drie mannen die professioneel in de ski-business zitten. Ze praatten of freestyle en allerlei maffe truukjes en termen waar ik niets van begrijp. Ik geloof dat ze nieuwe uitrusting testen en dan verkopen, of zoiets. Nou ja, ze vonden het wel grappig dat het mijn tweede dag ooit was. Iets andere wereld. Ze zetten me af in het dorp en ik had nog een uur om in winkeltjes rond te kijken voor de shuttle van het hostel me oppikte en weer terugbracht. Ik was werkelijk bekaf. Zeker een interessante dag, en ik heb ongetwijfeld veel geleerd!

Vanmorgen sliep ik uit en werd alsnog om acht uur wakker. Ik zou zweren dat het na tienen was, maar blijkbaar zit ik nog in een oosterse tijdszone met mijn ritme. Dat zorgde er voor dat ik met de shuttle naar het dorp kon en terug, zodat ik geld kon pinnen voor een excursie vanmiddag. Een wandeltocht door de canyons van de Maligne rivier, over de rivierbedding, en over de bevroren rivier zelf. Prachtig. Je zult de foto's wel eens zien.

Overigens doet alles zeer nu, na dat skien. Wat niet pijn doet aan spierpijn doet wel pijn aan blauwe plekken. Nou ja, uiteindelijk doe je het ergens voor, nietwaar. Morgen wil ik naar het dorp om de winkeltjes af te gaan en boodschappen te doen. Het vervoersprobleem betekent waarschijnlijk dat ik 's ochtends vroeg met de shuttle mee moet en pas laat in de middag weer terug kan, dus ik weet nog niet helemaal hoe ik me de hele dag ga vermaken, maar dat zie ik dan wel weer.

Leeuwen in de trein

03:28 Unknown 3 Comments

Het internet hier in het hostel is erg zwak, vandaar dat ik jullie nu pas kan vertellen over de treinreis. Hieronder een verhaaltje dat ik gisteren getypt heb.

Leeuwen in de trein! Twee loslopende mannetjesleeuwen en ik sta er tussen. Met mijn camera. En er staan veel meer mensen bij. We kunnen ze oppakken en de fles geven. Mr Red en Mr Blue, naar de kleuren van hun halsband (de eigenaar heeft ze nog geen naam kunnen geven, want dat moeten zijn kinderen doen) zijn zeven weken oud en zijn op weg van hun moeder in Toronto naar hun nieuwe leven in, naar ik meen, Vancouver. De eigenaar traint wilde dieren voor films, en deze twee worden acteurs. Als ze later groot zijn. Want nu zijn ze zo groot als een flinke kat en super schattig. Ik zal zsm de foto's uploaden. Wanneer heb je nou een leeuwenwelpje in je armen?!

“Ladies and gentleman, this is the service manager. Welcome aboard train number One, the legendary Canadian, the flagship of the VIA Rail fleet.” De treinreis is uitermate ontspannend. Ik heb twee banken tegenover elkaar weten te bemachtigen die je met behulp van de voetensteunen in een bijna-echt bed kan veranderen. VIA Rail zorgt voor een kussen en een dekentje, want mijn fleecedeken is samen met de Lonely Planet in New York achtergebleven. De eerste dagen eet ik nauwelijks iets, maar de laatste avond ontdek ik de restauratiewagen en krijg een volledig driegangenmenu met koffie toe, voor omgerekend 13 euro. De trein gaat snel en op veel stations hebben we extra tijd om de benen te strekken. (“We have permission to open the doors. It is - 45 degrees outside. Welcome to Winnipeg.”) De “service manager” roept om de zoveel tijd nuttige wetenswaardigheden om, zoals zeldzame wilde schapen in de berm of dat het Canadese ijshockeyteam een Olympische wedstrijd gewonnen heeft. En dan is er nog de man met de welpjes, die binnen de kortste keren de celebrity van de trein is, en in elke coupe wordt nagewezen. Overigens een hele aardige en grappige man, die iedereen ruim de tijd geeft om met zijn beestjes te spelen en vooral geniet om te zien hoe leuk de kinderen het vinden.

In Jasper is het warm. En dan niet -2 of -1, maar echt WARM. Het zou mij niet verbazen als het in de zon over de 10 graden was. Ik ging wat boodschappen doen en zat buiten de supermarkt met een nieuwgekocht boekje – tsja, Frank McCourt was in de trein eindelijk uit – aan een picknicktafel. Terrasjesweer. Overigens is Jasper een leuk dorp. En de bergen zijn super mooi natuurlijk. Van de supermarkt liep ik via wat winkeltjes terug naar het treinstation en daar zit ik nu te typen. Over drie kwartier komt als het goed is een shuttlebusje van het hostel mij ophalen. Ik weet niet aan welke kant van het station en het is hier verder behoorlijk rustig, dus ik hoop dat het goed komt. Nou ja, als ik dit gepost heb, ben ik waarschijnlijk in het hostel aangekomen.

Goed, dat was dus gisteren, en ik was inderdaad veilig in het hostel aangekomen. Vandaag ben ik wezen skien, meer daarover later.

Plannen plannen (aka het betere nieuws van vandaag)

20:24 Unknown 5 Comments

Uit mijn vorige post kun je afleiden dat ik vanmorgen om 4 uur 's nachts niet erg diep in slaap was. Maar desondanks was ik verrast toen mijn telefoon ging. Ik heb het ding alleen aan staan voor de tijd, omdat ik twee horloges stuk gemaakt heb en nog geen derde heb. Dat je er ook mee kan bellen was ik al bijna vergeten - niemand heeft mij ooit gebeld sinds ik in Canada ben, en dat is maar beter ook. Bovendien heb ik haast nergens bereik.

Het was een Nederlands nummer, wat op zich niet zo gek was voor die tijd. Het bleek iemand van Maxx Vastgoed te zijn, een van de makelaars waar van ik geregeld het nieuwe aanbod check. Ik had gereageerd op een appartementje, en ik mag a.s. dinsdag komen kijken. Eeeeuh goeiemorgen. Maar bij nader inzien lijkt het wel een mooie kans. Een klein maar volledig zelfstandig tweekwamerappartement, op de eerste en tweede verdieping van een huis aan de Bilderdijkstraat, net achter het Centraal Station! Bovendien is het beschikbaar vanaf 1 april, dus dat zou mooi uitkomen. Ik stuur mijn moeder en nu op af om dinsdag voor mij te gaan kijken. Fingers crossed!

Verder had ik vandaag mail terug van Travel Active, met iets minder goed nieuws. Mijn terugvlucht kan niet eerder verzet worden dan naar 17 maart, ruim een week later dan dat mijn treinabonnement afloopt. Dus zou ik nog een week in Toronto rondhangen met niets anders te doen dan wachten. Nah. Misschien dat ik die tijd maar terug naar Collingwood ga, dat is maar een paar uur met de bus en dat zit ik tenminste niet uit m'n neus te vreten. Ha, ellek nadeel heb ze voordeel! Ik kan Angus' likken al voelen.

Terug naar het heden. Ik zit nu in de trein van Ottawa naar Toronto. Op de een of andere manier dacht ik ergens gelezen te hebben dat dat niet veel meer dan een uur is, dus ik ben blij dat het ruim vier uur is! Hm, is dat gek, dat je blij bent met lange treinreizen? Nou, ik vermaak me hier wel, en in Toronto moet ik uren wachten op mijn aansluiting. Die gaat om tien uur 's avonds, naar het westen. Ik trein zonder stoppen de prairieprovincies door (Manitoba, Saskatchewan, Alberta, voor de leek) en kom dan zondagmiddag aan in Jasper. Tot die tijd zul je weinig van mij horen, maar ga er maar vanuit dat ik ofwel slaap, ofwel uit het raam kijk, ofwel eindelijk probeer dat boek van Frank McCourt uit te lezen. Tijd zat!

Jasper schijnt een van de mooiste plaatsen van Canada te zijn, een klein plaatsje midden in de Rockies. Ik hoop een paar dagen te kunnen gaan skien - hangt af van het vervoer - en wie weet wat meer buitenactiviteiten te doen. Na al die dagen in de trein zou ik daar wel energie voor moeten hebben. Ik ben vijf dagen in Jasper, dus tijd zat om de natuur te bewonderen. Heb er zin in!

Beuh

19:35 Unknown 2 Comments

Nah, dat is niet echt een inspirerende titel nee. Maar het goede nieuws is; ik heb honger. Een beetje. Maar ik ben wel wijzer dan om daar op in te gaan. Bereid je maar voor op een post vol geklaag en zelfmedelijden. Sorry - dat moet er soms ook uit. Je bent vrij om het onderstaande verhaal over te slaan ;-)

Ik had gisteren geen trek in avondeten. Dat viel me niet eens zo op, ik was extreem moe, maar dat ben ik de laatste tijd met mijn twijfels wel vaker. Dus ik hing een beetje rond in het hostel en plots was het laat. Aan eten dacht ik helemaal niet meer. Nou, het dacht wel aan mij. Mijn Brazililiaanse kamergenootje en ik waren net gaan slapen of ik werd me toch misselijk. Kon in de haast m'n kamersleutel niet vinden, dus ik moest mijn kamergenootje lastig vallen of ze alsjeblieft straks de deur voor me open wilde doen. Twee badkamers waren bezet en ik was nog net op tijd bij de derde, toen de broccoliquiche waarmee ik gebruncht had besloot zelfstandig verder te gaan. Ik zal jullie de details besparen. Gelukkig voor de Braziliaanse vond ik daarna mijn eigen sleutel terug, want dat was pas de eerste van een vijftal nachtrustonderbrekingen. Veel slaap heb ik niet gehad dus, en bovendien was ik vanmorgen totaal uitgedroogd.

Over droog gesproken, mijn handen zijn niet zo droog meer als toen ik aankwam in Collingwood, toen ik er nog eens over schreef. Nu zijn ze gewoon super bleek, resultaat van mijn wanten die ik altijd aan heb. Al met al begint mijn lichaam deze levenswijze een beetje zat te worden.

Sinds vanmorgen heb ik wel wat kunnen drinken. Water voelde niet goed, maar ik had een onbegrijpelijke behoefte aan cola. Puur chemische zooi, dus ik wist niet of dat een goed idee was, maar ik bedacht dat het zuur misschien wel makkelijker was voor mijn maag. Ik vind het in principe altijd een goed idee naar je lichaam te luisteren. Nou ja, tot nu toe blijft het binnen. Maar ik zit nu rustig in de trein naar Toronto, dus ik weet niet hoe ik me voel als ik straks weer met mijn enorme rugzak ga slepen. Vanmorgen van het hostel naar het treinstation heb ik maar een taxi genomen, dat was de beste beslissing die ik in een tijd gemaakt heb. Van Toronto ga ik naar Jasper, maar dat schrijf ik wel even in een vrolijker berichtje.

Waarom we Canadezen leuker vinden

04:55 Unknown 2 Comments

"America is the only country that went from barbarism to decadence without civilization in between."
-Oscar Wilde

Ik heb het hier meerdere malen gehoord; het verhaal van Amerikanen die, wanneer ze in Europa zijn, ons vertellen dat ze Canadees zijn. Want als je in Europa verklaart dat je Canadees bent, vinden ze je een stuk leuker dan wanneer je toe geeft dat je uit Amerika komt.

Hoe komt dat? In grote lijnen zitten de twee landen hetzelfde in elkaar. Ook Canada is een grote, jonge natie, met nog alle trots en ambitie die een klein oud landje als Nederland al lang verloren is. Ook Canada probeert wereldvrede te realiseren met tanks en machinegeweren. Goed, Canada heeft meer land en minder inwoners, en minder macht in de wereld. (Wie is de president van de VS? In een keer goed. En wie is de premier van Canada?) Maar toch, waarom vinden we Canadezen nou eigenlijk leuker? Ik denk dat ik twee belangrijke punten gevonden heb.

Ik had de militaire trots al genoemd, dus laten we daar mee beginnen. In New York bezocht ik de USS Intrepid, een vliegdekschip dat in de Tweede Wereldoorlog is gebouwd en daarna nog een aantal andere missies heeft gehad, voordat het in een oorlogsmuseum veranderde. Overheersende moraal: Oorlog is verschrikkelijk, en dus zijn onze soldaten helden. Ik liep weg bij een videofragment over een brief die een militair aan zijn jarige zoon schreef. Over hoe zijn geboorte de gelukkigste dag van zijn leven was geweest en hoezeer hij hem miste. Was dan niet weg gegaan, dacht ik. Maar toen ging hij verder over zijn taak in Afghanistan of Irak of waar hij dan ook zat, en over hoe trots hij was op zijn land. Blijkbaar was zijn land, een paar woorden en een vlag, belangrijker dan zijn eigen zoon. Ik ben iets te Europees en iets te veel pacifist om daar rustig naar te kijken.
In Ottawa was het parlement verwoest door brand in 1916, midden in de Eerste Wereldoorlog. Toen het complex en de omgeving herbouwd werd, vlak na de oorlog, werd de herdenking van de oorlogslachtoffers en het eren van de soldaten een centraal thema. In het parlementsgebouw bezocht ik de herdenkingskamer, waar boeken lagen met alle namen van alle Canadese militairen die sinds die tijd gesneuveld waren. Elke dag wordt er een bladzijde omgeslagen, zodat elke naam af en toe zichtbaar is. En hoewel er ook hier een bepaalde trots uit ging van het feit dat deze mannen gestorven waren om hun land te beschermen, leek de sfeer toch bescheidener. Meer: Dit moet ten alle tijde voorkomen worden, en minder: Het is erg, maar het is noodzakelijk.

Na de militaire acties verwijten we Amerikanen dat ze weinig van de wereld buiten de VS weten. Nou weet ik minder van Amerika dan de gemiddelde Amerikaan van Europa, denk ik, dus daar zal ik verder niet op in gaan. Maar er lijkt een verschil tussen Amerikanen en Canadezen te zijn wat hun herkomst betreft. Beide landen bestaan uit immigranten. Maar een Amerikaan is een Amerikaan. Dan kan hij Andersen, McDonald, Lee, of Lopez heten, maakt geen verschil. Maar een Canadees heeft, naast trots Canadees te zijn, vaak ook nog een etnische achtergrond. Verre familie in Frankrijk, Duitsland, Engeland, Ierland, Nederland. Canada is, in tegenstelling tot de VS, nog niet vergeten een land van immigranten te zijn. Natuurlijk is er nog de band met het Verenigd Koninkrijk. De koningin staat op alle munten, maar komt maar eens per zoveel jaar langs. Maar ook los daarvan is iedereen zich bewust van het verleden en voornamelijk van de rol die Engeland en Frankrijk daarin gespeeld hebben.

En dan heb je natuurlijk nog het argument van Oscar Wilde...

Foto's New York, Montreal, Quebec.

06:09 Unknown 4 Comments

De laatste foto's van New York zijn toegevoegd aan het facebook album.

En mijn foto's van Montreal en Quebec staan hier.

Schaatsen op het Rideau kanaal

03:47 Unknown 2 Comments

Ottawa! De hoofdstad van Canada, op de grens van Ontario en Quebec, is duidelijk het meest tweetalig van alle steden die ik tot dusver gezien heb. Het lijkt alsof het lokale dialect hier Engels met een Frans accent is. In de Engelstalige provincies staat alles in het Engels aangegeven, met de Franse vertaling er in kleine letters onder. In Quebec staat alles in het Frans, met het Engels in de kleine lettertjes. Maar in Ottawa staan beide talen even groot naast elkaar.

Een van de belangrijkste attracties van Ottawa is het Rideau kanaal, UNESCO werelderfgoed en 's winters de langste natuurlijk bevroren ijsbaan ter wereld. Die kans kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Dus ik liet mij informeren dat ik maat 9 heb, huurde een paar ijshockeyschaatsen en ging op weg.

Op het eerste gezicht is het net een Hollands plaatje. Tientallen mensen krabbelend op natuurijs, onder bruggen door, bij koek- en zopietentjes, met sleetjes en stoelen. Er loopt zelfs iemand met zijn fiets aan de hand over het ijs. Maar als je beter kijkt klopt er iets niet. Ten eerste; waar zijn de Friese mannetjes? Ik bedoel, waar zijn de 50+'ers met oude schaatsen en veel ervaring? Waar zijn de actieve recreanten en de recreatieve marathonschaatsers, de semi-professionele schaatsers voor wie het natuurijs een welkome afwisseling is? Ze zijn er niet. Het publiek op het Rideau kanaal zijn alleen gelegenheidsschaatsers, van tieners tot jonge gezinnen, maar nauwelijks iemand ouder dan veertig.

En dan de schaatsen natuurlijk. Hoewel de officiele sport van Canada lacrosse is, wat een aboriginal oorsprong heeft, leeft het land van hockey. Eh, ijshockey natuurlijk. Geen Canadees die beseft dat je ook hockey op gras kan spelen. En Nederland heeft sinds afgelopen weekend 76 van haar totaal 79 Winterspelen-medailles bij het schaatsen gewonnen. Speedskating, that is. Geen Hollander die beseft dat je ook andere dingen op de schaats kan doen. Mijn punt is, op het Rideau kanaal zie je 90% ijshockeyschaatsen en 10% kunstschaatsen. Geen noren. En zeker geen Friese doorlopers.

En dan de koek- en zopietentjes. Oke, je kan wel warme chocolademelk krijgen. Maar ook warme appelcider. En friet, maar ook poutine. En de gevulde koek is doorgeevolueerd tot de van oorsprong Ottawaanse Beaver Tail, de meest ongezonde, maar ook de lekkerste apres-ski snack die je maar kan bedenken. Leuk verhaaltje over het bezoek van Barack Obama aan Ottawa vorig jaar.

Anyway, ik heb mij prima vermaakt. De schaatsen waren oud en duur en deden in het begin zeer, maar dat voelde ik na tien minuten al nauwelijks meer. Het was niet te koud, zeker gezien de heldere lucht. Lekker avondje schaatsen onder de sterren!

Ruilhandel

17:44 Unknown 0 Comments

Het is niet voor niets dat ze de Lonely Planet de Backpackers Bijbel noemen. Zo'n ding is handig. Overigens ben ik geen super trouwe Lonely Planet fan, veel vergelijkbare gidsen zijn ook goed. Maar de Lonely Planet heeft de kleinste lettertjes van allemaal. En dus de meeste info. Dus toen ik thuis moest kiezen tussen de Rough Guide to Canada (van Selma gekregen) en de Lonely Planet (kwam bij het pakket van Travel Active) is het de Lonely Planet geworden. Sorry Selma!

Maar het goede nieuws is dat ik de Rough Guide nog heb, en de Lonely Planet in New York achtergebleven is. Ik word soms zo moe van mijzelf.. Maar nu was ik zonder handboek. Ik had in Montreal al een paar boekwinkeltjes afgezocht, maar alles was in het Frans. Tot ik in het winkeltje van het Biodome een Engelstalige Fodor's gids over Canada. Even dik als de Lonely Planet die ik verloren was. En omdat het een oude uitgave was, van 2006, afgeprijsd naar 10 dollar. Precies wat ik zocht!

Ik blij met mijn nieuwe gids naar Quebec gereisd en terug naar Monrteal. In het hostel van Montreal hadden ze een kleine voorraad boeken die je kon lenen of omruilen voor een gelezen boek. Ik had er eerder al naar gekeken, maar het interesseerde me weinig. Ik heb mijn boek van Frank McCourt nog niet uit (understatement, ik ben op pagina 10 of zo...) en die wil ik niet kwijt. Wat reisgidsen betreft was er alleen een Lonely Planet voor Thailand (geen interesse) en een van British Columbia. Te specifiek, dacht ik toen.

Maar in het licht van mijn nieuwe plannen bekeek ik het boek nogmaals. En wat bleek, alhoewel de titel British Columbia was, bestreek het boek ook de Rockies in Alberta, de parken van Jasper en Banff, waar ik volgende week een week door wil brengen. De enige plaats waar ik nog zou komen die niet in dat boek beschreven stond, waren de komende drie dagen in Ottawa. Nu ja, dat overleef ik wel.

Dus heb ik blij mijn dikke Fodor's ingeruild voor een lichtere, specifiekere Lonely Planet. Hij is duidelijk gebruikt, maar hij is van 2007, dus niet ouder dan de Fodor's. En in het hostel gaat die laatste ongetwijfeld een nuttig bestaan leiden. Eind goed al goed.

Twijfels, knopen, en een hakbijl

02:23 Unknown 2 Comments

Ik heb jullie de afgelopen week weinig verteld van mijn belevenissen in Montreal en Quebec City. En de reden is dat ik weinig beleefd heb. En de reden daarachter is dat ik over een aantal dingen na moest denken. En dat ik een beetje sightseeiing moe ben. Oh en dat het in Montreal vorig weekend gemeen koud was. Goed, ik heb een aantal bekentenissen af te leggen.

Feit is, ik heb een fout gemaakt vorig jaar door voor het work&travel programma van Travel Active te kiezen. Ik had mij niet gerealiseerd dat ik het flexibele van het wwoofen en ander vrijwilligerswerk prettiger vind dan een vast contract, en dat ik niet te lang op een plaats wilde blijven. De meeste mensen met een Working Holiday visum die ik ontmoet heb, blijven gewoon een jaar in een stad om te werken. Bijvoorbeeld omdat ze door de economische situatie in hun eigen land geen werk kunnen vinden. (Veel Ieren zijn hier om die reden, heb ik gemerkt.) Dat heb ik nooit voor ogen gehad. Zonder visum had ik voor 6 maanden in Canada kunnen verblijven als toerist.

Goed, dat programma heeft me wat geld gekost. Kan gebeuren. In eerste instantie had ik dit jaar "vrijgenomen" om te bedenken wat ik nu eigenlijk wil. Hoewel ik de fundamentele natuurkunde fantastisch vond en mijn verblijf in CERN een ongelofelijke ervaring was, miste ik een maatschappelijke component in het werk. Ik zag mijzelf ook niet mijn hele leven wetenschappelijk onderzoek doen. Dus voordat ik echt voor een master in de natuurkunde koos, wilde ik wat tijd om het te overdenken.

Ik heb een super tijd gehad in Churchill. Drie weken was wel genoeg in het drukke schema en met weinig privacy, maar ik heb dingen gezien en meegemaakt die ik nooit zal vergeten. En tegen het eind van mijn tijd in Churchill wist ik zeker dat ik inderdaad niet alleen natuurkunde wilde doen. Ik koos voor Science & Business Management en het onderzoek naar zonnecellen. Het voelde alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. En dat na amper vier weken in Canada.

Sociaal gezien voelde ik me in Churchill niet echt op mijn gemak. Wat dat betreft was de Pretty River Valley Country Inn in Collingwood perfect. Niet alleen objectief gezien - eigen, luxe slaapkamer, veel vrijheid, korte dagen en een tweedaags weekend - ook waren de mensen en beesten vriendelijker en gastvrijer dan ik had kunnen vermoeden. Ik voelde me er al snel erg thuis en kon er echt mijzelf zijn. Ik bleef zo'n drie weken langer dan ik van tevoren bedacht had, in totaal bijna 10 weken.

Na Collingwood veranderde er wel iets. De eerste dagen, toen ik via Toronto naar New York ging, vond ik het moeilijk weer op mijzelf te zijn. Gelukkig had ik die New York Pass gekocht, en was het mijn missie om zoveel mogelijk attracties te doen als mogelijk die week. Van daar zou ik door Canada trekken in een poging zo veel mogelijk van het land te zien.

Maar daar ging iets mis. In Montreal trok ik nog twee dagen met Ellen op. Het voelde alsof ik haar maanden niet gezien had ipv ruim een week. Hoogtepunt was een vroeg verjaardagsfeestje, waarbij nog een aantal meiden uit Japan en de VS zich bij ons voegden. Ook kocht ik ene railpas waarmee ik 12 dagen kan treinen in een periode van 30 dagen.

Niettemin begon toen mijn motivatie al af te nemen. Wat kon mij nog een museum, nog een stadhuis, nog een kerk schelen? Ik ging naar Quebec City, maar heb daar een hele dag in het hostel doorgebracht. Ik had ook nogal hoofdpijn, maar ik was ook gewoon moe. Ik wist niet zo goed waarom ik ook maar iets over de geschiedenis van deze wel erg Franse stad wilde weten. Ondertussen had ik het gevoel dat ik alleen maar veel geld aan het uitgeven was dat ik ooit terug moet betalen. Ik zocht wel naar nieuwe wwoof plaatsen en kreeg een aantal goede aanbiedingen, maar zelfs daar werd ik niet echt enthousiast van.

Nu ben ik weer in Montreal en heb ik eens goed nagedacht over wat ik nu eigenlijk nog wil in Canada. In principe heb ik bereikt waarvoor ik kwam; ik weet wat ik wil studeren en ik heb ook nog een plannetje voor deze zomer waar ik jullie nog even niet over inlicht. Dus waarom zou ik nog op een boerderij werken voor alleen eten en een dak boven mijn hoofd, als ik niet kan wachten om mijn eigen plekje te vinden in Utrecht?

Ik geloof niet in wat jullie mij verteld hebben, dat dit DE tijd is, dat ik er NU van moet genieten. Ik denk dat het alleen maar makkelijker wordt om de oceaan over te vliegen. Wellicht niet voor een half jaar. Maar een half jaar is erg lang, kan ik je vertellen. En ik ga sowieso terug naar Canada om alles te doen wat ik nu niet kan doen. In een zomer.

De afgelopen dagen heb ik in een aantal scenario's voor de komende maanden proberen te geloven, en bij alles behield ik zowel mijn hoofdpijn als de neiging om maar gewoon in bed te blijven liggen. Alleen bij het laatste plan liep ik glimlachend door de stad. Dus hoewel ik er nog steeds niet zeker van ben, denk ik dat ik daar maar aan vast hou.

Het plan houdt in dat ik van hier naar Ottawa ga, van Ottawa naar Jasper, van Jasper naar Vancouver, en van Vancouver naar Toronto. Dat allemaal in de komende maand dat ik dat treinabonnement heb. Half maart ga ik dan terug naar Nederland, ongeveer twee maanden eerder dan gepland. Dan ga ik op zoek naar een studiootje in Utrecht. En een feestje geven uiteraard.

Ik weet nog niet of ik nu de goede keuze maak, maar het is in een aantal opzichten in ieder geval een redelijke overweging. En Canada is hier altijd nog. En voor hen die mij willen zien doen wat ze zelf niet doen; ga alsjeblieft zelf. Ik geloof dat er vliegtickets zijn voor een paar honderd euro, dus spaar even en doe het gewoon. Het is een prachtig land met super aardige mensen en ik ga ontzettend genieten van de komende maand. En dan is het genoeg.

Tijd om die wwoof hosts te mailen dat ik niet kom.

Montreal

07:27 Unknown 5 Comments

I like it! De grens overgaan van de US naar Canada is een stuk makkelijker dan andersom. Wellicht komt dat ook doordat ik al een visum had. Maar ik was blij dat het goed ging, want de nacht in de bus was al kort genoeg. Rond middernacht waren we vertrokken, maar rond drieen moesten we er uit voor een servicestop voor de bus en rond zessen waren we bij de grens.

Des te blijer was ik toen ik om half negen 's ochtends in Montreal aankwam, om te ontdekken dat het hostel "Montreal Central" in feite een hotel was met een aantal slaapzalen. Behoorlijk luxe. Gelukkig was er een bed vrij in mijn dorm, dus ik kon gelijk naar bed. Ik sliep tot zo'n uur of twaalf en besteedde de rest van de middag achter mijn pc, wachtende op Ellen. Ellen was mijn collega wwoofer bij de inn en ze zou hier ook slapen. Leuk om haar weer te zien na anderhalve week alleen op pad geweest te zijn. Samen gingen we naar de tourist info, naar Chinatown om te eten en uiteindelijk naar de bioscoop om eindelijk Leap Year te zien, een romantische film die we in Collingwood gemist hadden door het slechte weer. Een romantische film die zich afspeelt in Ierland. Zegt genoeg denk ik. Sweet dreams.

New York Pass count conclusies

07:17 Unknown 0 Comments

Inmiddels heb ik New York achter mij gelaten en ben ik in Montreal. De uiteindelijke stand:

Dag 7

15. Museum of Modern Art -- 12 dollar with student discount

+ 94 + 12 = + 106 dollar

MetroCard

Bedford Ave -> Moma - 2.25
Moma -> Union Square - 2.25
Union Square -> Bedford Ave - 2.25
Bedford Ave -> Times Square - 2.25

+27 + 4 x 2.25 = +36 dollar.

Al met al lijkt het alsof ik 142 dollar bespaard heb, ofwel ruim 100 euro. Als je dan bedenkt dat ik meegerekend heb dat ik de Bronx zoo gratis in had gekund en ik van verschillende speciale acties en studentenkortingen gebruik had kunnen maken, had dat bedrag nog veel hoger kunnen zijn. Maar aan de andere kant heb ik veel dingen gedaan die ik nooit gedaan zou hebben als ik de pas niet had gehad. En het werd wel een soort van verplichting om er zoveel mogelijk uit te halen. Nou ja, ik heb me in ieder geval vermaakt.

New York Pass count Dag 6

06:36 Unknown 1 Comments

Op de een of andere manier mocht ik zonder ticket de Bronx Zoo in. Achteraf gezien wel begrijpelijk want er was wel erg veel dicht en veel beesten waren niet te zien omdat ze vanwege de kou binnen zaten.

Dag 6

13. Bodies.. The Exhibition - 27 dollar
12. Bronx zoo - 0 dollar? (normaal 15 dollar)

+67 + 27 = + 94 dollar.

MetroCard

Bedford Ave - Seaport - 2.25
Seaport - Bronx - 2.25
Bronx - 2nd avenue - 2.25
2nd avenue - Times Square - 2.25
Times Square - Bedford Ave - 2.25

+15.75 + 5x2.25 = + 27 dollar

Billy!

05:50 Unknown 3 Comments

Ik hoorde voor het eerst over Billy Elliot toen ik op de radio het lied Electricity hoorde. Nou heb ik wel een zwak voor Schotse (en Ierse) accenten, dus wellicht is het daar aan te wijten, maar het trok in ieder geval mijn aandacht. Later zag ik een deel van de film op tv, maar daar miste ik uiteraard de songs in.

Toen ik het plan opgevat had om naar een Broadway show te gaan - he, wanneer ben ik nou in New York?! - en ik overal taxi's zag rijden met reclame voor Billy Elliot en hoeveel Tony awards ze wel niet gewonnen hadden, was de keuze niet moeilijk. Volgens de website waren de goedkoopste plaatsen 80 dollar en volgens het Theatre Development Funds kon ik overgebleven kaarten op de dag zelf krijgen voor de helft van de prijs. Nou, 40 dollar had ik er wel voor over.

Ik was zo slim on niet naar de kiosk op Times Square te gaan, waar ik eerder al lange, LANGE rijen gezien had, maar naar degene aan de haven. Er waren welgeteld drie mensen voor me. Goedkoopste kaarten voor Billy Elliot? 70 dollar. Euh? Het bleek dat er alleen kaarten in de orchestra over waren, op de begane grond, de duurste kaarten dus. En dan de helft van de prijs. Ik informeerde naar andere musicals maar het was allemaal 70 of 80 dollar. Goed, doe dan maar.

Ik at in een leuk klein Italiaans restaurantje dat me was aangeraden door de gids van de "Food on foot" tour. Het heette "Via della pace" (Weg van de vrede) en het personeel had t-shirts aan met de tekst "Make food, not war". Het eten was super - zalmsalade met bruschetta, hmmm - en ik kwam er achter dat ik toch nog veel Amerikaanse dollars over had, dus dat ik er toch vanaf had gemoeten. Nou, dan is een avond Broadway geen slechte manier.

Ik was lekker vroeg bij het theater en las in het informatieboekje over de cast. Vanavond zou Billy gespeeld worden door een jongen die eerder de Australische versie gespeeld had, Dayton Tavares. Een Aussie, die een mijnwerkerszoon uit Durham moet spelen? Ik had mijn hoop op het accent al opgegeven, en werd daardoor extra verrast.

Het accent was er, bij Billy en bij alle spelers. Van opening tot ovatie duurde de musical bijna drie uur en de hele tijd werd de spanning behouden. Van tijd tot tijd ging ik zo op in het verhaal dat ik vergat er van te genieten dat alles recht voor mijn neus gebeurde, het orkest, het zingen en het dansen, dat dit Broadway was en ik er midden in zat. Super!


It's like that there's some music, playing in your ear
But the music is impossible, impossible to hear

But then I feel it move me
Like a burning deep inside
Something bursting me wide open
Impossible to hide
And suddenly I'm flying
Flying like a bird
Like electricity, electricity
Sparks inside of me
And I'm free, I'm free

Meer foto's

05:24 Unknown 2 Comments

Meer foto's in het facebook album:

http://www.facebook.com/album.php?aid=10966&id=226700504&l=8f9f6066b8

Bang in het donker?

02:27 Unknown 1 Comments

No worries, op Times Square hebben ze een lampje aan gelaten...

New York Pass count Dag 5

01:54 Unknown 0 Comments

Opnieuw een dag waarop ik minder gedaan had dan ik had gehoopt, of in ieder geval had verwacht. Bij een bezoek aan het vliegdekschip USS Intrepid - nu een museum voor zee-, lucht- en ruimtevaart - zag ik het ijs in de haven en dacht ik dat de cruise die ik wilde doen, rondom Manhattan, wel niet door zou gaan. Gelukkig was ik toch op tijd bij de ticket counter en bleek dat ijs geen probleem. We konden alleen niet helemaal om Manhattan heen varen omdat de Harlem River dichtgevroren was. Op de boot viel ik in slaap. 's Avonds wilde ik naar een thema-avond van het MoMa, museum of modern art, maar daar had ik geen energie meer voor.

Dag 5

11. Intrepid musem - 22 dollar
12. Circle Line Cruise - 34 dollar

+11 + 22 + 34 = +67 dollar.

MetroCard

Bedford Ave - 42 street - 2.25
42 street - Bedford Ave - 2.25

+11.25 + 2 x 2.25 = +15.75

New York Pass count Dag 4

06:19 Unknown 3 Comments

Ik was van plan weer een walking tour te doen vandaag. De tour zou gaan door het zuidelijkste deel van Manhattan, waar straatnamen nog herinneren aan de Nederlandse nederzetting, zoals bijvoorbeeld Wall Street. Maar op het verzamelpunt aangekomen zag ik niemand die op een tourleider leek en bovendien geen groep. Ik had ook eerst moeten bellen. Nou ja, ik heb de buurt op eigen houtje verkend en dat was ook prima. Het financiele centrum dus, en Federal Hall, waar George Washington de eerste presidential oath aflegde, en ook de bouwput van het nieuwe WTC en een American Indian museum met een mooie expositie over de relatie tussen native Americans en hun paarden. Ik ging terug naar het hostel voor een late lunch / vroeg diner (eenmaal in Brooklyn en gekookt en alles was het meer van het laatste) en het was avond voor ik de stad weer in ging voor meer gratis sightseeiing. De public library (die met de leeuwen) en Grand Central, een van de twee grote treinstations, en de mooiste van de twee. In die buurt begon toen, na negenen, alles te sluiten. Ik had echter al de hele avond een onweerstaanbare honger naar zoet, en dan echt zoet, dus ik wandelde naar Broadway, denkende: Dit is toch New York, hier moet je toch om tien uur 's avonds wel iets lekkers kunnen krijgen? Binnenkort zal je op het filmpje dat ik gemaakt heb wel kunnen zien hoe het er op Times Square uit zag. Maar even verderop was er inderdaad een soort van cafetaria met allerlei soorten eten en drinken, waaronder desserts. Ik had iets geks, een soort van harde pannenkoek, opgerold, met daarin een suikerig iets dat zowel qua smaak als qua substantie tussen marsepein en slagroom in zat. Nou ja, erg lekker in ieder geval. Ik blij en uiteindelijk toch maar iets met mijn New York Pass gedaan: de lampjes van NYC bekeken vanaf de 86e verdieping van het Empire State Building.

Dag 4

10. Empire State Building Observatory --- 20 dollars

-9 + 20 = +11

MetroCard

Bedford Ave - South Ferry - 2.25
Ergens bij World Financial Centre - Bedford Ave - 2.25
Bedford Ave - Grand Central - 2.25
Ergens op Broadway - Ergens bij Empire State Building - 2.25
Ergens bij Empire State Building - Bedford Ave - 2.25

0 + 5 x 2.25 = + 11.25

Beiden in de plus!

New York Pass count Dag 3

01:56 Unknown 2 Comments

Stand van gister: NY Pass: -94, MetroCard: -4.50

Dag 3
7. New York Sky Ride, Empire State Building - Met actie-korting 18 dollar(anders 36 dollar)
8. Food on Foot tour - 32 dollar winter special (anders 49 dollar)
9. Madame Tussaud's - 35 dollar

-94 + 18 + 32 + 35 = -9

MetroCard
Bedford Ave - Herald Square - 2.25
Times Square - Bedford Ave - 2.25

- 4.50 + 2 x 2.25 = 0

Zo, dat schiet op!

Oh en Brig, ja ik ben inderdaad nog van plan naar het MoMa te gaan, thnx voor de reminder ;)

Muchas gracias

01:50 Unknown 2 Comments

Lieve lezers,
Ik wil even zeggen hoe leuk ik het vind dat jullie mijn blog lezen en velen af en toe (of vaak :D ) ook reageren. Doet me goed om aan de andere kant van de oceaan na een drukke dag in m'n hostel aan te komen en al die berichtjes te lezen. Ik hoop dat ik jullie harde werkers niet te jaloers maak, sorry! ;-) Dank jullie wel en we gaan vrolijk door.
Liefs vanuit NYC!

New york foto's

04:51 Unknown 3 Comments

Zie
http://www.facebook.com/album.php?aid=10966&id=226700504&l=8f9f6066b8

New York Pass count Dag 2

03:31 Unknown 3 Comments

Stand van gister: -125 dollar op de New York Pass, -15.75 op de MetroCard.


Attracties van vandaag
4. Ferry naar Liberty Island en Ellis Island - 12 dollar
5. Carnegie Hall tour - 7 dollar met student discount
6. American Natural History Museum - 12 dollar met student discount

-125 + 12 + 7 + 12 = -94 dollar


MetroCard
Bedford Ave - South Ferry - 2.25
South Ferry - Columbus Circle - 2.25
Columbus Circle - ANHM - 2.25
ANHM - Chinatown - 2.25
Little Italy - Broadway - 2.25
Broadway - Bedford Ave - 2.25

-15.75 + 5 x 2.25 = -4.50

Ik was mijn MetroCard nog bijna verloren. Gelukkig wees iemand in de supermarkt me er op dat ik hem had laten vallen. Anders was de stand hierbij gebleven...

Museumtour

00:53 Unknown 3 Comments

De bus kwam veel te vroeg aan in New York, om een uur of zeven 's ochtends. Op de een of andere manier was mijn rugzak veel zwaarder vandaag. Ik moest mijn New York Pass ophalen bij een souvenirwinkel op Broadway, maar had er niet bij nagedacht dat die natuurlijk niet open was op zondagochtend half acht. Toen ik op Times Square de metro uitkwam, wist ik niet waar ik moest kijken. Het is in het echt nog indrukwekkender dan op plaatjes en video. Ik dacht: Deze stad is echt doorgedraaid. Als je dit circus normaal vindt, is er iets echt misgegaan. Ik ontbijtte in de McDonalds en besloot daar maar eerst naar mijn hostel in Williamsburg, Brooklyn te gaan, ofwel Nieuw Breukelen. Voelt wel een beetje Utrechts. Ik had al in de recensies gelezen dat het hostel geen hostel was maar iemands appartement, en dat was geen woord overdreven. Ik belde beneden aan en er werd opengedaan door een andere gast. "The guy is still asleep, I think." Goed, ik was ook twee uur eerder dan gepland, en dat op zondagochtend. Het appartement is echt een appartement. Een badkamer, drie slaapkamers, waarvan er twee in 4-persoons dorms veranderd zijn. Je moet het maar willen in je huis. Maar goed, ik dump mijn spullen en zie dan toch de eigenaar. Na gedoucht te hebben ging ik terug naar Broadway. Op mijn weg naar de souvenirwinkel dacht ik "he, een winkelcentrum, dat is vast warmer." Het winkelcentrum bleek 1 winkel te zijn: De Toys-R-Us, die drie verdiepingen in beslag nam met een indoor reuzenrad in het midden. Een indoor reuzenrad! I rest my case.

De pas opgehaald en het plan voor de dag vastgesteld. Eerst naar de top van het Rockefeller Center om New York van boven te zien, dan naar het Museum of the City of New York voor de geschiedenis van de stad en dan naar het beroemde Guggenheim Museum, omdat het in de loop van de week warmer zou worden dus ik vandaag beter musea kon doen dan dierentuinen of boottours.

De lift van de Top of the Rock gebeuren ging snel, en het plafond van de lift was van glas dus je kon het zelf zien. Het New York museum had een goede film van een half uur, maar de expositie zelf was niet veel. En het beroemde Guggenheim had een soort van tentoonstelling van ene Tino Sehgal. Ik citeer: "To create the context for the exhibition, the entire Guggenheim rotunda is cleared of art objects for the first time in the museum’s history." All right, dus ik kom daar om een leeg museum te bewonderen... Nou ja, ik was toch moe, na een nacht in de bus.

In het hostel is het gezellig druk. Ik hoop dat ze snel uit gaan, want ik kan wel wat rust gebruiken. Mijn plan voor deze avond is een schema opstellen om zoveel mogelijk gebruik te maken van de New York Pas. Stap 1: Heel lang uitslapen.

New York Pass count

00:36 Unknown 1 Comments

Om het mijzelf makkelijk te maken in New York heb ik een New York pass gekocht. Die kostte me weliswaar 165 dollar, daarmee kan ik wel gratis in alle belangrijke attracties van New York. Als Hollandse hou ik bij hoeveel ik hiermee bespaar.

Vandaag gedaan:

1. Top of the Rock, lift naar het obsevation deck van het Rockefeller Center. -- 19 dollar.

2. Museum of the City of New York -- 6 dollar met student discount.

3. Guggenheim Museum -- 15 dollar met student discount.

Stand van vandaag: -165 + 19 + 6 + 15 = -125 dollar.

EDIT: Metrocard count

Ik heb een transit kaartje gekocht voor 7 dagen onbeperkt bussen en metro'en. Kosten 27 dollar. De resultaten van dag een:

Busstop -> Times Square: 2.25
Times Square -> Bedford Ave, Brooklyn: 2.25
Bedford Ave -> Times Square: 2.25
Rockefeller -> NYC Museum: 2.25
Guggenheim -> Bedford Ave: 2.25

Stand van vandaag: -27 + 5 x 2.25 = -15.75