Inge te voet

Week 4: Amerongse Berg (20,5 km)

2012-01-25T15:12:00.005+01:00

Deze week tussen de tentamens door weer even een ochtendje gewandeld op de Utrechtse Heuvelrug, een bosroute met vrij veel hoogteverschil en onverharde paden. De paaltjesroute die ik bij aanvang had uitgekozen, bleek in de praktijk niet zo handig te zijn. Hij was niet alleen kort, maar ook in de andere richting aangegeven dan ik hem wilde lopen. Vandaar dat ik af en toe rare cirkeltjes heb gelopen. Bij terugkomst in Leersum stond er 18,5 km op de teller; om de 20 vol te maken heb ik nog een stuk langs de weg gelopen, twee bushaltes verder. Volgende week heb ik geen tentamens meer, en zal ik de afstanden weer wat gaan verhogen.

Details hier (GPS data).

Week 3: Rondje Uithof (14,5 km)

2012-01-19T20:28:00.005+01:00

Deze week heb ik erg weinig tijd om te wandelen; de laatste twee weken college zijn gevuld met papers, presentaties en tentamens, en komend weekend moet ik acte de presence geven op het PvdA-congres. Dus vandaag tussen college en zonsondergang nog even snel drie uur gevonden om een stuk te lopen. Geen spannende route, maar gewoon een rondje om de Uithof, om toch nog een paar kilometer in de benen te hebben.

Omdat ik vergeten was de gps op tijd aan te zetten, laat de SmartRunner data niet de gehele route zien. In werkelijkheid heb ik echt een rondje gelopen ;-)

Week 2: Hollandse Kade (21 km)

2012-01-15T14:43:00.004+01:00

Na de modderige heuvels van vorige week, heb ik dit weekend een stuk langs oerhollands veenlandschap gelopen. De NS-wandeling 'Hollandse Kade', van station Woerden naar station Breukelen, was volgens de beschrijving ongeveer 17 kilometer. Oke, ik heb een stukje verkeerd gelopen, en oke, ik heb een stukje door Kockengen gedraald, maar dat dat samen vier kilometer was, vind ik toch moeilijk te geloven. Hoe het ook zij, ik heb lekker gelopen.

Door de voornamelijk verharde paden en goede schoenen (alhoewel ik wel een blaar op een teen heb, waar die nou vandaan komt..?) lag het tempo een stuk hoger dan de vorige keer. De bijna 21 kilometer heb ik gelopen in 4 uur en 20 minuten, dus een gemiddelde snelheid van 4.8 km/u inclusief rust.

Alle details hier.

Week 1: Kalmthoutse Heide (14 km)

2012-01-08T22:46:00.004+01:00

Afgelopen zaterdag kwam ik vanuit Antwerpen terug naar Nederland. Onderweg kom je dan langs de Kalmthoutse Heide, en daar moest ik natuurlijk gebruik van maken in trainingsweek 1. Ik wandelde van station Heide (het zuidelijke station) naar station Kalmthout, via bos en hei. Helaas was ik mijn wandelschoenen vergeten, en dat merkte ik na een paar uur behoorlijk. Hierdoor, en door het terrein, lag het tempo niet heel hoog en heb ik 3,5 uur gedaan over 14 kilometer.

Alle details hier: SmartRunner data

Gelukkig nieuwjaar

2012-01-01T22:13:00.002+01:00

Dag beste lezers!

Ik heb bijna twee jaar weinig met dit weblog gedaan, waarin ik vooral druk was met ondernemen, studeren en politiek. De ratjes waarover ik eerder schreef zijn inmiddels bijna bejaard, ik ben bijna afgestudeerd en voel me erg thuis in Bunnik. Maar ik heb een nieuw project, en ik wil dit weblog graag gebruiken om de voortgang daarvan bij te houden.

Mijn doel is om deze zomer de Nijmeegse Vierdaagse te wandelen. Dat is 17 tot en met 20 juli, 40 kilometer per dag. En daarvoor moet natuurlijk getraind worden. Gelukkig maar, want ik vind het heerlijk om af en toe een stukje te wandelen. Op dit blog hoop ik dus zeer regelmatig mijn tochten bij te houden. Reacties zijn fijn!

Magnetron!

2010-04-06T16:17:00.002+02:00

Het heeft mij zo veel moeite gekost dat ik het even kwijt moet: Ik heb een magnetron! Dat was eigenlijk het enige dat ik miste aan keukenapparatuur. Koelkast, vriezer, oven en kookplaten waren standaar aanwezig, een waterkoker had ik nog en de Senseo kwam uit Dronten. Ik had al ontdekt dat er veel magnetrons op marktplaats stonden voor circa 20 euro. Leek mij een mooi bedrag. En toen ik vanmiddag bij de kringloopwinkel aan de Oudegracht was (De Arm of zo?) vond ik daar in het allerverste hoekje van de kelder een simpele magnetron. Ook 20 euro, maar zo goed als ongebruikt. Denk ik. In ieder geval erg schoon en met de handleiding er nog bij. Mee dus!

Moeilijker was het om het lompe zware ding op de fiets mee naar Bunnik te krijgen. Zeer langzaam fietsend hield ik met de ene hand de fiets in evenwicht en met de de magnetron. Nog moest ik elke 100 meter stoppen om hem weer recht te zetten. Maar ik ben er gekomen en de buit is binnengehaald. Nu alleen nog even uitproberen of hij het ook doet...

Christopher & Robin

2010-04-02T22:49:00.002+02:00

Sinds deze middag deel ik mijn zolder met twee rittens, ofwel jonge tamme ratten. Christopher en Robin zijn nu ongeveer zeven weken oud; ze zijn drie dagen na elkaar geboren. Chris is agouti (wildkleur) gekleurd en is de actievere van het stel. Robin is een siameesje (zoals de katten, ja) met rode oogjes en is wat rustiger.

De reis van Sliedrecht naar Bunnik was gespannen, want we moesten een aantal keer overstappen en nog een eind lopen. Een hoop geschud en gerammel dus voor het tweetal in de transportkooi. Eenmaal thuis verdwenen ze dus direct in de verstophoekjes van de kooi en lieten ze zich niet meer zien. Na een tijdje verstoppen heb ik ze een voor een op schoot genomen om te laten zien dat ik toch echt zo eng niet ben.

Na nog meer slapen werd ik bijna plaatsvervangend hypochondrisch. Alles zou toch wel goed met ze zijn? Maar later op de avond werden ze actiever, al vinden ze mij nog steeds wel eng. De foto's komen dan ook zodra de heren zich iets meer thuis voelen, want nu verstoppen ze zich elke keer wanneer ze in de gaten hebben dat ik naar ze zit te kijken.

Dat doe ik natuurlijk wel, maar dan stiekem vanuit mijn ooghoeken, want ik snap ineens jonge ouders die met vreugde uitroepen hoe de kroost iets doodnormaals doet. Ik zou willen dat er hier iemand was tegen wie ik uit kon roepen; kijk, hij drinkt! Kijk, hij wast zichzelf! Kijk, hij klimt in het gaas! Kijk, hij sleept een stuk papier achter zit aan! Kijk, ze hebben het loopplankje op de grond gegooid. Kijk, hij knaagt op een brokje!

Verhuizing en de toekomst van dit blog

2010-03-30T23:57:00.002+02:00

Tsja, beste lezers, ik weet dat ik mijn blog verwaarloos. Ik ben de afgelopen twee weken druk geweest met bijkomen en met (voorbereiden voor) het verhuizen. Ik heb Ivar groengeverfd (de Ikea-kast dus) en ook de deur van het hok van mijn nieuwe rattenkooi, want vrijdag ga ik twee tamme ratjes ophalen. Nu ik niet meer elke dag de kamersites controleer, check ik marktplaats drie keer per dag voor interessante meubels. Druk in het gewone leven dus, en daar is gewoon niet zoveel over te schrijven.

Het blog heet Inge op reis, en dat kun je natuurlijk op meerdere manieren duiden, maar mijn grote gereis is nu wel voorbij. Voorlopig ben ik dolblij dat ik een huis heb en daar wil ik dan ook even blijven en lekker huiselijk zijn. Ik ben van plan dit blog wel aan te houden, maar de frequentie van berichtgeving neemt wel af. Wanneer ik weer in mijn eentje op reis ga, pak ik het misschien weer op. Verder zal ik gewoon af en toe iets posten wanneer ik iets te zeggen heb.

Ik ben redelijk terug in de echte wereld! Ik ga morgen of overmorgen een mail met adreswijziging e.d. rondsturen. Als je hem niet krijgt en wel geinteresseerd bent, moet je mij even mailen, dan heb ik je adres niet bij de hand gehad of iets dergelijks. Tot snel!

Laatste foto's van Canada

2010-03-23T18:45:00.003+01:00

Foto's van Jasper en Vancouver, Canadian Rockies en Winter Olympics:

http://www.facebook.com/album.php?aid=11232&id=226700504&l=5320fc79ed

Foto's van mijn 10-daagse terugkeer naar de Pretty River Valley Country Inn bij Collingwood:

http://www.facebook.com/album.php?aid=11249&id=226700504&l=05cc572af5

Home sweet home

2010-03-19T22:27:00.002+01:00

En toen was ik weer in good ol' Dronten. De vluchten gingen voorspoedig en voor ik het wist was ik weer bij mijn ouders thuis in Dronten. Vol herinneringen en vooral erg moe.

Ik dacht dat het met mijn jetlag wel mee zou vallen; ik was zo moe dat ik om tien uur in bed lag. Maar ik sliep tot twaalf uur de volgende middag door. Dat schoot niet erg op. Eenmaal wakker deed ik wat ik de afgelopen weken dagelijks doe; ik ga alle websites met kameradvertenties en van makelaars af op zoek naar betaalbare en redelijk zelfstandige woonruimte. Ik had vanavond al een bezichtiging gepland staan, en volgende week, maar de kansen blijven klein. Nu stond er een advertentie op van een zolder in Bunnik, maar in het noorden, dicht bij de Uithof. Met een eigen keukentje en een eigen wc; alleen de douche is gedeeld. Bellen, na vijf uur, stond er bij, maar ik stuurde toch maar een mailtje. Een paar uur later had ik bericht terug. Ik was de eerste en hij wilde degene die als eerste kwam ook als eerste de kans geven om de kamer te huren, dus ik moest maar langs komen als ik tijd had.

Diezelfde avond zou ik al in Utrecht zijn voor die bezichtiging en om met Selma en Eelke te gaan eten, en ik plande een bezoekje aan Bunnik aan het eind van de middag. Om een lang verhaal kort te maken; de kamer was prachtig. De schuine muren vormen wel een uitdaging, maar er is een grote dakkapel die voor meer ruimte zorgt. Ik heb dus een keukentje met koelkast, vriezer, oven, kookplaten, en een wc met wastafel. Waarschijnlijk blijft het bed en een bureautje ook staan. In de badkamer staat een wasmachine die ik kan gebruiken en er is een schuurtje voor mijn fiets. Ik fiets in tien minuten naar de Uithof en in twintig naar het centrum van Utrecht. Kortom, ideaal. De eigenaar probeerde mij te overtuigen dat ik er echt nog even over na moest denken, maar ik had weinig meer te overdenken. Klaar, geregeld, ik heb een kamer. Volgend weekend kan ik er in.

Ik weet dat jullie nog op veel foto's wachten. Ik zal mijn best doen die morgen te uploaden, maar ik beloof niks. Eerst maar eens die jetlag wegslapen.

Vliegveld

2010-03-18T19:23:00.002+01:00

Dit bericht heb ik woensdagmiddag geschreven.

Het is drie uur 's middags. Dat betekent dat het in Nederland negen uur 's avonds is. Morgen om twee uur 's middags land ik op Schiphol.

Afscheid nemen van de Pretty River Valley Country Inn is moeilijk. Het was een paar weken geleden al moeilijk, maar toen had ik het "geluk" dat, op de een of andere manier, er niemand in de buurt was om afscheid van te nemen. Alleen Linda. En nu is Linda op vakantie, maar overstroomt de Inn van de medewerkers, wwoofers, dieren en lentezon. Afscheid nemen van de inn is moeilijk, maar het is nog moeilijker als het afscheid van de inn ook het afscheid van Canada is. Ik wil wel naar huis, heus, maar Canada is goed voor me geweest.

Dit was mijn grote reis, en er was altijd nog een beetje meer reis om in te plannen, om naar uit te zien, om voor te stellen. Tot nu. Alles wat me nu nog wacht, is twee vliegtuigen en een paar uur in Heathrow. That's it.

Ik had het geluk dat Paul en Paulie in de buurt van Toronto moesten zijn, en ze mij wilden afzetten op het vliegveld. Dat scheelde een busreis. Gisteravond had ik niet de behoefte om te gaan slapen. Na de wekelijkse dinsdagavond bioscoopavond, waar de andere wwoofers, Jan en Giovanni, en ik, Shutter Island gezien hebben - brrrr kippevel -, heb ik een rondje langs de beesten gemaakt, die me allemaal verbaasd en ietwat wantrouwend ontvingen, zo laat op de avond. Het was een prachtige heldere nacht, ik heb van mijn leven niet zoveel sterren bij elkaar gezien. En door de verrekijker die Giovanni gevonden had waren het er nog meer. Tot een uur of een 's nachts heb ik met Jan over politiek gepraat. En toen uiteindelijk ook Jan ging slapen, ging ik eens op mijn gemak mijn spullen inpakken.

Veel slaap heb ik dus niet gehad. Ik was op tijd op en zat in de keuken m'n koffie te drinken zoals ik dat elke morgen doe. Libby vroeg wie er chores zou doen - de tweemaaldaagse ronde langs de dieren. Chris antwoordde dat hij de rendieren zou voeren, en dat Jan er verder alleen voor stond. Giovanni was vrij. Ik vond dat een opmerkelijke discussie, aangezien ik er toch zeker nog de hele ochtend was. Ik voerde de rendieren en hielp Jan met de rest.

Het zou een drukke dag worden, en met mij, Paul en Paulie afwezig, en Giovanni en Linda vrij, kwam het aan op Chris, Libby en Jan. Ik rende overal tussendoor om waar mogelijk foto's te maken. Gelukkig heb ik nu veel foto's, en niet alleen van de dieren. Ik wilde een groepsfoto, maar net toen Paul wilde vertrekken kwamen er twee gasten om in te checken. En al stort het dak in, gasten gaan altijd voor. Chris hielp hen, wij haalden Jan uit de bosjes (maple seizoen, dan heb je dat) en stonden op het punt afscheid te nemen. Maar gelukkig liet Chris zijn gasten even wachten om een halve minuut vrij te maken voor mijn groepsfoto. Wel met de nodige stress, maar we kregen een foto met ons allen. Waarna Chris zich naar zijn gasten haastte en ik hem terug moest roepen om gedag te zeggen, haha. De jongens wisten zich geen houding te geven - ok, ik ken ze nauwelijks - maar Libby liet me nauwelijks gaan. Angus, mijn viervoetige vakantievriendje, had ik daarvoor al tot vervelens toe opgetild en rondgesjouwd. Nog tot op het vliegveld zou Paul zich grappend afvragen of ik Angus in mijn rugzak verstopt had. Zijn buddy Mac was nergens te bekennen - waarschijnlijk ergens paardenmest aan het eten. Tegen twaalven reden we Collingwood uit, de beide Pauls en ik.

Een paar uur later nam ik ook van hen afscheid en nu zit ik hier op het vliegveld, mijn baggage naast me, met nog zeker vijf uur en vijfendertig Canadese dollar te besteden. Ik heb een boek van Tolstoy bij me (De Kozakken) waarin hij schrijft dat er bij lange reizen een punt is, waarbij je gedachten niet meer zijn bij wat je achterlaat maar vooruitschieten naar waar je naar toe gaat. Dat punt heb ik bijna bereikt. Maar ik denk nog even aan Angus en Mac, aan de IJslanders Nokkur, Una, Pia. Ondeugende Baldur, nieuwsgierige Hatta. Arme ouwe Hilton, die gisteren koliek had en met wie ik nog een kwartier door het weiland gelopen heb. Shoarna, Kelsey, de kleintjes Frodo en Pippin, de jonge en vrolijke Imagine. Noni, de trotse hengst, en zijn twee drachtige dames, Roggue en Skyla. Gandalf, het alfa-rendier, en zijn kudde. De oude kippen en de haan, en de twee guinea fowls. Het brutale eekhoorntje. De herten in het bos, het gehuil van de wolven en coyotes. Het gewonde stinkdier dat Libby's auto besprenkelde. Bella, de hond van John. En John. De buren, Jerry en Connie. De wwoofers, Akito die zijn zieke vriendin bezocht, de stille Jan die al 10 maanden in Canada is, en Giovanni, die mij niet toestaat om twee afzonderlijke kopjes thee met een theezakje te zetten, want er zit verschil tussen het eerste en het tweede kopje. Libby en haar vriend en alle verhalen die ze over hem verteld. Gevoelige Paulie. Chris en zijn gemopper en zijn flauwe geplaag. De ultieme gastvrijheid en mensenliefde van Linda en Paul. Ik heb nog een sleutel van studio 3 in mijn broekzak zitten. Oeps. Nou ja, die stuur ik wel op. Het was een goed idee om deze laatste tien dagen nog terug naar de inn te gaan, om echt afscheid te nemen van mijn Canadese gastfamilie en van Canada zelf. Het is de afgelopen week verschrikkelijk warm geweest, zelfs in de Pretty River Valley (de "freezing Valley" volgens Chris) is de sneeuw bijna overal gesmolten. De Canadese winter lijkt nu echt ten einde.

Vancouver-Toronto

2010-03-08T05:40:00.000+01:00

De olympische gekte is weer voorbij. En gekte was het. Vooral toen Canada de hockeyfinale won van aartsrivaal Amerika. Ik was de binnenstad ontvlucht en genoot van het bijna-voorjaarszonnetje in een stukje groen achter Granville Island. Daar zat ik rustig te lezen toen een fietser langs kwam, die "Canada won!" naar me riep, alsof hij de officiele boodschapper was die mij dit nieuws moest brengen. Oke, nog een gouden medaille voor Canada. Leuk voor ze. Maar de Candezen vonden het meer dan leuk. Toen ik terugkwam in de binnenstad was daar een volkfeest losgebarsten dat ik nooit eerder gezien heb. De straten krioelden van de Canadezen, alleen in het rood-wit, allen schreeuwend, dansend, gillend, zingend, toeterend, rennend. Iedereen gaf iedereen high-fives. Men schudde handen met de politie, die er hoofdschuddend maar lachend bij stond te kijken. "Thanks for keeping us safe." Mannen die qua kleding weinig meer aanhadden dan een Canadese vlag. De paar auto's die zich tussen de mensenmassa door wisten te wurmen, deden dat luid toeterend en met vlaggen zwaaiend door het raam. En dan niet een half uurtje, maar de hele middag en avond ging het door.

Maandagochtend was het opvallend rustig. Ik had met alle Olympische activiteiten nog nauwelijks wat van de toeristische hoogtepunten van Vancouver gezien, dus ik liep naar Gastown, het oudste deel van de stad, genoemd naar een van de stichters, die Gassy genoemd werd - zijn echte naam ben ik even kwijt. Jack nogwat. In Gastown staat een beroemde stoomklok die volgens mijn lonely planet gewoon op electriciteit loopt. Volgens de bordjes is het stoom van de stadsverwarming of iets anders warms ondergronds, ik weet het niet meer. En er staat een standbeeld van Gassy en vooral heel veel souvenirwinkeltjes. Vanuit Gastown kom je in Chinatown, een van de grootste van Noord Amerika. Nou ben ik al die Chinezen behoorlijk zat, om maar eens lekker te generaliseren. Ik weet Canada bestaat uit immigranetn en ik weet dat het meer hun land is dan dat van mij, maar ik spreek tenminste Engels. Nou ja, ze maken het goed met goedkope winkels. In het Chinatown van Vancouver vond ik een winkeltje dat werkelijk vanalles had. Een soort van hema, maar dan met Chinese producten die niks kosten. Enige nadeel is dat het soms een tijd duurde voor ik uitgevogeld had wat er in een bepaald doosje zat - mijn Chinees is niet zo goed. Ik zocht waspoeder, namelijk, maar voor een wasbeurt en geen vijf kilo. En dat hadden ze, een klein doosje. Kon ik in het hostel tenminste mijn kleren wassen.

Dinsdagavond ging mijn trein, maar voor die tijd had ik nog ruim de tijd om Stanley Park te verkennen, het grote stadspark van Vancouver. Nou ja, stadspark.. Dat wij in Dronten het Van Veldhuizenbos een bos noemen, en zij in Vancouver Stanley Park een park. laat wel een verschil in perspectief zien. Stanley Park is ongeveer zo groot als de bebouwde kom van Dronten, gok ik. Nou ja, dat is iets overdreven (ik wil Dronten ook niet te kort doen), maar groot is het wel. En het is een bos. Ik heb nog nooit coyotes gezien in een stadspark. Oke, ik heb de coyotes hier ook niet gezien, maar ze zitten er wel. En bevers en herten en meer Canadese beesten. En adelaars, maar ook die lieten zich niet zien. Ik dacht Stanley Park, dat op de kaart een stuk langer is dan breed en aan de zuidkant aan de binnenstad grenst, oost-west te doorkruisen, in een soort van flauwe bocht. Dacht ik met mijn richtingsgevoel. Toen ik vermoeid aankwam bij een restaurantje en een kaart, en ik dacht nu toch wel weer bijna in de stad te zijn, bleek dat ik in het allernoordelijkste puntje aanbeland was. Oeps. Gelukkig ging mijn trein pas om half negen 's avonds, maar dit was toch niet helemaal mijn plan. Gelukkig bleek het punt waar ik nu was ook het hoogste te zijn, vandaar mijn vermoeidheid, en liep ik in ruim een uur rechtstreeks terug naar de stad, waar ik wat at bij een Iranese Griek en de bus terugnam naar mijn hostel, en van daar de Skytrain naar het station.

De trein was, zo net na de Spelen, een stuk drukker dan ik van de heenweg gewend was. Ik hoopte weer een hoekje met vier stoelen te kunnen bemachtigen, maar was uiteindelijk blij dat ik er twee bezet kon houden. We kwamen weer langs alle metropolen van de prairie - Melville, Hornepayne -, ik genoot weer van het luxe diner a 20 dollar en probeerde voor de verandering ook eens een lunch. Geen leeuwen in de trein deze keer, wel een muzikant, een singer-songwriter die gitaar en viool speelde en zong, en vooral veel praatte over al zijn avonturen. Goh, dacht ik, dat is nou een echte reiziger, die lift en bust en muziek maakt. Ik vond hem niet sympathiek. Overigens was het treinpersoneel zo enthousiast over hem en zijn gratis optredens dat ze hem van de economy class via de couchettes naar een eigen kamertje gepromoveerd hadden. Toegegeven, de muziek was ook niet slecht.

In Toronto aangekomen, waar ik een nacht in een hostel geboekt had - mijn laatste nacht in een Canadees hostel, om precies te zijn, had ik gepland om naar de Art Gallery of Ontario te gaan, een groot museum. Maar eigenlijk had ik daar helemaal geen zin meer in. Ik hing wat rond in een winkelcentrum. Waar ik nou eigenlijk zin in had, was om naar een film te gaan. Of nog beter, naar het theater. Ik liep per ongeluk tegen een ticketkiosk aan, dus kon het niet laten. Ik vroeg om een kaartje voor het goedkoopste toneelstuk dat er was en vond mijzelf die avond in het westen van de stad, na ruim een uur lopen, op zoek naar de straat waarvan ik de naam vergeten ben. De een of andere Avenue. Nee, zei een mevrouw, is dat niet in de buurt van Yonge street? Totaal aan de andere kant van de stad, vlakbij mijn hostel eigenlijk. Nah, dat kan niet, dacht ik. Nee, zei de mevrouw, ik heb nog nooit van die straat gehoord hier in de buurt. Meneer? Nee, meneer had er ook nog nooit van gehoord. Ik loop een paar meter verder en de bewuste Avenue blijkt precies de volgende dwarsstraat. Mevrouw en meneer kennen hun buurt goed, ahum, blijkt maar weer. Het theatertje was al klein, en werd verder in beslag genomen door een improvisatiewedstrijd waar vrienden, buren, familie, en weet ik het wie op af kwamen om de spelers aan te moedigen, Mijn toneelstuk was in een achterafzaaltje, klein, oud, nu ja, gemoedelijk zullen we maar zeggen. Het werd gespeeld door drie vrouwen van Fillipijnse afkomst, die lieten zien hoe zwwaar het is voor Fillipina's die als nanny naar Canada komen, vaak hun eigen kinderen achterlatend, via het Caregiver programma. Na twee jaar huizen schoonmaken, koken en voor andermans kinderen zorgen, waarbij ze in het huis van hun gastfamilie wonen, maken ze dan kans op een verblijfsvergunning. De moraal van het verhaal was dat ze vaak uitgebuit en misbruikt worden en ze strijden voor betere rechten voor de vrouwen in dat programma. Het was geen slecht toneelstuk, gezien de lokatie en de opkomst.

Vandaag is het zondag en ik zit op dit moment in het busstation te wachten op de bus naar Collingwood. De anderhalve week die ik nog over heb besteed ik daar, opnieuw als vrijwilliger bij de Pretty River Valley Country Inn. De maple syrup (esdoornsiroop, dat klinkt als een geschikte vertaling) productie is daar begonnen. Wat is er geschikter om mijn Canada-ervaring mee af te sluiten, dan om zelf maple syrup te maken?

Jasper, Vancouver en Olypische drukte

2010-02-28T02:19:00.003+01:00

Ik moest even opzoeken wat het laatste was dat ik jullie geschreven had. Dat was het skien, en al bijna een week geleden. De overige dagen in Jasper heb ik rustig aan gedaan. Enerzijds wilde mijn lichaam dat, want na het skien deed ongeveer elke spier zeer. Anderzijds was er in Jasper niet heel veel te doen. Ik had immers geen vervoer om er zelf op uit te trekken, en de tourbedrijven wilden toch echt geen tour organiseren voor mij alleen - zo rustig was het in het dorp. De enige tour die wel dagelijks gedaan werd, was de Maligne Canyon Ice Walk. Op ijs lopen dus. Maar dan door een kloof. En dan mooier dan het klinkt. De Maligne rivier schijnt 's zomers behoorlijk wild te zijn, nu was hij deels bevroren. En deels opgedroogd, wat nooit schijnt voor te komen. Hoe dan ook, dinsdag ging ik met een gids en een paar gepensioneerde Canadezen de rivierbedding en het ijs op, door de nauwe kloof, langs de al dan niet bevroren watervalletjes en tientallen meters onder de bruggen door. Ver boven ons zag je nog een streepje blauwe lucht. Nou ja, wacht maar op de foto's.

Woensdag sliep ik uit, wat wil zeggen dat ik de shuttlebus van het hostel naar het dorp gemist had. Maar de hele dag in het hostel zitten leek me ook niets, dus ik besloot naar het dorp te wandelen. Ik deed er zo'n twee uur over, wat mede veroorzaakt werd doordat ik van de weg af ging om een kleine wildlifetour voor mijzelf te organiseren. Ik heb foto's gemaakt van allerlei pootafdrukken. Nu is nog de vraag welke afdruk bij welk beest hoorde. In het dorp probeerde ik weer een tour te regelen, maar niets lukte. Dus heb ik donderdag maar uitgerust.

Vrijdag ging mijn trein, maar pas laat in de middag, en omdat ik de voorgenoemde shuttlebus naar het dorp genomen had, had ik nog bijna de hele dag over in het dorp. In die tijd ben ik naar het museumpje van Jasper geweest.

Vanmorgen kwam ik aan naar Vancouver. Van het hostel mocht in nog niet inchecken, maar ik heb mijn rugzak achtergelaten en heb me naar het Holland Heineken House gehaast. Daar, en in de omgeving daarvan, ben ik nu al een tijd. En ik moet zeggen, er zijn wel Nederlanders hier. Maar er zijn ook erg veel Canadezen die van de gelegenheid gebruik maken om gratis op grote schermen curling en ijshockey te kijken. Maar voor die tijd was er natuurlijk de ploegenachtervolging. Wij juichen voor onze schamele bronzen medaille, en ik keek naar de blije Nederlanders en dacht, ja, dit is echt een Holland House. Maar een paar minuten later werd duidelijk in wiens land we eigenlijk zijn. Vergeleken bij de blijdschap van de Canadezen waren wij nergens. En terwijl ik dit typ winnen ze de curlingfinale. Nou ja, dat is vijf minuten geleden, maar er komt geen einde aan het gejuich en geschreeuw. Ik word er doof van. Curling. Dat spelen met strijkijzers en bezems, wat geen Hollander serieus neemt.

Nu heb ik dorst en moet ik proberen mijn meegesmokkelde cola ergens veilig te kunnen drinken. Want de hele dag leven op Heineken a 4,50 per glas is ook niet helemaal gezond. En naar buiten kan ik niet, want wie weet kom je dan niet meer binnen. En vanavond wordt onze ploeg hier wel gehuldigd, al is het maar brons, ik ben wel van plan onder het podium te staan. Hopelijk maken al die Canadezen dan plaats.

Foto's van Ottawa en de leeuwtjes

2010-02-24T06:32:00.001+01:00

En andere dingen onderweg.
Zie het facebook album.

Skien

2010-02-24T05:46:00.002+01:00

Zoals ik weken geleden schreef ging mijn eerste dag skien in Collingwood verbazingwekkend goed. En dus dacht ik dat het een goed idee zou zijn om daar hier in de Rockies een vervolg aan te geven. Ik had al gelezen dat het ski resort van Jasper, Marmot Basin geheten, vrij rustig is, niet te duur, en erg geschikt voor kinderen. En voor de verandering vond ik dat laatste geruststellend. Wellicht had ik het skitalent van een gemiddeld Canadees kind onderschat, maar daarover later.

Probleem een was om er te komen. Gelukkig luisterde ik een gesprek af van iemand die ging skien, en kreeg ik een lift. Daar aangekomen besloot ik een vervolgpakket te nemen, bestaande uit lift ticket, huur van ski's etc, en een groepsles. Voor de les had ik een paar uur om zelf wat uit te proberen. Nou was het het beste geweest om naar de beginnerslift te gaan, maar die was een stuk lopen. Dus na een keer van het magic carpet naar beneden gekomen te zijn, besloot ik maar de lift naar halverwege de berg te nemen en van daar de groene route naar beneden. Dat had ik in Collingwood immers ook gedaan. Maar halverwege de berg hier, was ongeveer twee keer zo hoog als de top in Collingwood. De lift ging maar door en ging maar door en ik dacht even in de verkeerde lift te zitten. Maar nee, er was nog een stuk berg achter het punt waar ik uiteindelijk uit kwam. Nou ja, dacht ik, als ik beneden ben kan ik skien.

Ongeveer 20 meter na de lift lag ik al op de grond. Steil! En de sneeuw was een stuk losser dan het in Collingwood was, of zo, ik had in ieder geval veel minder grip en vond het behoorlijk eng. Na die eerste steile helling kwam ik zo goed en zo kwaad als het ging redelijk heelhuids beneden. De tweede poging, opnieuw tot halverwege de berg, was ongeveer even rampzalig.

In mijn les was ik met 2 anderen die al een eeuwigheid skiden. (Dat klinkt gek, maar ik weet niet hoe dat anders te vervoegen, ik zal wel te lang uit Nederland zijn). Ze kenden de instructeur en kletsen vanalles af. We namen vrolijk de lift helemaal naar boven en begonnen aan een blauwe route. Wat? Ik struikelde en aarzelde en viel honderd keer en vond het inmiddels al niet zo'n goed idee meer. Gelukkig waren de instructeur en de twee Britten erg aardig en geduldig en zijn we de rest van de les op groene routes gebleven. Niettemin was ik na die twee uur doodop en redelijk gedemotiveerd.

Nou was het zo laat nog niet en vond ik dat ik de dag positief af moest sluiten. Dus ik weer naar boven en opnieuw durf ik veel stukken niet naar beneden, tot aan het punt dat ik een stukje geklommen heb met mijn ski's in de hand. Na dat dieptepunt gaat het wel wat beter en kan ik rustig een heel end naar beneden skien. Tegen de tijd dat ik beneden ben, ben ik bijna de enige op de berg. De liften zijn dicht en iedereen is bezig te vertrekken. Ik haast me, want hoe meer mensen er weg gaan, hoe minder kans op een lift terug naar het dorp.

Ik krijg een lift van drie mannen die professioneel in de ski-business zitten. Ze praatten of freestyle en allerlei maffe truukjes en termen waar ik niets van begrijp. Ik geloof dat ze nieuwe uitrusting testen en dan verkopen, of zoiets. Nou ja, ze vonden het wel grappig dat het mijn tweede dag ooit was. Iets andere wereld. Ze zetten me af in het dorp en ik had nog een uur om in winkeltjes rond te kijken voor de shuttle van het hostel me oppikte en weer terugbracht. Ik was werkelijk bekaf. Zeker een interessante dag, en ik heb ongetwijfeld veel geleerd!

Vanmorgen sliep ik uit en werd alsnog om acht uur wakker. Ik zou zweren dat het na tienen was, maar blijkbaar zit ik nog in een oosterse tijdszone met mijn ritme. Dat zorgde er voor dat ik met de shuttle naar het dorp kon en terug, zodat ik geld kon pinnen voor een excursie vanmiddag. Een wandeltocht door de canyons van de Maligne rivier, over de rivierbedding, en over de bevroren rivier zelf. Prachtig. Je zult de foto's wel eens zien.

Overigens doet alles zeer nu, na dat skien. Wat niet pijn doet aan spierpijn doet wel pijn aan blauwe plekken. Nou ja, uiteindelijk doe je het ergens voor, nietwaar. Morgen wil ik naar het dorp om de winkeltjes af te gaan en boodschappen te doen. Het vervoersprobleem betekent waarschijnlijk dat ik 's ochtends vroeg met de shuttle mee moet en pas laat in de middag weer terug kan, dus ik weet nog niet helemaal hoe ik me de hele dag ga vermaken, maar dat zie ik dan wel weer.

Leeuwen in de trein

2010-02-23T03:28:00.002+01:00

Het internet hier in het hostel is erg zwak, vandaar dat ik jullie nu pas kan vertellen over de treinreis. Hieronder een verhaaltje dat ik gisteren getypt heb.

Leeuwen in de trein! Twee loslopende mannetjesleeuwen en ik sta er tussen. Met mijn camera. En er staan veel meer mensen bij. We kunnen ze oppakken en de fles geven. Mr Red en Mr Blue, naar de kleuren van hun halsband (de eigenaar heeft ze nog geen naam kunnen geven, want dat moeten zijn kinderen doen) zijn zeven weken oud en zijn op weg van hun moeder in Toronto naar hun nieuwe leven in, naar ik meen, Vancouver. De eigenaar traint wilde dieren voor films, en deze twee worden acteurs. Als ze later groot zijn. Want nu zijn ze zo groot als een flinke kat en super schattig. Ik zal zsm de foto's uploaden. Wanneer heb je nou een leeuwenwelpje in je armen?!

“Ladies and gentleman, this is the service manager. Welcome aboard train number One, the legendary Canadian, the flagship of the VIA Rail fleet.” De treinreis is uitermate ontspannend. Ik heb twee banken tegenover elkaar weten te bemachtigen die je met behulp van de voetensteunen in een bijna-echt bed kan veranderen. VIA Rail zorgt voor een kussen en een dekentje, want mijn fleecedeken is samen met de Lonely Planet in New York achtergebleven. De eerste dagen eet ik nauwelijks iets, maar de laatste avond ontdek ik de restauratiewagen en krijg een volledig driegangenmenu met koffie toe, voor omgerekend 13 euro. De trein gaat snel en op veel stations hebben we extra tijd om de benen te strekken. (“We have permission to open the doors. It is - 45 degrees outside. Welcome to Winnipeg.”) De “service manager” roept om de zoveel tijd nuttige wetenswaardigheden om, zoals zeldzame wilde schapen in de berm of dat het Canadese ijshockeyteam een Olympische wedstrijd gewonnen heeft. En dan is er nog de man met de welpjes, die binnen de kortste keren de celebrity van de trein is, en in elke coupe wordt nagewezen. Overigens een hele aardige en grappige man, die iedereen ruim de tijd geeft om met zijn beestjes te spelen en vooral geniet om te zien hoe leuk de kinderen het vinden.

In Jasper is het warm. En dan niet -2 of -1, maar echt WARM. Het zou mij niet verbazen als het in de zon over de 10 graden was. Ik ging wat boodschappen doen en zat buiten de supermarkt met een nieuwgekocht boekje – tsja, Frank McCourt was in de trein eindelijk uit – aan een picknicktafel. Terrasjesweer. Overigens is Jasper een leuk dorp. En de bergen zijn super mooi natuurlijk. Van de supermarkt liep ik via wat winkeltjes terug naar het treinstation en daar zit ik nu te typen. Over drie kwartier komt als het goed is een shuttlebusje van het hostel mij ophalen. Ik weet niet aan welke kant van het station en het is hier verder behoorlijk rustig, dus ik hoop dat het goed komt. Nou ja, als ik dit gepost heb, ben ik waarschijnlijk in het hostel aangekomen.

Goed, dat was dus gisteren, en ik was inderdaad veilig in het hostel aangekomen. Vandaag ben ik wezen skien, meer daarover later.

Plannen plannen (aka het betere nieuws van vandaag)

2010-02-18T20:24:00.005+01:00

Uit mijn vorige post kun je afleiden dat ik vanmorgen om 4 uur 's nachts niet erg diep in slaap was. Maar desondanks was ik verrast toen mijn telefoon ging. Ik heb het ding alleen aan staan voor de tijd, omdat ik twee horloges stuk gemaakt heb en nog geen derde heb. Dat je er ook mee kan bellen was ik al bijna vergeten - niemand heeft mij ooit gebeld sinds ik in Canada ben, en dat is maar beter ook. Bovendien heb ik haast nergens bereik.

Het was een Nederlands nummer, wat op zich niet zo gek was voor die tijd. Het bleek iemand van Maxx Vastgoed te zijn, een van de makelaars waar van ik geregeld het nieuwe aanbod check. Ik had gereageerd op een appartementje, en ik mag a.s. dinsdag komen kijken. Eeeeuh goeiemorgen. Maar bij nader inzien lijkt het wel een mooie kans. Een klein maar volledig zelfstandig tweekwamerappartement, op de eerste en tweede verdieping van een huis aan de Bilderdijkstraat, net achter het Centraal Station! Bovendien is het beschikbaar vanaf 1 april, dus dat zou mooi uitkomen. Ik stuur mijn moeder en nu op af om dinsdag voor mij te gaan kijken. Fingers crossed!

Verder had ik vandaag mail terug van Travel Active, met iets minder goed nieuws. Mijn terugvlucht kan niet eerder verzet worden dan naar 17 maart, ruim een week later dan dat mijn treinabonnement afloopt. Dus zou ik nog een week in Toronto rondhangen met niets anders te doen dan wachten. Nah. Misschien dat ik die tijd maar terug naar Collingwood ga, dat is maar een paar uur met de bus en dat zit ik tenminste niet uit m'n neus te vreten. Ha, ellek nadeel heb ze voordeel! Ik kan Angus' likken al voelen.

Terug naar het heden. Ik zit nu in de trein van Ottawa naar Toronto. Op de een of andere manier dacht ik ergens gelezen te hebben dat dat niet veel meer dan een uur is, dus ik ben blij dat het ruim vier uur is! Hm, is dat gek, dat je blij bent met lange treinreizen? Nou, ik vermaak me hier wel, en in Toronto moet ik uren wachten op mijn aansluiting. Die gaat om tien uur 's avonds, naar het westen. Ik trein zonder stoppen de prairieprovincies door (Manitoba, Saskatchewan, Alberta, voor de leek) en kom dan zondagmiddag aan in Jasper. Tot die tijd zul je weinig van mij horen, maar ga er maar vanuit dat ik ofwel slaap, ofwel uit het raam kijk, ofwel eindelijk probeer dat boek van Frank McCourt uit te lezen. Tijd zat!

Jasper schijnt een van de mooiste plaatsen van Canada te zijn, een klein plaatsje midden in de Rockies. Ik hoop een paar dagen te kunnen gaan skien - hangt af van het vervoer - en wie weet wat meer buitenactiviteiten te doen. Na al die dagen in de trein zou ik daar wel energie voor moeten hebben. Ik ben vijf dagen in Jasper, dus tijd zat om de natuur te bewonderen. Heb er zin in!

Beuh

2010-02-18T19:35:00.003+01:00

Nah, dat is niet echt een inspirerende titel nee. Maar het goede nieuws is; ik heb honger. Een beetje. Maar ik ben wel wijzer dan om daar op in te gaan. Bereid je maar voor op een post vol geklaag en zelfmedelijden. Sorry - dat moet er soms ook uit. Je bent vrij om het onderstaande verhaal over te slaan ;-)

Ik had gisteren geen trek in avondeten. Dat viel me niet eens zo op, ik was extreem moe, maar dat ben ik de laatste tijd met mijn twijfels wel vaker. Dus ik hing een beetje rond in het hostel en plots was het laat. Aan eten dacht ik helemaal niet meer. Nou, het dacht wel aan mij. Mijn Brazililiaanse kamergenootje en ik waren net gaan slapen of ik werd me toch misselijk. Kon in de haast m'n kamersleutel niet vinden, dus ik moest mijn kamergenootje lastig vallen of ze alsjeblieft straks de deur voor me open wilde doen. Twee badkamers waren bezet en ik was nog net op tijd bij de derde, toen de broccoliquiche waarmee ik gebruncht had besloot zelfstandig verder te gaan. Ik zal jullie de details besparen. Gelukkig voor de Braziliaanse vond ik daarna mijn eigen sleutel terug, want dat was pas de eerste van een vijftal nachtrustonderbrekingen. Veel slaap heb ik niet gehad dus, en bovendien was ik vanmorgen totaal uitgedroogd.

Over droog gesproken, mijn handen zijn niet zo droog meer als toen ik aankwam in Collingwood, toen ik er nog eens over schreef. Nu zijn ze gewoon super bleek, resultaat van mijn wanten die ik altijd aan heb. Al met al begint mijn lichaam deze levenswijze een beetje zat te worden.

Sinds vanmorgen heb ik wel wat kunnen drinken. Water voelde niet goed, maar ik had een onbegrijpelijke behoefte aan cola. Puur chemische zooi, dus ik wist niet of dat een goed idee was, maar ik bedacht dat het zuur misschien wel makkelijker was voor mijn maag. Ik vind het in principe altijd een goed idee naar je lichaam te luisteren. Nou ja, tot nu toe blijft het binnen. Maar ik zit nu rustig in de trein naar Toronto, dus ik weet niet hoe ik me voel als ik straks weer met mijn enorme rugzak ga slepen. Vanmorgen van het hostel naar het treinstation heb ik maar een taxi genomen, dat was de beste beslissing die ik in een tijd gemaakt heb. Van Toronto ga ik naar Jasper, maar dat schrijf ik wel even in een vrolijker berichtje.

Waarom we Canadezen leuker vinden

2010-02-17T04:55:00.003+01:00

"America is the only country that went from barbarism to decadence without civilization in between."
-Oscar Wilde

Ik heb het hier meerdere malen gehoord; het verhaal van Amerikanen die, wanneer ze in Europa zijn, ons vertellen dat ze Canadees zijn. Want als je in Europa verklaart dat je Canadees bent, vinden ze je een stuk leuker dan wanneer je toe geeft dat je uit Amerika komt.

Hoe komt dat? In grote lijnen zitten de twee landen hetzelfde in elkaar. Ook Canada is een grote, jonge natie, met nog alle trots en ambitie die een klein oud landje als Nederland al lang verloren is. Ook Canada probeert wereldvrede te realiseren met tanks en machinegeweren. Goed, Canada heeft meer land en minder inwoners, en minder macht in de wereld. (Wie is de president van de VS? In een keer goed. En wie is de premier van Canada?) Maar toch, waarom vinden we Canadezen nou eigenlijk leuker? Ik denk dat ik twee belangrijke punten gevonden heb.

Ik had de militaire trots al genoemd, dus laten we daar mee beginnen. In New York bezocht ik de USS Intrepid, een vliegdekschip dat in de Tweede Wereldoorlog is gebouwd en daarna nog een aantal andere missies heeft gehad, voordat het in een oorlogsmuseum veranderde. Overheersende moraal: Oorlog is verschrikkelijk, en dus zijn onze soldaten helden. Ik liep weg bij een videofragment over een brief die een militair aan zijn jarige zoon schreef. Over hoe zijn geboorte de gelukkigste dag van zijn leven was geweest en hoezeer hij hem miste. Was dan niet weg gegaan, dacht ik. Maar toen ging hij verder over zijn taak in Afghanistan of Irak of waar hij dan ook zat, en over hoe trots hij was op zijn land. Blijkbaar was zijn land, een paar woorden en een vlag, belangrijker dan zijn eigen zoon. Ik ben iets te Europees en iets te veel pacifist om daar rustig naar te kijken.
In Ottawa was het parlement verwoest door brand in 1916, midden in de Eerste Wereldoorlog. Toen het complex en de omgeving herbouwd werd, vlak na de oorlog, werd de herdenking van de oorlogslachtoffers en het eren van de soldaten een centraal thema. In het parlementsgebouw bezocht ik de herdenkingskamer, waar boeken lagen met alle namen van alle Canadese militairen die sinds die tijd gesneuveld waren. Elke dag wordt er een bladzijde omgeslagen, zodat elke naam af en toe zichtbaar is. En hoewel er ook hier een bepaalde trots uit ging van het feit dat deze mannen gestorven waren om hun land te beschermen, leek de sfeer toch bescheidener. Meer: Dit moet ten alle tijde voorkomen worden, en minder: Het is erg, maar het is noodzakelijk.

Na de militaire acties verwijten we Amerikanen dat ze weinig van de wereld buiten de VS weten. Nou weet ik minder van Amerika dan de gemiddelde Amerikaan van Europa, denk ik, dus daar zal ik verder niet op in gaan. Maar er lijkt een verschil tussen Amerikanen en Canadezen te zijn wat hun herkomst betreft. Beide landen bestaan uit immigranten. Maar een Amerikaan is een Amerikaan. Dan kan hij Andersen, McDonald, Lee, of Lopez heten, maakt geen verschil. Maar een Canadees heeft, naast trots Canadees te zijn, vaak ook nog een etnische achtergrond. Verre familie in Frankrijk, Duitsland, Engeland, Ierland, Nederland. Canada is, in tegenstelling tot de VS, nog niet vergeten een land van immigranten te zijn. Natuurlijk is er nog de band met het Verenigd Koninkrijk. De koningin staat op alle munten, maar komt maar eens per zoveel jaar langs. Maar ook los daarvan is iedereen zich bewust van het verleden en voornamelijk van de rol die Engeland en Frankrijk daarin gespeeld hebben.

En dan heb je natuurlijk nog het argument van Oscar Wilde...

Foto's New York, Montreal, Quebec.

2010-02-16T06:09:00.001+01:00

De laatste foto's van New York zijn toegevoegd aan het facebook album.

En mijn foto's van Montreal en Quebec staan hier.

Schaatsen op het Rideau kanaal

2010-02-16T03:47:00.004+01:00

Ottawa! De hoofdstad van Canada, op de grens van Ontario en Quebec, is duidelijk het meest tweetalig van alle steden die ik tot dusver gezien heb. Het lijkt alsof het lokale dialect hier Engels met een Frans accent is. In de Engelstalige provincies staat alles in het Engels aangegeven, met de Franse vertaling er in kleine letters onder. In Quebec staat alles in het Frans, met het Engels in de kleine lettertjes. Maar in Ottawa staan beide talen even groot naast elkaar.

Een van de belangrijkste attracties van Ottawa is het Rideau kanaal, UNESCO werelderfgoed en 's winters de langste natuurlijk bevroren ijsbaan ter wereld. Die kans kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Dus ik liet mij informeren dat ik maat 9 heb, huurde een paar ijshockeyschaatsen en ging op weg.

Op het eerste gezicht is het net een Hollands plaatje. Tientallen mensen krabbelend op natuurijs, onder bruggen door, bij koek- en zopietentjes, met sleetjes en stoelen. Er loopt zelfs iemand met zijn fiets aan de hand over het ijs. Maar als je beter kijkt klopt er iets niet. Ten eerste; waar zijn de Friese mannetjes? Ik bedoel, waar zijn de 50+'ers met oude schaatsen en veel ervaring? Waar zijn de actieve recreanten en de recreatieve marathonschaatsers, de semi-professionele schaatsers voor wie het natuurijs een welkome afwisseling is? Ze zijn er niet. Het publiek op het Rideau kanaal zijn alleen gelegenheidsschaatsers, van tieners tot jonge gezinnen, maar nauwelijks iemand ouder dan veertig.

En dan de schaatsen natuurlijk. Hoewel de officiele sport van Canada lacrosse is, wat een aboriginal oorsprong heeft, leeft het land van hockey. Eh, ijshockey natuurlijk. Geen Canadees die beseft dat je ook hockey op gras kan spelen. En Nederland heeft sinds afgelopen weekend 76 van haar totaal 79 Winterspelen-medailles bij het schaatsen gewonnen. Speedskating, that is. Geen Hollander die beseft dat je ook andere dingen op de schaats kan doen. Mijn punt is, op het Rideau kanaal zie je 90% ijshockeyschaatsen en 10% kunstschaatsen. Geen noren. En zeker geen Friese doorlopers.

En dan de koek- en zopietentjes. Oke, je kan wel warme chocolademelk krijgen. Maar ook warme appelcider. En friet, maar ook poutine. En de gevulde koek is doorgeevolueerd tot de van oorsprong Ottawaanse Beaver Tail, de meest ongezonde, maar ook de lekkerste apres-ski snack die je maar kan bedenken. Leuk verhaaltje over het bezoek van Barack Obama aan Ottawa vorig jaar.

Anyway, ik heb mij prima vermaakt. De schaatsen waren oud en duur en deden in het begin zeer, maar dat voelde ik na tien minuten al nauwelijks meer. Het was niet te koud, zeker gezien de heldere lucht. Lekker avondje schaatsen onder de sterren!

Ruilhandel

2010-02-15T17:44:00.002+01:00

Het is niet voor niets dat ze de Lonely Planet de Backpackers Bijbel noemen. Zo'n ding is handig. Overigens ben ik geen super trouwe Lonely Planet fan, veel vergelijkbare gidsen zijn ook goed. Maar de Lonely Planet heeft de kleinste lettertjes van allemaal. En dus de meeste info. Dus toen ik thuis moest kiezen tussen de Rough Guide to Canada (van Selma gekregen) en de Lonely Planet (kwam bij het pakket van Travel Active) is het de Lonely Planet geworden. Sorry Selma!

Maar het goede nieuws is dat ik de Rough Guide nog heb, en de Lonely Planet in New York achtergebleven is. Ik word soms zo moe van mijzelf.. Maar nu was ik zonder handboek. Ik had in Montreal al een paar boekwinkeltjes afgezocht, maar alles was in het Frans. Tot ik in het winkeltje van het Biodome een Engelstalige Fodor's gids over Canada. Even dik als de Lonely Planet die ik verloren was. En omdat het een oude uitgave was, van 2006, afgeprijsd naar 10 dollar. Precies wat ik zocht!

Ik blij met mijn nieuwe gids naar Quebec gereisd en terug naar Monrteal. In het hostel van Montreal hadden ze een kleine voorraad boeken die je kon lenen of omruilen voor een gelezen boek. Ik had er eerder al naar gekeken, maar het interesseerde me weinig. Ik heb mijn boek van Frank McCourt nog niet uit (understatement, ik ben op pagina 10 of zo...) en die wil ik niet kwijt. Wat reisgidsen betreft was er alleen een Lonely Planet voor Thailand (geen interesse) en een van British Columbia. Te specifiek, dacht ik toen.

Maar in het licht van mijn nieuwe plannen bekeek ik het boek nogmaals. En wat bleek, alhoewel de titel British Columbia was, bestreek het boek ook de Rockies in Alberta, de parken van Jasper en Banff, waar ik volgende week een week door wil brengen. De enige plaats waar ik nog zou komen die niet in dat boek beschreven stond, waren de komende drie dagen in Ottawa. Nu ja, dat overleef ik wel.

Dus heb ik blij mijn dikke Fodor's ingeruild voor een lichtere, specifiekere Lonely Planet. Hij is duidelijk gebruikt, maar hij is van 2007, dus niet ouder dan de Fodor's. En in het hostel gaat die laatste ongetwijfeld een nuttig bestaan leiden. Eind goed al goed.

Twijfels, knopen, en een hakbijl

2010-02-14T02:23:00.002+01:00

Ik heb jullie de afgelopen week weinig verteld van mijn belevenissen in Montreal en Quebec City. En de reden is dat ik weinig beleefd heb. En de reden daarachter is dat ik over een aantal dingen na moest denken. En dat ik een beetje sightseeiing moe ben. Oh en dat het in Montreal vorig weekend gemeen koud was. Goed, ik heb een aantal bekentenissen af te leggen.

Feit is, ik heb een fout gemaakt vorig jaar door voor het work&travel programma van Travel Active te kiezen. Ik had mij niet gerealiseerd dat ik het flexibele van het wwoofen en ander vrijwilligerswerk prettiger vind dan een vast contract, en dat ik niet te lang op een plaats wilde blijven. De meeste mensen met een Working Holiday visum die ik ontmoet heb, blijven gewoon een jaar in een stad om te werken. Bijvoorbeeld omdat ze door de economische situatie in hun eigen land geen werk kunnen vinden. (Veel Ieren zijn hier om die reden, heb ik gemerkt.) Dat heb ik nooit voor ogen gehad. Zonder visum had ik voor 6 maanden in Canada kunnen verblijven als toerist.

Goed, dat programma heeft me wat geld gekost. Kan gebeuren. In eerste instantie had ik dit jaar "vrijgenomen" om te bedenken wat ik nu eigenlijk wil. Hoewel ik de fundamentele natuurkunde fantastisch vond en mijn verblijf in CERN een ongelofelijke ervaring was, miste ik een maatschappelijke component in het werk. Ik zag mijzelf ook niet mijn hele leven wetenschappelijk onderzoek doen. Dus voordat ik echt voor een master in de natuurkunde koos, wilde ik wat tijd om het te overdenken.

Ik heb een super tijd gehad in Churchill. Drie weken was wel genoeg in het drukke schema en met weinig privacy, maar ik heb dingen gezien en meegemaakt die ik nooit zal vergeten. En tegen het eind van mijn tijd in Churchill wist ik zeker dat ik inderdaad niet alleen natuurkunde wilde doen. Ik koos voor Science & Business Management en het onderzoek naar zonnecellen. Het voelde alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. En dat na amper vier weken in Canada.

Sociaal gezien voelde ik me in Churchill niet echt op mijn gemak. Wat dat betreft was de Pretty River Valley Country Inn in Collingwood perfect. Niet alleen objectief gezien - eigen, luxe slaapkamer, veel vrijheid, korte dagen en een tweedaags weekend - ook waren de mensen en beesten vriendelijker en gastvrijer dan ik had kunnen vermoeden. Ik voelde me er al snel erg thuis en kon er echt mijzelf zijn. Ik bleef zo'n drie weken langer dan ik van tevoren bedacht had, in totaal bijna 10 weken.

Na Collingwood veranderde er wel iets. De eerste dagen, toen ik via Toronto naar New York ging, vond ik het moeilijk weer op mijzelf te zijn. Gelukkig had ik die New York Pass gekocht, en was het mijn missie om zoveel mogelijk attracties te doen als mogelijk die week. Van daar zou ik door Canada trekken in een poging zo veel mogelijk van het land te zien.

Maar daar ging iets mis. In Montreal trok ik nog twee dagen met Ellen op. Het voelde alsof ik haar maanden niet gezien had ipv ruim een week. Hoogtepunt was een vroeg verjaardagsfeestje, waarbij nog een aantal meiden uit Japan en de VS zich bij ons voegden. Ook kocht ik ene railpas waarmee ik 12 dagen kan treinen in een periode van 30 dagen.

Niettemin begon toen mijn motivatie al af te nemen. Wat kon mij nog een museum, nog een stadhuis, nog een kerk schelen? Ik ging naar Quebec City, maar heb daar een hele dag in het hostel doorgebracht. Ik had ook nogal hoofdpijn, maar ik was ook gewoon moe. Ik wist niet zo goed waarom ik ook maar iets over de geschiedenis van deze wel erg Franse stad wilde weten. Ondertussen had ik het gevoel dat ik alleen maar veel geld aan het uitgeven was dat ik ooit terug moet betalen. Ik zocht wel naar nieuwe wwoof plaatsen en kreeg een aantal goede aanbiedingen, maar zelfs daar werd ik niet echt enthousiast van.

Nu ben ik weer in Montreal en heb ik eens goed nagedacht over wat ik nu eigenlijk nog wil in Canada. In principe heb ik bereikt waarvoor ik kwam; ik weet wat ik wil studeren en ik heb ook nog een plannetje voor deze zomer waar ik jullie nog even niet over inlicht. Dus waarom zou ik nog op een boerderij werken voor alleen eten en een dak boven mijn hoofd, als ik niet kan wachten om mijn eigen plekje te vinden in Utrecht?

Ik geloof niet in wat jullie mij verteld hebben, dat dit DE tijd is, dat ik er NU van moet genieten. Ik denk dat het alleen maar makkelijker wordt om de oceaan over te vliegen. Wellicht niet voor een half jaar. Maar een half jaar is erg lang, kan ik je vertellen. En ik ga sowieso terug naar Canada om alles te doen wat ik nu niet kan doen. In een zomer.

De afgelopen dagen heb ik in een aantal scenario's voor de komende maanden proberen te geloven, en bij alles behield ik zowel mijn hoofdpijn als de neiging om maar gewoon in bed te blijven liggen. Alleen bij het laatste plan liep ik glimlachend door de stad. Dus hoewel ik er nog steeds niet zeker van ben, denk ik dat ik daar maar aan vast hou.

Het plan houdt in dat ik van hier naar Ottawa ga, van Ottawa naar Jasper, van Jasper naar Vancouver, en van Vancouver naar Toronto. Dat allemaal in de komende maand dat ik dat treinabonnement heb. Half maart ga ik dan terug naar Nederland, ongeveer twee maanden eerder dan gepland. Dan ga ik op zoek naar een studiootje in Utrecht. En een feestje geven uiteraard.

Ik weet nog niet of ik nu de goede keuze maak, maar het is in een aantal opzichten in ieder geval een redelijke overweging. En Canada is hier altijd nog. En voor hen die mij willen zien doen wat ze zelf niet doen; ga alsjeblieft zelf. Ik geloof dat er vliegtickets zijn voor een paar honderd euro, dus spaar even en doe het gewoon. Het is een prachtig land met super aardige mensen en ik ga ontzettend genieten van de komende maand. En dan is het genoeg.

Tijd om die wwoof hosts te mailen dat ik niet kom.

Montreal

2010-02-08T07:27:00.002+01:00

I like it! De grens overgaan van de US naar Canada is een stuk makkelijker dan andersom. Wellicht komt dat ook doordat ik al een visum had. Maar ik was blij dat het goed ging, want de nacht in de bus was al kort genoeg. Rond middernacht waren we vertrokken, maar rond drieen moesten we er uit voor een servicestop voor de bus en rond zessen waren we bij de grens.

Des te blijer was ik toen ik om half negen 's ochtends in Montreal aankwam, om te ontdekken dat het hostel "Montreal Central" in feite een hotel was met een aantal slaapzalen. Behoorlijk luxe. Gelukkig was er een bed vrij in mijn dorm, dus ik kon gelijk naar bed. Ik sliep tot zo'n uur of twaalf en besteedde de rest van de middag achter mijn pc, wachtende op Ellen. Ellen was mijn collega wwoofer bij de inn en ze zou hier ook slapen. Leuk om haar weer te zien na anderhalve week alleen op pad geweest te zijn. Samen gingen we naar de tourist info, naar Chinatown om te eten en uiteindelijk naar de bioscoop om eindelijk Leap Year te zien, een romantische film die we in Collingwood gemist hadden door het slechte weer. Een romantische film die zich afspeelt in Ierland. Zegt genoeg denk ik. Sweet dreams.

New York Pass count conclusies

2010-02-08T07:17:00.002+01:00

Inmiddels heb ik New York achter mij gelaten en ben ik in Montreal. De uiteindelijke stand:

Dag 7

15. Museum of Modern Art -- 12 dollar with student discount

+ 94 + 12 = + 106 dollar

MetroCard

Bedford Ave -> Moma - 2.25
Moma -> Union Square - 2.25
Union Square -> Bedford Ave - 2.25
Bedford Ave -> Times Square - 2.25

+27 + 4 x 2.25 = +36 dollar.

Al met al lijkt het alsof ik 142 dollar bespaard heb, ofwel ruim 100 euro. Als je dan bedenkt dat ik meegerekend heb dat ik de Bronx zoo gratis in had gekund en ik van verschillende speciale acties en studentenkortingen gebruik had kunnen maken, had dat bedrag nog veel hoger kunnen zijn. Maar aan de andere kant heb ik veel dingen gedaan die ik nooit gedaan zou hebben als ik de pas niet had gehad. En het werd wel een soort van verplichting om er zoveel mogelijk uit te halen. Nou ja, ik heb me in ieder geval vermaakt.

New York Pass count Dag 6

2010-02-06T06:36:00.002+01:00

Op de een of andere manier mocht ik zonder ticket de Bronx Zoo in. Achteraf gezien wel begrijpelijk want er was wel erg veel dicht en veel beesten waren niet te zien omdat ze vanwege de kou binnen zaten.

Dag 6

13. Bodies.. The Exhibition - 27 dollar
12. Bronx zoo - 0 dollar? (normaal 15 dollar)

+67 + 27 = + 94 dollar.

MetroCard

Bedford Ave - Seaport - 2.25
Seaport - Bronx - 2.25
Bronx - 2nd avenue - 2.25
2nd avenue - Times Square - 2.25
Times Square - Bedford Ave - 2.25

+15.75 + 5x2.25 = + 27 dollar

Billy!

2010-02-06T05:50:00.003+01:00

Ik hoorde voor het eerst over Billy Elliot toen ik op de radio het lied Electricity hoorde. Nou heb ik wel een zwak voor Schotse (en Ierse) accenten, dus wellicht is het daar aan te wijten, maar het trok in ieder geval mijn aandacht. Later zag ik een deel van de film op tv, maar daar miste ik uiteraard de songs in.

Toen ik het plan opgevat had om naar een Broadway show te gaan - he, wanneer ben ik nou in New York?! - en ik overal taxi's zag rijden met reclame voor Billy Elliot en hoeveel Tony awards ze wel niet gewonnen hadden, was de keuze niet moeilijk. Volgens de website waren de goedkoopste plaatsen 80 dollar en volgens het Theatre Development Funds kon ik overgebleven kaarten op de dag zelf krijgen voor de helft van de prijs. Nou, 40 dollar had ik er wel voor over.

Ik was zo slim on niet naar de kiosk op Times Square te gaan, waar ik eerder al lange, LANGE rijen gezien had, maar naar degene aan de haven. Er waren welgeteld drie mensen voor me. Goedkoopste kaarten voor Billy Elliot? 70 dollar. Euh? Het bleek dat er alleen kaarten in de orchestra over waren, op de begane grond, de duurste kaarten dus. En dan de helft van de prijs. Ik informeerde naar andere musicals maar het was allemaal 70 of 80 dollar. Goed, doe dan maar.

Ik at in een leuk klein Italiaans restaurantje dat me was aangeraden door de gids van de "Food on foot" tour. Het heette "Via della pace" (Weg van de vrede) en het personeel had t-shirts aan met de tekst "Make food, not war". Het eten was super - zalmsalade met bruschetta, hmmm - en ik kwam er achter dat ik toch nog veel Amerikaanse dollars over had, dus dat ik er toch vanaf had gemoeten. Nou, dan is een avond Broadway geen slechte manier.

Ik was lekker vroeg bij het theater en las in het informatieboekje over de cast. Vanavond zou Billy gespeeld worden door een jongen die eerder de Australische versie gespeeld had, Dayton Tavares. Een Aussie, die een mijnwerkerszoon uit Durham moet spelen? Ik had mijn hoop op het accent al opgegeven, en werd daardoor extra verrast.

Het accent was er, bij Billy en bij alle spelers. Van opening tot ovatie duurde de musical bijna drie uur en de hele tijd werd de spanning behouden. Van tijd tot tijd ging ik zo op in het verhaal dat ik vergat er van te genieten dat alles recht voor mijn neus gebeurde, het orkest, het zingen en het dansen, dat dit Broadway was en ik er midden in zat. Super!

It's like that there's some music, playing in your ear
But the music is impossible, impossible to hear

But then I feel it move me
Like a burning deep inside
Something bursting me wide open
Impossible to hide
And suddenly I'm flying
Flying like a bird
Like electricity, electricity
Sparks inside of me
And I'm free, I'm free

Meer foto's

2010-02-05T05:24:00.002+01:00

Meer foto's in het facebook album:

http://www.facebook.com/album.php?aid=10966&id=226700504&l=8f9f6066b8

Bang in het donker?

2010-02-05T02:27:00.002+01:00

No worries, op Times Square hebben ze een lampje aan gelaten...

New York Pass count Dag 5

2010-02-05T01:54:00.002+01:00

Opnieuw een dag waarop ik minder gedaan had dan ik had gehoopt, of in ieder geval had verwacht. Bij een bezoek aan het vliegdekschip USS Intrepid - nu een museum voor zee-, lucht- en ruimtevaart - zag ik het ijs in de haven en dacht ik dat de cruise die ik wilde doen, rondom Manhattan, wel niet door zou gaan. Gelukkig was ik toch op tijd bij de ticket counter en bleek dat ijs geen probleem. We konden alleen niet helemaal om Manhattan heen varen omdat de Harlem River dichtgevroren was. Op de boot viel ik in slaap. 's Avonds wilde ik naar een thema-avond van het MoMa, museum of modern art, maar daar had ik geen energie meer voor.

Dag 5

11. Intrepid musem - 22 dollar
12. Circle Line Cruise - 34 dollar

+11 + 22 + 34 = +67 dollar.

MetroCard

Bedford Ave - 42 street - 2.25
42 street - Bedford Ave - 2.25

+11.25 + 2 x 2.25 = +15.75

New York Pass count Dag 4

2010-02-04T06:19:00.002+01:00

Ik was van plan weer een walking tour te doen vandaag. De tour zou gaan door het zuidelijkste deel van Manhattan, waar straatnamen nog herinneren aan de Nederlandse nederzetting, zoals bijvoorbeeld Wall Street. Maar op het verzamelpunt aangekomen zag ik niemand die op een tourleider leek en bovendien geen groep. Ik had ook eerst moeten bellen. Nou ja, ik heb de buurt op eigen houtje verkend en dat was ook prima. Het financiele centrum dus, en Federal Hall, waar George Washington de eerste presidential oath aflegde, en ook de bouwput van het nieuwe WTC en een American Indian museum met een mooie expositie over de relatie tussen native Americans en hun paarden. Ik ging terug naar het hostel voor een late lunch / vroeg diner (eenmaal in Brooklyn en gekookt en alles was het meer van het laatste) en het was avond voor ik de stad weer in ging voor meer gratis sightseeiing. De public library (die met de leeuwen) en Grand Central, een van de twee grote treinstations, en de mooiste van de twee. In die buurt begon toen, na negenen, alles te sluiten. Ik had echter al de hele avond een onweerstaanbare honger naar zoet, en dan echt zoet, dus ik wandelde naar Broadway, denkende: Dit is toch New York, hier moet je toch om tien uur 's avonds wel iets lekkers kunnen krijgen? Binnenkort zal je op het filmpje dat ik gemaakt heb wel kunnen zien hoe het er op Times Square uit zag. Maar even verderop was er inderdaad een soort van cafetaria met allerlei soorten eten en drinken, waaronder desserts. Ik had iets geks, een soort van harde pannenkoek, opgerold, met daarin een suikerig iets dat zowel qua smaak als qua substantie tussen marsepein en slagroom in zat. Nou ja, erg lekker in ieder geval. Ik blij en uiteindelijk toch maar iets met mijn New York Pass gedaan: de lampjes van NYC bekeken vanaf de 86e verdieping van het Empire State Building.

Dag 4

10. Empire State Building Observatory --- 20 dollars

-9 + 20 = +11

MetroCard

Bedford Ave - South Ferry - 2.25
Ergens bij World Financial Centre - Bedford Ave - 2.25
Bedford Ave - Grand Central - 2.25
Ergens op Broadway - Ergens bij Empire State Building - 2.25
Ergens bij Empire State Building - Bedford Ave - 2.25

0 + 5 x 2.25 = + 11.25

Beiden in de plus!

New York Pass count Dag 3

2010-02-03T01:56:00.003+01:00

Stand van gister: NY Pass: -94, MetroCard: -4.50

Dag 3
7. New York Sky Ride, Empire State Building - Met actie-korting 18 dollar(anders 36 dollar)
8. Food on Foot tour - 32 dollar winter special (anders 49 dollar)
9. Madame Tussaud's - 35 dollar

-94 + 18 + 32 + 35 = -9

MetroCard
Bedford Ave - Herald Square - 2.25
Times Square - Bedford Ave - 2.25

- 4.50 + 2 x 2.25 = 0

Zo, dat schiet op!

Oh en Brig, ja ik ben inderdaad nog van plan naar het MoMa te gaan, thnx voor de reminder ;)

Muchas gracias

2010-02-03T01:50:00.002+01:00

Lieve lezers,
Ik wil even zeggen hoe leuk ik het vind dat jullie mijn blog lezen en velen af en toe (of vaak :D ) ook reageren. Doet me goed om aan de andere kant van de oceaan na een drukke dag in m'n hostel aan te komen en al die berichtjes te lezen. Ik hoop dat ik jullie harde werkers niet te jaloers maak, sorry! ;-) Dank jullie wel en we gaan vrolijk door.
Liefs vanuit NYC!

New york foto's

2010-02-02T04:51:00.001+01:00

Zie
http://www.facebook.com/album.php?aid=10966&id=226700504&l=8f9f6066b8

New York Pass count Dag 2

2010-02-02T03:31:00.002+01:00

Stand van gister: -125 dollar op de New York Pass, -15.75 op de MetroCard.

Attracties van vandaag
4. Ferry naar Liberty Island en Ellis Island - 12 dollar
5. Carnegie Hall tour - 7 dollar met student discount
6. American Natural History Museum - 12 dollar met student discount

-125 + 12 + 7 + 12 = -94 dollar

MetroCard
Bedford Ave - South Ferry - 2.25
South Ferry - Columbus Circle - 2.25
Columbus Circle - ANHM - 2.25
ANHM - Chinatown - 2.25
Little Italy - Broadway - 2.25
Broadway - Bedford Ave - 2.25

-15.75 + 5 x 2.25 = -4.50

Ik was mijn MetroCard nog bijna verloren. Gelukkig wees iemand in de supermarkt me er op dat ik hem had laten vallen. Anders was de stand hierbij gebleven...

Museumtour

2010-02-01T00:53:00.002+01:00

De bus kwam veel te vroeg aan in New York, om een uur of zeven 's ochtends. Op de een of andere manier was mijn rugzak veel zwaarder vandaag. Ik moest mijn New York Pass ophalen bij een souvenirwinkel op Broadway, maar had er niet bij nagedacht dat die natuurlijk niet open was op zondagochtend half acht. Toen ik op Times Square de metro uitkwam, wist ik niet waar ik moest kijken. Het is in het echt nog indrukwekkender dan op plaatjes en video. Ik dacht: Deze stad is echt doorgedraaid. Als je dit circus normaal vindt, is er iets echt misgegaan. Ik ontbijtte in de McDonalds en besloot daar maar eerst naar mijn hostel in Williamsburg, Brooklyn te gaan, ofwel Nieuw Breukelen. Voelt wel een beetje Utrechts. Ik had al in de recensies gelezen dat het hostel geen hostel was maar iemands appartement, en dat was geen woord overdreven. Ik belde beneden aan en er werd opengedaan door een andere gast. "The guy is still asleep, I think." Goed, ik was ook twee uur eerder dan gepland, en dat op zondagochtend. Het appartement is echt een appartement. Een badkamer, drie slaapkamers, waarvan er twee in 4-persoons dorms veranderd zijn. Je moet het maar willen in je huis. Maar goed, ik dump mijn spullen en zie dan toch de eigenaar. Na gedoucht te hebben ging ik terug naar Broadway. Op mijn weg naar de souvenirwinkel dacht ik "he, een winkelcentrum, dat is vast warmer." Het winkelcentrum bleek 1 winkel te zijn: De Toys-R-Us, die drie verdiepingen in beslag nam met een indoor reuzenrad in het midden. Een indoor reuzenrad! I rest my case.

De pas opgehaald en het plan voor de dag vastgesteld. Eerst naar de top van het Rockefeller Center om New York van boven te zien, dan naar het Museum of the City of New York voor de geschiedenis van de stad en dan naar het beroemde Guggenheim Museum, omdat het in de loop van de week warmer zou worden dus ik vandaag beter musea kon doen dan dierentuinen of boottours.

De lift van de Top of the Rock gebeuren ging snel, en het plafond van de lift was van glas dus je kon het zelf zien. Het New York museum had een goede film van een half uur, maar de expositie zelf was niet veel. En het beroemde Guggenheim had een soort van tentoonstelling van ene Tino Sehgal. Ik citeer: "To create the context for the exhibition, the entire Guggenheim rotunda is cleared of art objects for the first time in the museum’s history." All right, dus ik kom daar om een leeg museum te bewonderen... Nou ja, ik was toch moe, na een nacht in de bus.

In het hostel is het gezellig druk. Ik hoop dat ze snel uit gaan, want ik kan wel wat rust gebruiken. Mijn plan voor deze avond is een schema opstellen om zoveel mogelijk gebruik te maken van de New York Pas. Stap 1: Heel lang uitslapen.

New York Pass count

2010-02-01T00:36:00.004+01:00

Om het mijzelf makkelijk te maken in New York heb ik een New York pass gekocht. Die kostte me weliswaar 165 dollar, daarmee kan ik wel gratis in alle belangrijke attracties van New York. Als Hollandse hou ik bij hoeveel ik hiermee bespaar.

Vandaag gedaan:

1. Top of the Rock, lift naar het obsevation deck van het Rockefeller Center. -- 19 dollar.

2. Museum of the City of New York -- 6 dollar met student discount.

3. Guggenheim Museum -- 15 dollar met student discount.

Stand van vandaag: -165 + 19 + 6 + 15 = -125 dollar.

EDIT: Metrocard count

Ik heb een transit kaartje gekocht voor 7 dagen onbeperkt bussen en metro'en. Kosten 27 dollar. De resultaten van dag een:

Busstop -> Times Square: 2.25
Times Square -> Bedford Ave, Brooklyn: 2.25
Bedford Ave -> Times Square: 2.25
Rockefeller -> NYC Museum: 2.25
Guggenheim -> Bedford Ave: 2.25

Stand van vandaag: -27 + 5 x 2.25 = -15.75

Weer weer

2010-01-31T06:03:00.001+01:00

Ze zeggen dat Nederlanders graag over het weer praten. Maar dat zeggen ze ook van Engelsen. En volgens mij zijn Canadezen niet anders.

Vrijdag was het de hele dag rond de -20. En dat is kouder dan anders. Toen het een paar weken terug even +2, +3 was, liepen we bijna rond in korte broek, zo warm was het. Dus aan een beetje kou ben ik wel gewend. -5, -8, af en toe -10, prima. Maar -20 is KOUD. Goed, dat overleefd, vandaag, zaterdag, was het al een stuk prettiger. Ik zat in een Tim Hortons naar wireless te zoeken en kwam bij een subscription service die je een aantal sites gratis liet bezoeken, waaronder een weer site. Die vertelde me dat het op dat moment -11 was in Toronto, en -5 in Whitehorse, Yukon. Wat? Maar -5 in de Yukon? Waarom hebben Linda en Paul me daar vanaf gepraat?

Nu zit ik in de bus en ik ben net voorbij de Amerikaanse douane in Buffalo. Pfoe, ik ben geen gevaar voor Amerika en ik mag naar binnen. Deze bus heeft gratis wifi en gratis reclame. Maar goed, kans om het weer in New York op te zoeken. En daar was het ook koud vandaag. Maar wat blijkt, na de temperaturen van Fahrenheit omgezet te hebben in Celcius, maximum temperaturen zijn voor de hele week boven nul, tot +4 zelfs. Whohoo, zomer!

Nieuwe oude camera

2010-01-31T02:42:00.002+01:00

'Verkoopt u kussentjes?'
'Eh...'
'Ja, verkoopt u nou kussentjes of verkoopt u nou geen kussentjes?'
'Nou, we hebben ze wel, maar we verkopen ze nooit.'
'Hoe komt dat dan?'
'Wij hebben keus uit maar liefst twee verschillende kleuren, maar de
Bijenkorf heeft tien verschillende kleuren!'
'Is dat hier ver vandaan, de Bijenkorf?'
'Nee hoor, dat is hier recht tegenover.'
En weer verlaat een tevreden klant het pand

Ik hou van eerlijke verkopers. En al lijkt dat een contradictio interminis, vandaag speelde zich een scene af die verdacht veel leek op bovenstaande Finkers-dialoog.

's Middags zou ik naar een ijshockeywedstrijd gaan van de Toronto Marlies tegen de Rochester Americans. Dat begon pas om vier uur en ik bedacht dat ik voor die tijd wel naar het AGO wilde, de Art Gallery of Ontario. Dat is een van de grootste musea van Toronto en hoewel ik er al vaak langsgekomen ben, ben ik er nooit ingeweest. Maar, dacht ik, voor ik dat doe loop ik even langs het Eaton Centre, een enorm winkelcentrum, om die broek en die sjaal te kopen die ik gister in Chinatown niet kon vinden. Dat "even" liep een beetje uit de hand. Omdat ik mijn camera echt definitief kwijt ben was ik me aan het orienteren op een nieuwe. En nu, in het Eaton Centre, was het misschien wel de gelegenheid om er een te kopen. Immers, tijdens de wedstrijd en in New York is er vast genoeg te fotograferen en ik weet niet of het overal even goedkoop is als hier.

Eerder had ik al besloten dat ik weer een Sony Cybershot wil. Ik was prima tevreden over mijn vorige camera en zoals mijn hostelavontuur maar weer heeft bewezen; waarom een winnend team veranderen. De verkoper van de electronica-afdeling van Sears, een warenhuis, wilde me een camera van 110 dollar verkopen. 10 megapixel, vrij groot, niet zo mooi, maar wel Sony Cybershot en goedkoop. Maar ik dacht, you pay what you get, dus mijn voorkeur ging uit naar een duurder model, van 160 dollar. "You are from Utrecht? Is good university! Many good scholars come here. You will be good scholar? You study physics? You will win Nobel Prize!" De man deed me een beetje denken aan Majid, de afwasser, dus het was gelijk gezellig. Hij was vol lof over de Universiteit Utrecht en vergeleek haar met Leiden en Amsterdam. Euh?! Maar goed, de camera die ik wilde was uitverkocht. "You want that one? Then you should go, that exit, downstairs.." - "To the Sony shop?" - "Yes! And tell me how much they are. Do not pay more than 160 dollar." - "Thanks, very nice of you to refer me." - "Oh, you're from overseas, I want you to have a good one."

En weer verlaat een tevreden klant het pand. Ik naar de Sony shop, waar ik een meer gedreven en minder gezellige verkoper trof. Nee, de W210 verkopen we niet meer, die wordt niet meer gemaakt. Wat, hij wilde je een camera van 10 megapixel verkopen? Dat is niet eens een W series, dat is een S series, dat is zo oud! Daarentegen had hij het nieuwste van het nieuwste te koop, voor 200 dollar, een prachtig licht dingetje dat zelf ziet of er een gezicht op de foto komt of een close up bloemetje. Mooi en hip, maar ik zeg de fanatieke verkoper dat ik niet weet of ik al die dingen wel nodig heb, en ik ga terug naar de aardige verkoper van de Sears om verslag te doen. 200 dollar! Nee, veel te duur, niet doen! Ga hier de deur uit, op de kruising van Queens en Church street, is een winkel die Henry's heet. Alleen maar camera's. Deze en die en heel veel. En dan kom je terug en help je mij me aanmelden voor Utrecht.

En weer verlaat een tevreden klant het pand. Dus ik naar Henry's. Ik loop eerst een blok verkeerd (het is dan wel een stuk warmer dan gister, het is nog altijd -10), maar uiteindelijk kom ik aan bij Henry's Outlet, een klein outletfiliaaltje naast de grote Henry's die volgens mijn tipgever alles had. In de Outlet zaak trof ik twee Sony Cybershots aan, en opnieuw een eerlijke verkoper.

Ik: "What is the difference between these two?"
Hij: "This one has a bigger screen."
"Then why is that one more expensive?"
"Because it is older."
It is older so it is more expensive?!"
"Yes. It's electronics. That one was more expensive when it came out two years ago."
"But then why would I buy that one and not the newer one?"
Hij: "You wouldn't."

Nou, dat is duidelijke taal. Ik heb m gekocht, de nieuwere uiteraard, een camera van vorig jaar. Alleen uit de doos geweest, niet gebruikt. 12 megapixel, 4 keer optische zoom, groot scherm. Alles wat ik wilde eigenlijk, voor 150 dollar. Uiteindelijk met belasting iets meer dan 100 euro, voor een camera die nieuwer en luxer is dan degene die ik kwijt ben, maar er bijna hetzelfde uitziet. Het enige wat ik nog miste was een memorykaartje. En die heb ik uiteraard gekocht bij de vriendelijke meneer van de Sears, die nu vast nog droomt van studeren in Utrecht.

Missin' PRVCI

2010-01-30T03:52:00.002+01:00

Het Pretty River avontuur is voorbij. Ik zit in een restaurant in Toronto en ik kan het nog nauwelijks bevatten.

Ik was vroeg op vanmorgen in de hoop dat het idee weg te gaan nog even kon bezinken. Maar het was stil in huis. Linda was bezig ontbijt voor te bereiden. De wwoofers en Libby, die ziek is, lagen nog in bed en Chris, Paul en Paulie waren ook nog niet aanwezig. Ik dacht dat het wel snel drukker zou worden, maar het was al tijd om te vertrekken. Enerzijds jammer dat ik hen niet meer gezien heb, anderzijds is het wel makkelijk om geen afscheid te hoeven nemen, en er gewoon vandoor te gaan. Ik was mijn backpack in de auto aan het laden toen Ellen halsoverkop naar buiten kwam rennen. Maf kind, we zien elkaar volgende week in Montreal nog! Bovendien was het -20 of zoiets, dus niet echt weer om zonder jas en op crocs buiten te komen. Nou ja, Linda, Ellen en Angus, de hond, waren toch de belangrijksten om gedag te zeggen ;-)

De bus was uiteraard te laat en wij passagiers verdrongen ons allen in het boekwinkeltje waar de tickets verkocht worden. Iedereen kende elkaar en dat ze mij niet kenden deed niet af aan de dorpse gezelligheid. Dat winkeltje is wel wat symbool voor Collingwood. De laatste keer dat ik er was heb ik 'Tis van Frank McCourt gekocht, het vervolg op Angela's ashes, tweedehands voor vijf dollar. Ben er nog nauwelijks aan begonnen. Maar goed, terwijl mijn medepassagiers en de medewerkers van de winkel vrolijk babbelde over de reis van dit weekend, nam ik afscheid van het dorpse Collingwood.

In Toronto was de lucht weliswaar iets blauwer, het was nog even koud. En dan bedoel ik serieus KOUD. De stad stond me al even tegen als toen ik hier voor het eerst was; groot, koud, en ongezellig. Ik was van senior wwoofer weer gedegradeerd tot nobody. En om de dag nog wat meer op te vrolijken was ik zo avontuurlijk geweest om eens een ander hostel uit te proberen. Alhoewel ik tevreden was over het Canadiana waar ik tot twee keer toe verbleven heb, wilde ik ook het Backpackers Village proberen, in dezelfde buurt maar dichterbij het SWAP kantoor. Maar ja, als je experimenteert heb je kans dat je teleurgesteld wordt. Het sanitair is niet echt schoon en bovendien kon ik geen wc vinden waarbij zowel de wc zelf als het slot op de deur werkte. Het hostel is grotendeels gericht op de bar die er aanwezig is. Ik voelde me er niet echt thuis, het was groot en door de focus op de bar en de gemeenschappelijke ruimte kreeg ik het gevoel dat ik er niet cool genoeg voor ben. Ach, misschien ben ik gewoon verwend met een van "Ontario's finest inns".

Chinatown is verwarrend, maar het eten is goed, veel en goedkoop. Na het voorgerecht zat ik al vol en het hoofdgerecht staat nu naast me koud te worden. Ik denk dat het bij elkaar toch wel prijzig gaat worden voor een zwerver als ik, maar ik had niet zoveel zin om te gaan koken in het hostel. Volgende week in New York, ik beloof het. Vandaag ben ik nog even niet sociaal - ik heb een afscheid te verwerken.

Goed het eten is over en ik zit op mijn kamer - een vierpersoons die ik alleen deel met een Franse jongen, die goed Engels spreekt en al jaren reist, al lijkt hij jonger dan ik. De kosten voor mijn enorme voorgerecht, nog grotere hoofdgerecht, enorme pot thee (was van t huis, kreeg ik gelijk met de menukaart, aardig idee) en een glas van het enige biologische bier van Ontario (reclame gelezen) was 18 dollar ofwel 12 euro. Ik had vele anderen zien komen en gaan dus heb ik toch wel een tijd doorgebracht in het restaurant. En dan hebben ze die pot thee nog niet eens gerekend. Ik heb er 22 dollar van gemaakt en besloten dat er misschien toch wel goede plekken in Toronto zijn.

Ik probeerde wat dingen te kopen in het goedkope Chinatown, zoals een nieuwe broek (heb er al twee gesloopt in een paar weken, weet niet hoe) en een sjaal want de kou doet pijn. (Zoals de reclame voor winterbanden hier luidt: "Wind blows, frost bites, snow tires") Maar overal waar ik in Chinatown iets probeer te bekijken word ik op de voet gevolgd door een verkoper die ongetwijfeld behulpzaam wil zijn, maar mij het gevoel geeft dat hij me niet vertrouwt. Nou ja, dan kan ik niet rustig winkelen. Wel aardig was de horlogemaakster die concludeerde dat de batterij van mijn horloge niet leeg was maar het ding gewoon stuk was. Ik heb maar een nieuwe bij haar gekocht, niet zo mooi als de vorige, maar niet te duur en vriendelijkheid moet beloond worden. Andere aanwinsten zijn dikke handschoenen, een muts met "Canada" er op en snowpants, de laatste voor 10 dollar. Ik loop nu door de stad als een michelinmannetje dat net van een skihelling af komt, maar het is tenminste wel warmer. Zoals mijn oma zou zeggen, wie kent m'n kont in Keulen.

Terug in het hostel hoorde ik van mijn Franse kamergenoot dat het internet in de kamer niet werkte en dat ik al blij mocht zijn als het het beneden in de lobby deed. Toch even testen, maar hij had gelijk. Grmbl. Oke, ik ben verwend, oke, ik ben een kind van deze tijd en ik ben afhankelijk van het internet. Maar zo alleen op mijn kamer, afgesloten van de rest van de wereld, met een feest beneden waar ik geen zin in heb alleen al omdat het me opgedrongen wordt, en heel heel veel kou buiten, mis ik de inn alleen maar meer. Gelukkig heb ik Frank McCourt nog, die me verteld over hoe het hem verging toen hij net in New York aankwam, en dat hij geen goedkope Chinese restaurants had.

Ik heb me net een beetje gesetteld, gedoucht etc, toen ik bedacht maar iets te gaan schrijven en wat muziek op te zetten. En wat blijkt, het internet doet het. Dus kan ik dit berichtje toch nog versturen.

IJspret

2010-01-28T00:36:00.002+01:00

Of nou ja, pret... Goed, ik vermaakte me wel, maar ik zat veilig binnen.

Zondag zouden we naar een benefietconcert voor de slachtoffers van de aardbeving in Haiti gaan, in Collingwood, ongeveer 20 minuten rijden van de inn. Maar al toen we (de drie wwoofers en Linda) de oprit afreden glibberden we al alle kanten op. En voor Linda en haar auto is dat niet gewoon. Langzaam reden we richting Collingwood, tot we een auto tegen kwamen met de voorkant totaal in elkaar tegen een telefoonpaal. Gelukkig waren de inzittenden, een moeder en drie tieners, ongedeerd. We hebben een van de kinderen naar huis gebracht en besloten toen zelf ook maar weer naar huis te gaan, want dit zou alleen maar erger worden en zelfs al zouden we bij het concert kunnen komen, dan konden we waarschijnlijk niet meer terug.

Geen feestje dus. Het volgende probleem was hoe de gasten bij de inn moesten komen. Paul is op vakantie en Chris en Linda zijn in charge. Er zouden twee koppels moeten komen, een in Studio 2 en een in de (duurdere) suite. De mensen uit studio 2 belden op dat ze vast zaten op een buitenweg. Chris en Linda gingen er op uit om ze te redden. Wij bleven alleen achter en ik bedacht me dat het ergste dat nu kon gebeuren was dat Chris en Linda een ongeluk zouden krijgen. Maar niets noemenswaardigs gebeurde. We bakten pizza's, we aten, en Chris en Linda brachten de gasten veilig naar de inn en checkten ze in. Van de gasten in de suite hoorden we niets. Linda besloot naar hun huis te bellen en kreeg iemand aan de lijn die zei dat het stel hem al gebeld had, en dat ze veilig aangekomen waren en in hun kamer waren. Linda en Chris wisselden beschuldigingen uit, maar kwamen uiteindelijk tot de conclusie dat geen van hen het stel ingecheckt had. Het moest dus zo zijn dat ze een andere inn gevonden hadden. Gelukkig waren ze veilig, maar ze hadden niet gecancelled en dus zou hun creditcard gecharged worden.

We waren net zo'n beetje gesetteld in ons lot dat wij niet naar het concert konden, Chris niet naar huis, en de gasten uit kamer 2 niet uit eten. We gaven ze pizza en ingevroren chili en het werd bijna gezellig, toen er opnieuw gebeld werd. Er zaten gasten vast op de oprit. Huh? Chris en Paulie gingen er opuit om ze naar boven te helpen. Eenmaal hier beweerden ze een studio gereserveerd te hebben. Huh? Er waren geen andere studio's gereed. Wel schoon, maar koud. De vraag werd gesteld welke het warmst zou zijn (nummer 3, naast de al opgewarmte studio 2). Hun naam kwam niet overeen met de reservering van de suite, maar, surprise surprise, zij waren degenen die in studio 2 hadden moeten zitten. En ja, de mensen die aan de pizza zaten waren degenen uit de suite, die een gift certificate hadden en dus niet wisten waar ze recht op hadden. Linda probeerde Chris te overtuigen dat ze recht hadden op de suite. "Maar ze zijn al helemaal geinstalleerd." - "Maar iemand gaat ze vertellen dat ze betaald hebben voor een jacuzzi!" Mokkend hielp Chris het paar verhuizen. Ik zat ondertussen in een hoekje te genieten van het schouwspel. "So you did check them in." Chris: "Yes.. No, I didn't. My partner... Grmbl."

Werk en ontspanning

2010-01-18T00:36:00.002+01:00

Ik heb zoveel te melden dat ik bijna niet weet waar te beginnen. Laat ik het zo zeggen: Het leven is goed voor mij deze dagen. Ik typ dit vanuit de Suite, een van de duurdere kamers van de Inn, waar vele verliefde stellen hun huwelijksreis doorgebracht hebben. Zo'n once-in-a-lifetime ervaring met Jacuzzi, open haard, satteliettv, therapeutisch bed... En daar zit ik dan, met een ontspannend muziekje op de achtergrond, en twee dagen vrij voor me. Maar ik bij het skien beginnen.

Nou ja, ski-en dus. Ik weet de puntjes zo eventjes niet te vinden. Ik had het er laatst met Ellen, mijn Duitse collega, over, of er in het Nederlands ook letters met umlauts waren. Ik probeerde uit te leggen dat we wel letters met twee puntjes hebben, maar dat die een andere functie hebben dan in het Duits. Nou ja, je snapt wel wat ik bedoel. Ik hou het voor het gemak even op skien.

Gemak, dat was het wel. (Oh, bruggetje.) Ik had verwacht dat ik mijn eerste dag op de ski's door zou brengen op de vlakte, en dat als ik van een heuveltje af zou gaan, ik daar eerst zelf naar boven zou moeten klauteren. Een beetje als mijn eerste dag paragliden; dodelijk vermoeiend. Maar niets van dat. Afgelopen woensdag bracht Linda mij en Ellen naar Blue Mountain, een van de belangrijkste ski-resorts van Ontario en hier vlak om de hoek. Alles werd voor ons geregeld. Ellen kreeg een gehuurd snowboard en een lift pas, ik kreeg een beginnerspakket, bestaande uit ski's (ok en schoenen en stokken en een helm), een pas voor de beginners' hellingen en een "halve" instructie. Dat halve scheen er op neer te komen dat het een groepsles was. Geluk voor mij: Zo midden in de week, net na nieuwjaar als iedereen weer aan het werk is, was er geen groep. Ik was alleen en mijn instructrice gaf al 38 jaar skiles. Het beginnerstraject bestond uit 5 stappen. Stap 1: doe je ski's aan en wandel er een vierkantje mee. Ik struikelde half, maar het was toch goed genoeg om naar stap 2 te gaan. Euh, nu al? Stap 2: wandel een stukje omhoog en glij rechtdoor tussen de pilonnen door. Ik had niet echt het idee dat ik iets deed maar volgens de instructrice had ik een hele goede houding. Dus gingen we naar stap 3: een stukje omhoog met het "magic carpet", een soort van lopende band zoals op Schiphol, en met bochtjes naar beneden. Dit was de eerste "lift" die op de kaart aangegeven stond, dus in theorie was ik nu aan het skien. Met een keer naar beneden gingen we al naar stap 4: nog een magic carpet, maar nu hoger en de helling was steiler. Ik moest wennen aan de snelheid en vertrouwen op mijn ski's. Mijn instructrice was vol lof, al vond ik de bochten wel spannend. Stap 5: de stoeltjeslift. Een echte stoeltjeslift, die tot ongeveer halverwege de berg gaat. Nou is de hele Blue Mountain al niet meer dan een flinke heuvel dus super hoog was het niet, maar toch, een stoeltjeslift. Ik volgde de instructrice in haar sporen en hield alles behoorlijk onder controle. Daarmee had ik het hele traject in een les doorlopen. De instructie had bijna 5 kwartier geduurd. De rest van de dag kon ik zelf blijven spelen op die helling. Sneller en sneller, netter en netter. Toen Ellen bij mij kwam kijken leek ze eerlijk verrast over hoe goed het ging voor mijn eerste dag op de ski's, dus dat was leuk om te horen. Ik vond het ook super leuk.

De volgende dag, donderdag, gingen Paul en Linda op bezoek bij Pauls ouders, die in het zuiden van Ontario wonen, in de buurt van de Niagara watervallen. Ellen en ik mochten mee om de watervallen te bezoeken. Ik had van tevoren van verschillende mensen gehoord dat ze de watervallen tegen vonden vallen, omdat ze niet zo hoog zijn, eerder breed, en omdat er een behoorlijk toeristisch spektakel omheen gebouwd is. Met dit in gedachte viel het mij alles mee. Veel van het toeristisch gebeuren was voor het seizoen gesloten en het was behoorlijk uitgestorven. De rivier was indrukwekkend. Wat een geweld. Het was een prachtige, heldere dag, en de zon zorgde voor regenbogen op het ijs van de bevroren rivier. Het viel me op hoe ver tot onder de waterval er ijs op de rivier lag, gezien de stroming. Maar blijkbaar stroomt al dat water onder het ijs door. We hebben verschillende toeristendingen gedaan (die wel open waren..) en rond een uur of vier 's middags werden we weer opgehaald. Op de terugweg vond een hert het nodig voor onze auto over te steken. We raakten alleen zijn achterpoten, maar Linda belde de instantie die daar over gaat en die droegen ons op bij de plaats te wachten op hen. Wij terug, maar het hert was al verdwenen. Hoe gewond het uiteindelijk was, was aan de sporen moeilijk te zien. Al met al was het een uur of negen voordat we terug waren.

Het weekend was druk. Zaterdag was er een nieuwe medewerkster die ik op sleeptouw genomen heb. Ze runt een schoonmaakbedrijf in Wasaga Beach, een naburige plaats, en ze zoekt parttime iets anders dan schoonmaken bij particulieren. Nou ja, ik wist niet dat personeel inwerken ook al tot mijn werkzaamheden behoorde, maar blijkbaar. Toen we na de lunch klaar waren, de nieuwe dame vertrokken was, en Linda even naar buiten moest, zei ze half-als-grap tegen mij; "if there are guests, check them in, ok?" Sure! Blijkbaar was ik in een soort van promotie verzeild geraakt. Er waren geen gasten, helaas, totdat Linda terug was.

Vandaag, zondag, hadden we tien van de elf kamers volledig schoon te maken. Met slechts drie mensen. En net toen we net een beetje op dreef waren, bleek dat de nieuwe wooffer, Jean, deze morgen al zou komen, en dat hij de hele nacht niet geslapen had. Dus ik moest direct mijn kamer evacueren en die ook schoonmaken. 's Ochtends vroeg had Linda mij al ingelicht dat het plan dat ik in een studio zou slapen gewijzigd moest worden, omdat alle studio's bezet zijn vannacht. Wellicht zou ik in mijn kamer blijven en Jean naar John's oude kamer gaan, Linda's zoon die uit huis is. Subtiel probeerde ik duidelijk te maken dat ik het echt niet erg vond om te verhuizen. Ze heeft het overlegd en er werd besloten dat ik vannacht in de honeymoon suite kan slapen; twee kamers met jacuzzi, nou ja met alles er op en er aan. Luxe! En net toen ik me bij mijn teaching role neergelegd had - morgen hebben we zowel Jean als de nieuwe vrouw, Teary, die getraind moeten worden - hoorde ik dat ik morgen en overmorgen alweer vrij ben, terwijl ik maar drie dagen gewerkt heb. Het leven is goed...

Na het werk kwam ik Paulie, de andere zoon, tegen die net wilde gaan sneeuwschoenen (is dat een werkwoord in het Nederlands?) in het bos achter de inn. Hij vroeg of ik mee wilde. Natuurlijk. Dat was leuk. Wel vermoeiend, want mijn sneeuwschoenen waren eigenlijk wat te klein voor mijn gewicht, dus ik zakte nog een end weg, maar het geeft je een goed gevoel.

Nu is het dinner time, en daarna ga ik die jacuzzi maar eens uittesten... Haha!

Grillen

2010-01-15T03:54:00.003+01:00

Later zal ik alles vertellen over mijn eerste dag op de ski's (ging eigenlijk nog helemaal niet zo slecht) en over mijn bezoek aan de uitgestorven Niagara watervallen (en op de terugweg een hert mank gereden) maar ik wil eerst iets zeggen over de aardbeving in Haiti, of beter gezegd, over de berichtgeving.

Vandaag heb ik zo'n zes tot zeven uur in de auto doorgebracht, met continu CBC 1 Toronto op de radio. Nou is dat een interessante, algemene zender, met veel aandacht voor cultuur en wetenschap. Deze week leek een komkommerweekje te zijn met items over de naamswijziging van women studies naar gender & sexuality studies en dergelijk nonsense nieuws, tot de ramp.

Voor ik daar verder over uitwijd; ja, het is verschrikkelijk. Ja, het zijn mensen die toch al weinig hadden. Ja, het zijn duizenden en duizenden doden. 50.000 wordt geschat? Dat is zo'n 17 keer meer dan de aanslagen van 11 september 2001. Lichamen liggen nog overal op straat. Mensen hebben plotsklaps geen familie meer, geen onderdak, geen voedsel, geen water, geen leven. De hele wereld wil helpen, maar er is geen organisatie en de chaos neemt alleen maar toe. Ik leef mee met alle getroffenen, zowel in Haiti als daarbuiten.

Los van de omvang van de ramp denk ik niet dat het nodig is dat een Canadese radiozender al zijn tijd besteedt aan het herhalen van de schaarse informatie. Toen ik 's avonds om half negen de auto uit stapte wist ik nog niets meer dan toen ik er om acht uur 's ochtends in stapte. Er is nu eenmaal weinig informatie.

Het is wat onrealistisch zulke berichten te horen en ondertussen de zon te zien rijzen boven de besneeuwde akkers. Ik dacht even dat het de volle maan was, laag aan de hemel, groot en zacht tussen de bewolking door. Maar de bewolking schoof weg en maakte plaats voor een blauwe lucht vanwaar de zon fel scheen. De rivier, de watervallen, het ijs, de regenboog in de mist. Het was een serene, prachtige omgeving. De wereld is mooi. De natuur is een geschenk. En het is een wonder dat wij op deze aarde kunnen leven en ons dat kunnen beseffen.

Misschien is het totaal ongepast om zo van de natuur te houden, nu zij opnieuw heeft laten zien hoe wreed en oneerlijk ze kan zijn. Nu we niemand de schuld kunnen geven, behalve hogere machten en de grond onder onze voeten. Dus moeten we nu terug stampen? Zou dat de aarde voortaan in toom houden?

Het is frustrerend niemand de schuld te kunnen geven van zoveel ongeluk. Maar ik kan niet anders dan om mij heen kijken en van deze wereld te houden. Het spijt me. Het is een prachtige aarde en ik ben dankbaar, ontzettend dankbaar, dat wij mensen hier redelijk succesvol kunnen leven. Dat op deze planeet, waar net genoeg zuurstof en water en zonlicht is, zoveel planten en dieren en schimmels hebben kunnen onstaan die elkaar ongeveer in evenwicht houden. En dat op die planeet een langzaam, zwak, lelijk beest zich heeft kunnen opwerken tot een van de succesvolste soorten. En dat dat beest kan reflecteren op zijn eigen bestaan en daar dankbaar voor kan zijn. Dat is wonderlijk. Ons leven is een gift die we nooit terug zullen kunnen betalen.

Dus ja, de natuur is wreed. De natuur is oneerlijk. Ja, ik heb makkelijk praten over besneeuwde vlaktes en regenbogen. Ik heb een dak boven mijn hoofd en een kraan waar altijd water uit komt. En ja, de natuur werkt niet volgens onze diplomatie. We worden niet gestraft voor een mislukte klimaatconferentie in Kopenhagen en de mensen in Haiti hebben niets gedaan om dit geweld uit te lokken. Het zijn grillen. Maar tegenover afschuwelijk leed staan ook onuitspreekbare wonderen. En dat mag ook wel eens op de radio. Ik ben nog steeds dankbaar voor deze wereld. Zelfs toen ik zag hoe de regenboog gewoon rustte op de sneeuw. De pot met goud was wellicht al naar Haiti gestuurd.

Nieuwe plannen

2010-01-12T16:15:00.002+01:00

Ik had het laatste bericht nog niet gepost of ik werd gevraagd of ik niet te overtuigen was iets langer te blijven. Oh ja hoor, dat overtuigen moet wel lukken. Ik heb tijd zat. Het gaat moeilijk worden betaald werk te vinden in Vancouver voor zo'n korte periode - ik vermoedde dat al wel maar dat is nu bevestigd door SWAP - dus dat idee ben ik langzaam aan het opgeven. Dus kan ik net zo goed nog anderhalve week langer hier blijven, waar ik alles ken en weet en me prima vermaak.

Maandag ga ik dus nog niet weg. Er komt wel een nieuwe wwoofer, een jongen uit Frankrijk, en er zijn maar 2 wwoofer slaapkamers. Hij krijgt mijn kamer, en ik kan waarschijnlijk die anderhalve week in een studio wonen. Waar de gasten 160 dollar per nacht voor betalen. Koelkast, tv, open haard, eigen badkamer.. Lekker luxe. Ik vertrek volgens de nieuwe plannen op de 28e. Een stuk langer al met al dan ik van tevoren gedacht had!

Mijn vrije uren besteed ik op het moment met het opfrissen van mijn programmeerkunsten. Ik probeer wat windows API dingen te leren zodat ik windowsprogramma's kan maken, maar het lijkt op het eerste gezicht nog niet zo eenvoudig.

Het was een lange week, maar morgen en overmorgen ben ik vrij. Morgen ga ik skien, of snowboarden, daar ben ik nog niet uit. Ik denk dat het maar skien wordt, dat lijkt makkelijker voor een beginner. Blue mountain, het ski resort hier om de hoek, heeft beginnerscursussen die geschikt voor mij moeten zijn. Overmorgen gaan we naar de Niagara watervallen. Paul en Linda moeten in een plaatsje daar in de buurt zijn, en Ellen en ik kunnen meerijden om naar de watervallen te gaan. Kan ik dat ook weer van de lijst afstrepen :) Het is ws wel om zes uur opstaan...

Geld moet rollen

2010-01-07T04:33:00.003+01:00

Hoe lang blijf je hier? Waar ga je hier na naartoe? Wanneer ga je naar huis? Ga je ook naar de Verenigde Staten? Elk van deze vragen is mij minstens vijf keer gesteld, de eerste twee denk ik eerder vijftien keer. Goed, een aantal antwoorden, nu ik het zelf ook wat meer uitgewerkt heb.

Ik vertrek uit Collingwood op 18 januari. Nu wist ik al sinds ik hier kwam dat het "half januari" zou zijn, en ik liet de precieze datum afhangen van wanneer er een volgende wwoofer zou komen. Maar nu de datum vast staat lijkt het ineens een stuk dichterbij te zijn.

Vanuit Collingwood ga ik naar Toronto, maar daar hoop ik niet lang te blijven. In tegenstelling tot mijn eerdere planning heb ik besloten toch een uitstapje naar de Verenigde Staten te maken. Voor 82 dollar (55 euro) kan ik met de bus naar New York City en terug. Bovendien lijken de hostels etc in New York ook goedkoper dan gemiddeld in Canada. Dus ach; waarom niet.

Er lijkt nu een maand, anderhalve maand van continue vakantie aan te breken. Een beetje belachelijk is het wel, aangezien ik dat doe van geleend geld waarvan de IB-groep denkt dat ik het aan mijn studie uitgegeven heb. Dit onder het mom van "eens in je leven" en "werken kan je je hele leven nog". Nou ja, het stelt mij wat gerust dat ik ook zin heb om straks in Utrecht een huisje te vinden en een normaal leven te gaan leiden, inclusief een baan en zo. En het is ook weer niet zo dat ik die maand in de duurste hotels doorbreng.

Over werk gesproken, in maart en begin april hoop ik in Vancouver te zijn om een betaald baantje te vinden. Veel interessants verwacht ik niet; alleen een paar weken iets meer inkomsten dan uitgaven is nooit slecht. Bovendien heb ik dat work permit toch niet voor niets - moet ik hem ook gebruiken.

Van half april tot half mei heb ik een nieuw wwoofer-plaatsje. Oh, voor wie dat vroeg laatst; wwoof staat voor world wide opportunities on organic farms of voor willing workers on organic farms (dat wisselt nogal geloof ik);het is een netwerk van boerderijen die tegen kost en inwoning (en leermogelijkheden) vrijwilligers aannemen, veelal internationale reizigers zoals ik. Deze inn in Collingwood heb ik gevonden via het wwoof netwerk en zo ook de Winning Ways ranch; www.winningways.ca . Het is een grote ranch met veel paarden en veel koeien. Lange dagen en hard werk, maar wel elke dag te paard en een echte "wild west" ervaring. Alhoewel het daar misschien meer het wilde noorden is, in het noorden van Saskatchewan. Ik ben benieuwd. Ik zou rond die tijd toch wel een aantal kalfjes moeten zien. En daarna, daarna ga ik naar huis.

Koud!

2010-01-02T22:49:00.004+01:00

Ik ben net klaar met de beesten. Het is nog steeds druk en bovendien is Ellen ziek, dus er is veel werk te doen. En het is KOUD! Het is nu -11°C en met de windchill komt de gevoelstemperatuur op -22°C. Toen ik net op de oprit wandelde zag ik een gordijn van sneeuw horizontaal op me af komen vliegen. Brace for impact...

Verder had ik een klein wondertje zojuist. Ik heb mijn Zwitsers zakmes met CERN logo in een jaszak zitten van de jas die ik altijd aanheb tijdens de chores, zodat ik er mee de touwtjes van de hooibalen door kan snijden en dergelijke. Nu moest ik een nieuwe zak graan openen voor Hilton, een zwarte percheron die veel te mager is. Maar, geen zakmes. Nou is dat geen wonder, want ik raak voortdurend dingen kwijt. Ik baalde er behoorlijk van, want het ding is super handig en bovendien een souvenir van een mooie tijd in Geneve. Ik heb de zak graan opengemaakt met een kurkentrekker (ja vraag mij niet waarom er wel een kurkentrekker, maar geen mes of schaar in de zadelkamer te vinden is) en ben daarna terug gegaan naar het schuurtje waar ik 'm voor het laatste gebruikt had, maar geen spoor. Toen bedacht ik me dat ik mijn handschoenen in mijn zak gedaan had om Skyla's halster goed te doen, en wanneer ik ze er uit haalde was misschien het mes op de grond gevallen. Dus ik terug naar Skyla's wei. Nu ligt er overal buiten minstens 30 cm sneeuw en op veel plekken nog meer. Op het eerste gezicht was er niets te zien. Maar op hoop van zegen schoof ik de sneeuw opzij met mijn laars en zag tot mijn verrassing een glimpje blauw. Dus ik heb hem terug! Ha! Ik vind nooit iets terug!

Gelukkig nieuwjaar

2010-01-01T06:50:00.002+01:00

De beste wensen aan eenieder.

Dit was de drukste oudejaarsdag ooit. We hadden alle kamers in de inn wel vier keer kunnen verhuren, zoveel vraag was er. Oftewel, de inn is vol deze dagen en elke dag moeten bijna alle kamers volledig schoongemaakt worden. Toen ik klokslag half negen boven kwam - ik was net een kwartiertje wakker - stond Ellen al bij de deur om aan de ronde dierenvoeren te beginnen. Linda zei dat ik maar eerst een kop koffie moest nemen, maar ik kan natuurlijk niet rustig koffie drinken als Ellen al bezig is. Dus ik voerde de rendieren en de paarden in de wei, en vulde de wateremmers. Terug in de keuken begon de afwas van het ontbijt zich al op te stapelen. Tijd voor een rustig ontbijtje was er niet, want wannneer het ene stel uitgegeten was moest er voor het volgende gedekt worden, en de hoeveelheden koffiekopjes en bestek was beperkt. Toen ik mij enigszins door deze continue stroom afwas heengewerkt had - en ondertussen snel zelf een boterham en een kop koffie genuttigd had - hadden de eerste gasten al uitgecheckt. Geen tijd te verliezen, kamers schoonmaken. De check-ins zouden vanaf half drie zijn, dus dan moest alles schoon zijn. We waren in topvorm en met ons vieren hadden we alle kamers schoon om kwart over een, half twee. Ik leerde de ontbijttafel dekken voor de volgende dag en deed was andere losse schoonmaak- en opruimklusjes, waarna ik snel "next door" moest om te helpen met de voorbereidingen voor de oudejaarsreceptie. De gasten, maar ook vrienden en kennissen van de familie waren uitgenodigd voor hapjes en drankjes rond etenstijd. Maar de hapjes zijn niet van het niveau blokje kaas met vlaggetje. Nee, echt luxe fingerfood. Gelukkig deed Libby de beesten 's middags, want we waren tot na vijven bezig met voorbereiden. Snel terug naar de inn om te douchen, om daar Chris aan te treffen met de mededeling dat we een kamer vergeten waren 's ochtends. Gelukkig zouden deze mensen pas laat inchecken. Ik hoefde in principe niet te helpen, maar ik was nog in de state of mind van druk bezig zijn, dus Chris en ik hebben in recordtijd die laatste kamer ook schoongemaakt. Toen nog douchen, terug naar het feest, en aan de wijn en de hapjes. Het was gezellig, maar een lange avond volgend op een lange drukke dag. En het is nog lang niet over. Ik geloof dat de komende week elke dag de inn volledig vol is. Gelukkig zijn we inmiddels extreem efficient in het doen van de kamers, zodanig dat het een gevoel van voldoening geeft om ze van het whiteboard af te kunnen strepen.

Ik wens iedereen die dit leest een fantastisch 2010.

It's the jingle bell rock

2009-12-27T03:56:00.003+01:00

Het hele festijn is weer over. Kerstmis dus. Nou is kerstmis bij een gulle familie tussen de rendieren niet het ergste dat je kan overkomen, dus ik heb me wel vermaakt, maar ik blijf toch geen fan. Het kerstgevoel is naar mijn mening te veel een verplichting en te weinig spontaan. Als je zoveel om je naasten geeft, heb je geen excuus nodig om ze op te zoeken, kaarten te sturen of cadeautjes te geven. De commercie achter kerstmis is walgelijk, maar ach, het is goed voor de economie, dus daar zit ik niet zo mee. Oh, en kerstliedjes. Het probleem is niet zozeer dat er te weinig kerstliedjes zijn of dat ze allemaal slecht zijn. Het probleem is dat de meeste slecht en en er slechts weinig goede zijn. En die weinigen worden dan zes keer per dag herhaald op de radio. Ik kan de lokale Peak FM goed hebben, maar na de zoveelste "jingle bell rock" wil ik het liefste in een one horse open sleigh springen en me uit de voeten maken.

We zijn naar een "German market" geweest. Ik verwachtte een redelijke kerstmarkt met verschillende kraampjes, maar het bleek om de jaarlijkse kerstverkoop van Michael Stadtlander te gaan, een wereldberoemde chefkok van Duitse origine die hier in de buurt zijn restaurant runt, en op het omliggende land zijn eigen vlees fokt. Het was leuk om de schapen, varkens en kippen te bezoeken en Paulie en Ellen op gluehwein te trakteren (Paulie, die graag de wwoofer-werkgever speelt: "Take this, it's from my mom." - Ik: "Oh don't worry, we already get enough from your mom" - Hij: "Are you buying me a drink?" - "Is that not allowed by wwoofer protocol?"). De producten die verkocht werden waren echter super duur. Wellicht te verwachten met de reputatie van Stadtlander, maar goed.

Kerst in de inn was rustig. Ellen en ik hebben met de paarden gespeeld - die ons vervolgens bedankten door te ontsnappen en mij omver te lopen - en nadat alle beesten 's middags verzorgd waren gingen we "next door" (wat voor de homefarm, het huis van Paul en Linda, staat als je in de inn bent, en voor de inn als je in de homefarm bent) waar de overige gasten ook arriveerden. Gelukkig kende ik iedereen al. Naast Paul en Linda, hun twee zonen plus vriendin, en Ellen en ik kwamen ook de buren voor het kerstdiner. Het was uitgebreid en bovendien erg gezellig.

Morgen is het over met de rust. De komende dagen is de inn bijna compleet volgeboekt, vooral met oud en nieuw. Daarna begint het wintersportseizoen, dus dan zullen de gasten wel binnen blijven druppelen. Mijn verblijf hier laat ik afhangen van wanneer de volgende wwoofer komt. Linda was met een aantal in contact die in januari wilde komen, maar er is nog niets concreets. Ik vermaak me hier prima en ik word goed verzorgd, dus ik heb geen haast om weg te gaan. Ik hoop dat jullie allemaal een fijne kerst hebben gehad en doe voorzichtig met de gladheid aan die kant van de oceaan :)

De donkere dagen voor kerstmis

2009-12-20T17:58:00.002+01:00

Ja, ik leef nog, en ik ben jullie niet vergeten. Maar feit is, er gebeurt hier op het moment niet zoveel noemenswaardigs. Nu het in Nederland ook al sneeuwt (zal je net zien, zit ik in Canada, hebben jullie ineens wel een witte kerst) en hier de dagen zich aaneenrijgen, heb ik weinig spannends te melden.

Mijn Franse leermeester is terug naar Frankrijk en er is een Duitse wwoofer aangekomen. Ellen stelt mij de vragen die ik aan Manu stelde en op de meeste heb ik nog een antwoord ook. Dat is een nieuwe rolverdeling die me wel bevalt.

Het weekend is weer over, de gasten zijn weer weg en de rust van de week begint weer. Als alle kamers schoongemaakt zijn, tenminste. En deze week is het extra rustig, want rond kerst draait de inn een paar dagen op halve kracht. Er zijn wel gasten, geloof ik, maar we doen geen kamers en geen ontbijt. En die kamers schoonmaken, ik weet niet of ik dat vandaag doe. Ik heb net gehoord dat de eigenaars van de inn vanmiddag naar een kerstmarkt gaan (een "German market") en Ellen en ik mogen mee. Nice, zeker omdat mijn schouder vandaag in staking is. Ik weet niet wat ik gedaan heb, maar het voelt wat gekneusd aan. Vanmorgen was het erger dan nu, maar het is nog steeds wat pijnlijk. En als ik toch aan het klagen ben; ik lever een constant gevecht met mijn handen, die super droog zijn. Het begon in Churchill en ik dacht dat het wel bij zou trekken als ik weer wat zuidelijker was en wat minder uren met mijn handen in afwasmiddel zat, maar het lijkt alleen maar erger te zijn geworden. Na allerlei goedkope vochtinbrengers geprobeerd te hebben heb ik me laatst officieel laten adviseren en heb ik een wat duurder middel. Het lijkt iets beter te gaan nu, maar het is zeker geen wondermiddel. Nou ja, m'n handen vallen er nog niet af +o)

Verder ben ik aangenomen voor de master Science & Business Management aan de UU. Ik wil me gaan richten op het onderzoek naar zonnecellen. Daar is meer onderzoek naar nodig, om ze efficienter en goedkoper te krijgen, en bovendien heeft het nog een maatschappelijke functie ook. Het is de minst radicale omschakeling van de deeltjesfysica die ik kan bedenken. Uiteindelijk is er praktisch gezien weinig verschil tussen een silicium zonnecel en de silicium deeltjesdetector waar ik bij CERN aan werkte. Misschien kan ik nog iets goeds voor de wereld doen.

Het is wit en koud en komt uit de lucht...

2009-12-11T19:15:00.002+01:00

En er is veel. VEEL sneeuw. En er is nog meer onderweg.

Met jerrycans water, voerbakken met muesli of balen hooi sjouwen door decimeters diepe sneeuw is op zich al uitdagend. Voeg daar nog een flinke wind bij met bijbehorende neerslag (lees: sneeuwstorm). En dan zet je per ongeluk een verkeerde stap en zak je tot over je knieen weg. Wanneer je op deze manier ploegend en strompelend bij de wei aangekomen bent is het voer inmiddels veranderd in een muesli-ijsje.

Het is winter. De mannen doen niet anders dan sneeuwschuiven, de paarden zijn actiever dan ooit en behalve bovengenoemde voerrondes is er voor mij weinig werk. Ik had maandag en dinsdag vrij en dat waren zeker de drukste dagen. Na het weekend zijn er altijd kamers schoon te maken. Maar maandag ben ik naar Collingwood geweest en dinsdag kreeg ik een spabezoek cadeau, gevolgd door een bioscoopuitje. Super ontspannen dag. Daarna heb ik weinig gedaan. De rondes langs de beesten zijn fysiek zwaar, maar ik heb geleerd het super langzaam te doen en dan is het goed vol te houden, zeker gezien het feit dat er verder weinig werk is. Inmiddels is het vrijdag en dat betekent dat er weer gasten komen. Morgen zijn er weer kamers schoon te maken.

Let it snow!

2009-12-04T22:38:00.001+01:00

Het sneeuwt! Een paar dagen geleden lag er al wat wittigheid op de grond, maar nu heeft het echt doorgezet. Het is nog niet veel, maar de winter is begonnen.

Natuurlijk heb ik in Churchill en Thompson al voldoende sneeuw gezien. Dat was leuk voor de foto's, maar verder was ik toch voornamelijk binnen. Nu we veel buiten werken is het ontzettend fijn dat de voorheen modderige, glibberige grond nu bevroren is. Dat loopt een stuk prettiger. We hebben de waterslangen naar de waterbakken weg moeten halen omdat deze vastvriezen. De waterbakken zelf zijn verwarmd, maar de slangen niet, en dus moeten we nu met zware jerrycans (20 liter per keer!) het terrein over. Ik word er nog sterk van...

Gisteren en vandaag heb ik de zadelkamer opgeruimd. Ik had er een foto van moeten maken. Tot twee dagen geleden zag de ruimte er uit alsof er al in jaren niemand geweest was. Spinnenrag, stof, zand, kippenvoer, keutels van wie weet wat voor beesten, meer stof, meer spinnenrag en nog meer stof. Mijn taak was de zadels en hoofdstellen in te vetten. "Want we willen ze gaan gebruiken." Probleem: Er was geen zadelzeep. Dus pakte ik een aantal oude doekjes en een bezem en heb ik de hele zadelkamer uitgemest. Onderweg kwam ik een dode muis tegen. En dan niet zo'n lief klein zacht muisje, nee een MUIS. Hij was enorm. Blijkbaar had hij een goed leven gehad, verwarmd, omringd door voer en hoekjes waar nooit iemand komt. Hij zag er van de buitenkant nog goed uit, maar toen ik hem over de grond in een emmer schoof was hij licht alsof hij hol was, en maakte hij het geluid van plastic.

Na ik deze angst overwonnen had en het beest diep weggestopt in een vuilniszak zat, kon ik verder met schoonmaken. Ik haalde een stofdoek langs de elektrische verwarming, en vervolgens een vochtig doekje. Toen ik met deze laatste langs het snoer ging, voelde ik een tinteling uit de lap komen. Als een elektrische schok, maar te licht om pijn te doen. Ik legde het doekje weg en bekeek de kabel. Wat bleek, mijn grijze volgevreten vriend had er aan zitten knabbelen, door het isolerende kunststof heen, tot de geleidende draad aan de oppervlakte zat. Ik kon blij zijn dat de kabel geaard was en dat ik op rubberen laarzen stond, want er stond wel 160 volt op toen ik met mijn natte doek over die draad wreef. Ik heb er tape om heen gewikkeld en de heer des huizes op de hoogte gesteld.

Gisteravond zijn we (ik, mijn Franse collega en de 24-jarige zoon van de familie, die yoga-instructeur is) naar het dorp gegaan om wat te drinken. Manu was vergeten zijn identiteitsbewijs mee te nemen en kreeg vervolgens een gratis Sprite van het cafe. Aardig, maar rot voor hem. In Canada mag je alcohol drinken vanaf je 19e. Manu is, juist, 19. Dus gingen we maar naar het 2-jarig jubileum van de yogaclub, waar gratis wijn en taart was. Daar raakte ik onbewust verzeild in een lange discussie over kwantumfysica. Ik weet niet of de anderen het wel amusant vonden, of vervelend, want de discussie verzandde een beetje in een show-off van wie de meeste namen, boeken en experimenten kende. Maar ach, misschien kwam dat de discussie wel ten goede.

Foto's

2009-11-30T17:46:00.004+01:00

Alrighty. Mijn foto's van Collingwood staan hier op Facebook. En een aantal foto's van Churchill staan hier. More to come.

EDIT: Om de een of andere reden was dit bericht niet geplaatst vanmiddag... Bij deze :)

Week 2...

2009-11-30T17:00:00.002+01:00

Ja lieve kijkbuiskinderen, ik weet dat ik jullie veel foto's schuldig ben, van Churchil, van de reis hierheen en van Collingwood. Ik ga zodra ik dit berichtje af getypt heb een rondje over het terrein maken om overal foto's van te maken. Daarna kom ik terug en upload ik ze. Als dat lukt voor we naar Barrie gaan, tenminste.

Ik ben inmiddels alweer een week in Collingwood. Hier heb een tweedaags weekend - luxe! Gisteren ben ik in het dorp geweest. Ik had drie uur, maar heb nog niet de helft gezien van wat ik wilde zien.

Vandaag is er eindelijk wat wittigheid op de bomen en de grond te zien. Het is niet veel, maar het is een begin. Ik ben wel de enige die uitziet naar de sneeuw, maar Linda moest wel toegeven dat het wel fijn zal zijn als de sneeuw er ligt en het opklaart. Het is nu zo donker en regenachtig!

Vanmiddag gaan we - Linda, Emmanuel, de andere WWOOFer, en ik - naar Barrie. Manu moet een camera hebben voordat hij komend weekend naar de Niagara watervallen gaat.

Verder gebeurt er weinig spannends. Ik zal eens wat foto's van de beesten gaan maken.

Advertenties

2009-11-30T04:52:00.003+01:00

De wereld is verdoemd. In de rechterkolom van mijn blog, onder het archief, vind je sinds vandaag een Google banner.

Ja, dat is lelijk. Ja, dat is immoreel. Ja, dat levert geld op. Misschien moet ik maar VVD gaan stemmen. Oh wacht, ik mag niet stemmen, ik ben geemigreerd. Nou ja, veel geld zal het toch niet zijn. Klik er maar niet op. Ik mag jullie van Google namelijk niet aanmoedigen om er op te klikken. Dus doe maar niet. Behalve dan de eerste dagen. In afwachting van de goedkeuring van mijn account staan er nu alleen "gratis" advertenties op, van goede doelen en dergelijke. Dus klik nu maar zoveel je wilt. Over een paar dagen begint de geldstroom, eh, gelddruppel.

Brood bakken

2009-11-25T23:20:00.002+01:00

Het regende vandaag en er zijn nog altijd geen gasten in de inn. Dus nadat de beesten gevoerd, gewaterd en uitgemest waren, werd ik toegewezen aan binnenwerk. Ik heb lavendeljam gekookt, brood gebakken met bonen en walnoten er in (echt super lekker geworden) en lavendelbloemetjes en -takjes gescheiden. En daarna weer hooi, muesli, graan en water gevoerd en dan was de dag alweer over.

Maar morgen ga ik te paard! Linda, de eigenaresse van de Inn heeft grootse plannen met mij en de pony's. Ze traint ze met de methode van Pat Parelli, en misschien lukt het ons dat ik het eerste niveau van zijn cursusprogramma officieel ga halen. Op dit moment gebeurt er weinig met de pony's en de zadelkamer is verstoft. Het zou super zijn als ik daar verandering ik kan brengen! Morgen ga ik de basisprincipes leren van Linda en daarna kan ik waarschijnlijk doen wat ik wil. Heb er zo'n zin in!

Collingwood

2009-11-24T03:19:00.006+01:00

Het tij is gekeerd. Van de ijsberen naar de rendieren. Van de Schotse naar de Fransman. Van het ijs naar het water. Van het stapelbed op een slaapzaal naar een eigen kamer met tweepersoonsbed, bank en zelfs schommelstoel. Van de afwachtende Inge naar de extroverte. Ik voel me op mijn gemak hier, en ik ben er pas een paar uur.

Ik begin te wennen aan de afstanden in Canada. De drie uur van Toronto naar Collingwood waren niets. Het enige noemenswaardige is de conversatie tussen chauffeur en een vrouw die bijna in wilde stappen: "Is this the bus to Petersborough?" - "Petersborough? No, you have to go to Toronto first." - "But I need to go to Petersborough." - "Yes, but this one is going northwards. It's going away from Toronto." - "Yes, but I'm going to Petersborough." - "I'm not. Maybe that simplifies things." Tegen die tijd had de halve bus al de slappe lach.

Van de inn heb ik nog weinig gezien, maar de mensen zijn super. Mijn ambitie was om me iets meer te uiten dan in Churchill, iets aanweziger te zijn, en nu ben ik bang dat ik juist te druk ben. Nou ja, komt vast goed. Het eten was iig al geweldig, ik weet al bijna alle dingen in de keuken te vinden (ha, je bent professioneel afwasser of niet) en mijn kamer is echt luxe. Ik heb een tweepersoonsbed, een salontafel, een tweepersoonsbank, een schommelstoel, en een kast met een mannetje er in. Ik heb hem Charlie genoemd. Eeuh, ik heb er een foto van gemaakt, die zal ik eens uploaden als ik zin heb. Om precies te zijn, het is het bevestigingsdingetje waarmee een stok aan de muur vast hoort te zitten, maar niet zit. Maar het is echt een Charlie. Nou ja.

Er zijn hier boeken en films en paarden en rendieren en honden en mensen en een Fransman. En mijn kamer is zoals gezegd ook super. En het eten is vegetarisch, op aanvraag. Dus zoals het is kan ik me hier wel een tijdje redden!

Jezus drinkt kombucha

2009-11-23T02:31:00.002+01:00

What if God was one of us, just a stranger on a bus...

Ik zat met Jezus in de bus, van Winnipeg tot Sudbury. Hij had lang donker haar, comfortabele kleding. Hij mediteerde op zijn stoel en at biologische snacks. Bij elke stop stapte hij uit en begon in het rond te springen en te dansen. Hij sprak mij aan met "sister". En toen hij in Sudbury op een andere bus wachtte, zag ik hem kombucha drinken.

Verder was de busreis van Thompson naar Toronto uneventful. Ik sliep overdag en had vervolgens 's nachts geen slaap meer. Naast dat het 's nachts koud was. Een paar uur geleden kwam ik aan in Toronto. Terug in de file, terug in de drukte. Terug in hetzelfde hostel waar ik een maand geleden was. Ik ben moe en ga vroeg naar bed, want morgen gaat om kwart over drie de bus naar Collingwood.

ABC'tjes

2009-11-23T02:18:00.002+01:00

Om iets te doen hebben tijdens mijn dagenlange busreizen, had ik onbewust een spelletje bedacht. Het idee is om drie woorden te geven, beginnend met een A, B en C, die op de een of andere manier iets met elkaar te maken hebben. Dus zoiets als Aruba, Bonaire, Curacao. Of Appel, Banaan, Citroen. Of Alexander, Beatrix, Claus. Naast deze kwam ik op de volgende ABC'tjes:

Augustus, Brutus, Caesar
Andes, Balkan, Caucasus
Alkmaar, Bergen, Castricum
Allah, Boeddha, Christus
Afpersing, Bedreiging, Chantage
Agt, Balkenende, Colijn
Abortus, Baby, Condoom (of Conceptie, of Castratie)
Agent, Bewaarder, Crimineel

Nu jullie? :)

Indianenverhalen

2009-11-23T02:15:00.001+01:00

Thompson bezoeken en de oorspronkelijke bewoners van Canada ontmoeten, is als naar Rotterdam gaan om je een mening over de Marokkaanse cultuur te vormen. Het is geen positieve ervaring en het beeld is ook niet representatief voor de hele populatie. Maar misschien is het nog wel triester wanneer je je realiseert waar deze vergelijking spaak loopt – bij het feit dat dit hun land is, en het de Europeanen zijn die hier de rust verstoord hebben.

De oorspronkelijke volkeren van Canada worden doorgaans verdeeld in drie hoofdgroepen. De First Nations zijn de tientallen volkeren die door de immigranten als indianen werden aangeduid. Hoewel er First Nations groepen tot op de toendra leven die zich goed kunnen beschermen tegen de kou, zijn ze niet gerelateerd aan de Inuit, ofwel eskimo's. Als ik het me goed herinner zijn er een stuk of acht Inuit volkeren, verspreid rondom de poolcirkel. De historisch jongste groepering van natives zijn de Metis, ofwel, politiek incorrect, halfbloeden. Veel Europese settlers trouwden in de achttiende en negentiende eeuw met First Nations vrouwen. Hun afstammelingen vormden oorspronkelijk twee groepen Metis: een Engelstalige, uit de graan- en bonthandel van de Engelse Hudson Bay Company, en, verder naar het oosten, een Franstalige, uit vergelijkbare Franse exploraties. Later, wanneer de Metis in moeilijkheden kwamen om het behoud van hun land, hebben ze de krachten gebundeld. In Churchill heb ik een Metis vrouw horen zeggen dat ze het zonder privileges hebben moeten redden die “volbloed” First Nations wel krijgen, maar ik heb ook gelezen dat ze door hun gemengde afstamming aan verschillende uitsluitingen en vernederingen hebben kunnen ontkomen.

Voor veel Canadese natives was de komst van de Europeanen in het begin niet zo destructief als in Amerikaanse wildwestverhalen. Voor de bonthandel waren de immigranten afhankelijk van de oorspronkelijke bewoners en de opbrengst van deze handel heeft verschillende volkeren behoorlijk doen groeien. Het was pas later, toen de verstedelijking doorbrak en Canada definitief werd opgeeist door de Europeanen, dat de oorspronkelijke bewoners van hun land werden gehaald en in kampen en internaten werden opgesloten. Families werden uiteengerukt om de volken te 'verheffen'. Het resultaat, vandaag de dag, zijn verbitterde minderheden die sterk zijn achtergebleven in de Canadese welvaart.

Thompson is de derde stad van Manitoba en bovendien de snelst groeiende van de provincie. Op straat zie je alleen Mongolide gezichten en hoor je een onverstaanbaar dialect dat evenveel op Engels als op een willekeurige aboriginal taal lijkt. Maar waar in de souvenirswinkels plaatjes van stamhoofden met verentooien en beeldschone pocahontassen worden verkocht, om maar niet te spreken van de dromenvangers, nepveren en trommels, is het straatbeeld een stuk minder romantisch. Grote gezinnen met sterk obese kinderen met lawaaierig, elektrisch speelgoed. Tieners die op straat rondhangen en iedereen wantrouwend aankijken. Alcoholistische ouderen. De verbitterdheid is te ruiken. De medewerkster van de toeristeninformatie raadde het me af om na zonsondergang op straat te komen – handig als je bus pas om 22 uur gaat.

Maar ik heb het koude, onpersoonlijke Thompson overleefd en zit nu in de bus naar Winnipeg. Ik heb er lichtelijk spijt van dat ik toch niet de rustige trein heb genomen – al doet die er langer over. Wellicht is de Thompson-ervaring er een die onmisbaar is in een reis door Canada: ik heb er wel genoeg van. Op dit moment zitten er twee huilende peuters en twee kinderen met harde muziek in de bus. Ik hoop dat ze of snel in slaap vallen, of uitstappen bij een van de lokale gemeenschappen net buiten de stad.

On the road again

2009-11-23T02:10:00.001+01:00

Op het moment van schrijven ligt Churchill al ruim 26 uur achter me. De laatste dagen in het CNSC waren gekenmerkt door alcohol en reflectie. Wanneer de laatste groep het pand verliet, zo tegen vifj uur, tegelijk met de managers en het andere personeel dat in het dorp woont, brak het feest uit op het terrein. De vrijwilligers, hadden het grootste gedeelte van onze 240 dollar fooi uitgegeven aan drank – genoeg om ook het resterende personeel en de onderzoekers te voorzien. Die avond, dinsdag, speelde ik mijn eerste pooltoernooi (welk ik uiteraard in de eerste ronde verloor), won ik overtuigend een tafelvoetbalwedstrijd van de praatgrage instructeur van de laatste twee leervakanties en steunde ik de kok in het keer op keer draaien van hetzelfde countrynunmer – op aanvraag beschikbaar.

Ik ging de volgende ochtend iets na achten naar beneden. Mijn slaapzaal – van het vrouwelijke personeel - was nog doodstil en ik verwachtte dat het hele terrein zo was. Maar beneden waren de heren al druk bezig. Terwijl de kok had uitgeslapen tot zeven uur had de veganistische vrijwilliger Steve een volledig Engels ontbijt klaargemaakt, inclusief bacon, pannenkoeken, scrambled eggs etcetera. Wauw. Ik vroeg die middag aan Mike, de directeur, of het een erg zootje was geweest toen hij 's ochtends aankwam, maar hij zei dat hij er niets van gezien had.

Woensdag verliep rustig en stond grotendeels in het teken van de voorbereidingen van het volgende feest, afwisselend Mike's Party en de Staff Party genoemd. De koks werd verboden iets aan het eten te doen, dus het was een gezellig zootje in de keuken. Ik had hutspot gemaakt, die ik vervolgens 's avonds vergeten was mee naar Mike's huis te nemen en we donderdag bij de lunch gegeten hadden. Mike heeft zijn huis zelf gebouwd (ook wauw – het was erg mooi) en wij hebben hem met een hoop afwas achtergelaten. We zouden een slaapfeestje houden bij Kat en Adam, die tot die week nog op het centrum woonde, maar sinds twee dagen een appartement deelden in het dorp. Uiteindelijk zijn we rond een uur of twee met een aantal mensen toch maar terug naar het centrum gereden. Daar vonden we de kok nog wakker aan, die zichzelf aan het bezatten was, en een aantal van ons zijn nemt hem mee gaan doen.

Donderdagochtend was het stil. Ik trof het centrum aan in de staat die ik een dag eerder verwacht had. De verscheidene katers zorgden voor een grafstemming. Ik, die de avond ervoor nauwelijks wat gezegd had en me als een vreemde mee had laten slepen van plek naar plek, had het meeste plezier van iedereen. Ik voelde me best, beter nog, ik voelde me fitter dan de gehele voorgaande week.

Het afscheid was snel. Hoewel een grote groep meegereden was naar het dorp, werden Heather en ik afgezet bij de volunteer coordinator. Die wist niet dat we kwamen, maar was blij ons te zien. Met ons drieen hebben we nog een paar uur gepraat, gelachen en gegeten, en ze heeft ons tot in de trein begeleid.

In de trein viel Heather al vrijwel gelijk in slaap. Ik sliep ook goed en vrijdagmiddag kwam de trein precies op tijd, iets voor enen, aan in Thompson. Daar moest ik me negen uur zien te vermaken, en ondertussen mijn weg naar het busdepot zien te vinden. Dat viel niet mee, en de plaatselijke bevolking was niet bepaald vriendelijk, de medewerkster van het informatiecentrum uitgezonderd, van wie ik direct een stoel en een kop thee kreeg. De hele dag heb ik maar wat rondgehangen rond het busstation, tot 's avonds om tien uur eindelijk de bus naar Winnipeg vertrok.

Filmpje bear lift

2009-11-12T18:53:00.002+01:00

Deze hadden jullie nog tegoed. Een beetje geknipt en geplakt, in werkelijkheid duurde het iets langer ;-)

Nog een week!

2009-11-12T17:34:00.002+01:00

Time flies when you're having fun! Wat is het laatste dat ik jullie geschreven heb? Dat was vrijdag zo te zien, over de bear lift. Dat is al bijna een week geleden! Schande.

In het weekend en maandag heb ik ochtenddiensten gedraaid. Mijn collega's vinden dat een fijne shift, maar ik ben er niet zo blij mee. De avonden zijn namelijk altijd zo druk dat we toch wel met ons drieen opruimen, maar als je 's ochtends ook al vanaf half zeven gewerkt hebt, is dat een lange dag. Maar de reden voor mijn ochtenddiensten was dat ik zondagmiddag mee mocht hondensleeen.

Het was warm voor de honden; het vroor maar een paar graden en we werden dus gewaarschuwd dat het langzaam zou gaan. Als niet-betalende klant was ik de laatste om op een slee te kruipen. Het was een soort van tandem. Twee stoelen achter elkaar, met daarachter een staanplaats voor de bestuurder of hoe je zoiemand noemt. Mijn medepassagier had al op de tweede stoel plaatsgenomen, dus ik ging voorin zitten. De man van de honden nam ook zijn positie in, gaf het startsignaal en daar gleden we door de sneeuw. Het was vrij helder en de zon verlichtte het bos. Even waren we alleen op de wereld - zes enthousiaste honden en drie mensen. Even bestonden er geen auto's en geen helikopters en geen klimaatverandering. (Andere wereldproblemen zijn er hier sowieso niet. Criminaliteit? Je kunt toch nergens heen. Bovendien kun je beter je auto open laten in het geval dat een voorbijganger moet vluchten voor een beer.) Ik liet me ontvallen dat ik ook een hondenslee wilde. Ik zou er de boodschappen mee doen. Halverwege stopten we om van plaats te wisselen. Dat leek mij alleen maar eerlijk, want voorin had ik natuurlijk het beste zicht. Maar "you go stand there". Euh? De hondenman ging op de tweede positie zitten en ik kreeg de opdracht op de rem te gaan staan. Ik moest de rem loslaten en "Hike!" roepen. Ik laat de rem los en roep "Hike!" Een paar van de achterste honden beginnen te drammen, maar de leiders kijken verbaasd om naar hun baas. "Moeten we naar haar luisteren?" De baas uit een bevestigende kreet en dan zijn de honden overtuigd en gaan er vandoor. "Moet ik ook remmen?" vraag ik onderweg. Ja, zegt hij. Je moet whooo roepen. Leuk en aardig, maar nog voor we de startplaats bereikt hebben springt hij van de slee. Euh, wanneer roep je dat ook alweer? En wanneer trap ik de rem in? De honden hadden het vaker gedaan natuurlijk dus we kwamen veilig tot stilstand. Ik vertelde de groep, voor wie het de eerste dag in Churchill was, dat ze het hoogtepunt van de week gehad hadden, want dit was leuker dan beren zien.

Maandagavond laat hadden we weer een beer op de parkeerplaats. Zodra Silver blaft kijk ik uit het raam. Maar onze vriend was wat laat deze keer, want de beer, een behoorlijk grote, stond al vlak onder ons raam. Hij had Silver behoorlijk laten schrikken. Iemand ging het personeelslid halen dat duty staff had en hem weg moest halen. Maar het duurde een tijd. De beer wandelde eens rond en Silver bleef blaffen. Hij ging er achteraan en zelfs toen de beer voor ons al niet meer te zien was, ging hij door. Uiteindelijk zag ik aan Silver dat het beest terug kwam. De hond ging van rustig blaffen over in een soort paniekerig gehuil en sprong naar achter, ondertussen zijn best doende om die mensen nou eindelijke eens naar buiten te krijgen. De beer vond het wel grappig, wandelde eens naar Silver toe, die wel wist dat hij afstand moest bewaren. Uiteindelijk was Clifford naar buiten en werd de beer verjaagd.

Dinsdag was mijn vrije dag en ging ik met de groep mee naar het dorp. Langs het eskimo museum, "parks canada" wat ook een tentoonstelling is, lunchen bij de plaatselijke cafetaria en dan een paar uur vrije tijd. Op de terugweg reden we langs de "bear jail". Die had ik natuurlijk al gezien bij de bear lift, dus spannend leek het me niet. Tot er precies op het moment dat wij er waren een helikopter landde en een welp uit de helikopter naar binnen gedragen werd. Ah gosh. Het bleek om een wees te gaan voor wie ze een adoptiemoeder hadden proberen te vinden, maar het vrouwtje dat ze op het oog hadden was wat gestressd en dus durfden ze het niet aan om het jong daar nu achter te laten. Als het binnenkort nog niet lukt is hij al zo lang in mensenlijke handen dat hij waarschijnlijk naar een dierentuin gaat.

Toen we terugreden van de jail naar het centrum hadden we nog een interessante ontmoeting. Ik zat achterin de bus dus heb eht niet meegekregen wat er gebeurde. Opeens beginnen mensen voor me te gillen en te schreeuwen. De bus maakt een slinger als in een uitwijkbeweging en iedereen haast zich naar de zijruit. Een beer stapt gehaast weg. Verderop loopt een ander. Voor mij leken ze allebei even groot - vrij klein eigenlijk - maar anderen zeiden dat het een moeder met jong was.

Dinsdag was ook de dag dat er een groep van 40 mensen van de "great bear foundation" aankwam, wat het totaal aantal te voeden monden (en af te wassen borden) op 91 brengt. Eigenlijk meer dan het CNSC aankan en een behoorlijke aanslag op het toch al vermoeide keukenpersoneel. Deze gekheid gaat door tot zaterdag. Ik stond dinsdagaavond lekker af te wassen samen met een van de aangewezen afwassers uit een van de groepen, toen de grote baas, die toevallig duty staff had en dus op het centrum overnachtte, er aan kwam en tegen de man zei dat hij klaar was. Euh? Hij was nog nauwelijks begonnen! "Wij nemen het wel over." Dank je wel Mike, alsof "wij" het nog niet druk genoeg hadden. Maar Mike bleek het te menen en nam de plaats van de klant over. Heb ik op mijn vrije dag de hele avond samen met de executive director staan afwassen. Gezelligheid.

Dinsdagavond ging een groepje van vrijwilligers en jongere stafleden naar het dorp om afscheid te nemen van Holly. Holly was de vrijwilligster die ik vervangen heb en die de afgelopen twee weken in het dorp werkte bij een hotel. Nu ging ze echt weg. Ik was moe en had de volgende dag ochtenddienst, maar ook wel toe aan een uitje. Het was super gezellig. De anderen dronken bijna allemaal te veel en het werd per ongeluk toch laat. We hebben nog een vos gezien, de sirene gehoord die de avondklok voor kinderen inluidt ("The Russians attack!" - "No, it's the curfew." - "Is there a curfew in Churchill?!" - "Not for humans." - "You'd better not have children, Adam."), geroddeld over het liefdesleven van Mike (dat niet erg interessant bleek te zijn, waarna er over triootjes met andere afwezigen gespeculeerd werd) en op de terugweg zelfs nog het noorderlicht gezien. Het was zwak - het is pas half november - maar toch wel interessant als je het nog nooit gezien hebt. Praktisch gezien wat witachtige strepen en banden in de lucht.

Woensdag was het drrruk. Nou ja, dat is het de komende dagen dus steeds. Een van de andere vrijwilligers was vrij en op de tundra buggy, en de tweede moest in de gift shop werken. Ik was dus alleen in de keuken. Officieel werkte ik nog steeds maar 6 uur, maar als dat steeds op en af is, voelt het als langer. Bovendien is er genoeg werk te doen. Ik was dus de hele dag bezig. Het was de laatste dag van de huidige learning vacation groep, dus "Traditional Foods Night." Ik stond weer bannock te serveren en ijsbeertjes te tekenen op het whiteboard. Oke, dat laatste hoort niet bij mijn functieomschrijving, maar goed.

Dat maakt het vandaag alweer donderdag en change over day. De ene groep gaat naar huis, de andere komt aan en de 40 GBF'ers en 8 researchers lopen er ook nog tussendoor. Vanmorgen waren er iets van 116 mensen bij het ontbijt. Ik heb er niets van gemerkt, want ik heb geen ochtenddienst meer. Ik heb 11 uur achtereen geslapen. Nu is het bijna twaalf uur en lunchtijd. Ik werk vanaf twee uur vandaag en de komende dagen. Nog maar een week te gaan...

Werk, ijsbeer, werk, ijsbeer, werk.

2009-11-06T17:07:00.002+01:00

En zo gaan de dagen voort. Dinsdag was ik vrij en ben ik met de tundra buggy meegeweest de toendra op, op zoek naar ijsberen, en misschien ook naar poolvossen en wat hier verder leeft. We zagen een aantal beren, maar geen spectaculair gedrag. Volgende keer beter. Maar niettemin een leuke en luie dag. 's Avonds was het druk dus ik verstopte me in plaats van mee te helpen. Goed, ik had vrij, dus ik mocht, maar ik voelde me er toch een beetje schuldig over.

Gelukkig kon ik dat de volgende dag goed maken. Door een foutje in het rooster stond ik voor een halve shift van 11 tot 14.30 en voor een hele shift van 14.00 tot 20.30 ingeroosterd. Met een "traditional foods night" 's avonds, wat betekent dat je sowieso niet voor tienen klaar bent met opruimen. Ik had natuurlijk kunnen klagen maar ik vond het niet erg, heb lekker veel aardappels geschild, borden afgewassen, groente gesneden en bannock uitgedeeld.

De volgende ochtend, donderdagochtend spreken we nu, werd ik wakker van het geblaf van Silver. Dat kan maar een ding betekenen. Ik draaide me om in bed en ja hoor, een beer, die rustig over het terrein wandelde. Mijn kamergenoten stonden al voor het raam en een vloog weg om Mike te halen, de executive director, die nachtdienst had. Nog lang nadat we de beer uit het oog verloren waren, zagen we Silver vooruit rennen in het schijnsel van Mike's koplampen, gevolgd door een aantal "cracker shots".

Ik zou om twee uur 's middags beginnen met werken, maar tegen het eind van de ochtend kwam het bericht dat er om half twee een beer uit de "polar bear jail" vrijgelaten zou worden. Beren die herhaaldelijk de stad lastig vallen worden hier gedurende een of meerdere maanden opgesloten. Er zitten er nu een stuk of veertien en voor deze was het tijd weer zijn eigen eten te gaan vinden. Met een aantal gasten en alle vrijwilligers gingen we kijken. De beer was totaal verlamd, maar bij bewustzijn, zodat hij de vernedering goed onthoudt. Hij werd, al in een net gewikkeld, op een karretje naar buiten gereden en er vanaf geduwd. Plof. De helikopter landde naast hem. Het net werd vastgemaakt, en na een tijdje steeg de helikopter weer op, de beer een aantal tientallen meters onder hem bungelend. 50 kilometer verderop zou hij weer neergelaten worden, bevrijd en alleen gelaten. Hopelijk heeft zijn vlucht en zijn verlamming hem voldoende angst aangejaagd om zich niet meer in het dorp te laten zien. Ik heb een filmpje van het gebeuren, die heb je nog te goed.

We waren pas tegen drieen terug, dus de rest van de dag heb ik gewerkt en de Horse Whisperer uitgelezen. Nu is het alweer kwart voor elf, vrijdagochtend. Om elf uur begin ik met werken, dus ik ga maar eens kijken hoe het er in de keuken voor staat.

Leven op de rand van de toendra

2009-11-03T04:18:00.002+01:00

Ik ben hier nu een week en mijn eerste ijsbeer is gespot. Gistermorgen was ik bijna wakker toen een kamergenoot mijn naam noemde. Inge, look, a polar bear on the parking lot. Ik hoefde me maar om te draaien om door het raampje naar buiten te kijken. Daar beneden stond een ijsbeer een beetje om zich heen te kijken. Eerlijk gezegd, ik was nog niet zo wakker. Maar hij leek precies op de beren van de foto. Met twee lichtkogels werd hij weggejaagd. Na de eerste hobbelde hij op een drafje weg. Daarna stapte hij rustig - waarom de haast? - van het terein. Ik draaide me om en sliep verder.

Waar ik het over wilde hebben is het dagelijks leven op een onderzoeksinstituut dat op de grens van de toendra staat. Electriciteit komt van generatoren die dag en nacht draaien. Water wordt met vrachtwagens gebracht - kort douchen dus. Eten heeft twee dagen in de trein gestaan voordat het hier aan komt - "vers" is een relatief concept. Overigens merk je daar weinig van, het wordt goed geconserveerd. Alleen moet je zelf even het sinaasappelsapconcentraat ontdooien en aanlengen voor een glaasje verse jus. Wandelingen in de omgeving - gaan onder begeleiding van een staflid met shotgun. Liever schieten ze lichtkogels om de beren weg te jagen. Silver is zijn gewicht waard in eh, goud. De hond slaat alarm zodra er een beer in de buurt is. Of als hij alleen buiten staat en aandacht wil. Maar goed.

Morgen ga ik op een tundra buggy meer ijsberen kijken. Vandaag heeft de groep er 27 gespot! Bovendien gaat de baas van het centrum mee, de opperijsbeerexpert en bovendien een goed verteller, dus daar heb ik wel zin in.

Eskimo, eh, inuit spelen

2009-11-01T00:52:00.003+01:00

Naar buiten geweest vandaag. Het was -10 graden celsius maar volgens de website die als startpagina ingesteld staat op de computers hier, voelde het door de windchill aan als -20. Van temperatuur weet ik weinig - koud is koud - maar waaien deed het inderdaad wel. Er kwam een nieuwe groep oudjes aan en aangezien de halve groep 's avonds pas kwam, gingen ze een wandelingetje maken. Onder begeleiding van 3 stafleden, waarvan twee met shotgun, en een hond. Silver, een husky-achtig type, was door het dolle heen.

Door de arctische omstandigheden maar een klein rondje gelopen, over de voormalige raketbasis die hier was. Maar als de sneeuw met -10 en weet ik het welke windsnelheid in je gezicht blaast, is dat al uitdagend genoeg.

Happy halloween!

Herberg Het Land van de Vallei met de Mooie Rivier

2009-10-31T03:04:00.004+01:00

Even een kort berichtje om te melden dat mijn verblijf op de Pretty River Valley Country Inn (klinkt dat niet als een plaats om kerstmis te vieren?) definitief door gaat! Ik ga zometeen mijn busticket boeken.

Verder was ik vandaag grotendeels lonely tijdens 't werk. De staff en overige vrijwilligers aten vroeg omdat ze naar een evenement in het dorp gingen. Ze zijn nog niet terug. Het eten stond weliswaar klaar (waarna de kokkin naar huis ging), maar de gasten moesten nog komen en de hele afhandeling kwam dus op mij aan. Maar ik heb het overleefd. Al heb ik een keer de chefkok - die een vrije dag had - uit zijn kamer moeten roepen omdat ik dacht dat ik iets gesloopt had. Bleek niet het geval te zijn, dus hij mij uitgelachen en wij beiden opgelucht. Ik kreeg nog wijn van de gasten en de opmerking "you've come a long way to do the dishes." Ach, sommige mensen kijken erg tegen afwassers op... (Insiders joke, sorry!)

Morgen is het halloween en heb ik bovendien een vroege shift (om 6.30 beginnen) dus dat wordt een lange dag. Let's call it a day. Weltrusten, en morgen gezond weer op.

:-D

2009-10-30T05:02:00.003+01:00

Yay! Vandaag begon een beetje belabberd. Ik was al moe van mijn vrijwillig-vrijwillige shift gisteren (ik was niet ingeroosterd, maar ik vond het wel tijd dat ik eens iets ging doen) en ik was (en ben) behoorlijk verkouden. Dus ik voelde me niet topfit.

Gisteren en eergisteren had ik een aantal maitjes uitgedaan naar boerderijen ten westen van waar ik nu ben, in Saskatchewan en Alberta. De enige reactie die ik tot vanavond gekregen heb is een van een vrouw die schreef dat ik maar moest bellen. Goed, geachte lezer, ik hoef niet meer te vertellen. Maar vanmorgen dacht ik nog eens beter na, en dacht dat ik wellicht toch liever in Ontario - meer naar het oosten - zou zitten met kerst. Dan kan ik daarna met mijn 2 maanden Greyhound discovery pass - 60 dagen ongelimiteerd bussen - eerst de steden doorkruisen en dan naar het westen. Dus ik heb nogmaals veel mailtjes uitgedaan naar boerderijen in Ontario. Sommige aantrekkelijker dan anderen, maar je moet niet op een paard wedden.

Toen ik eenmaal aan het werk was - groente snijden, afwassen, brood verkruimelen, avondeten klaarzetten - voelde ik me wel wat beter. Gelukkig waren er maar weinig mensen en was ik een uur voor tijd klaar, precies op tijd voor een klassieke lezing over ijsberen, die iedereen al eens gehoord had, behalve ik en de zeven gasten die gelijk met mij aangekomen zijn. Het was indrukwekkend. Ik heb het idee dat ik nu alles van ijsberen weet. Met een specialiteit voor de populatie van 950 beesten aan de westelijke oever van de Hudson Bay. Vraag maar raak! Haha.

Na de lezing kon ik mijn mail lezen. En zowaar antwoord van een van de boerderijen in Ontario. Zij zoeken inderdaad nog mensen voor december - althans, voor eind november. Voor hoe lang ik zou mogen blijven is mij nog niet helemaal duidelijk. Ik heb ze teruggemaild. Overigens was deze farm mijn favoriet van degene die ik aangeschreven heb. Het is een vrij luxe B&B boven Toronto. Ik zou in de accomodatie helpen, maar ook bij de paarden (miniatures, ijslanders en percherons) en de rendieren die met kerst hun werk moeten gaan doen. En sneeuw schuiven. Terwijl ik dit schrijf krijg ik trouwens ook positief bericht terug van een erg leuke ranch in Saskatchewan. Goed, wat ik maar wilde zeggen; het zit me mee vandaag! De B&B in Ontario is hier te bekijken: www.prettyriverinn.com. Wat ik met die ranch in Saskatchewan ga doen moet ik nog maar even bekijken. Misschien dat ik daar in het voorjaar heen ga. Dat is iets voor later om te bedenken. Dit is overigens hun site: www.winningways.ca. Ha, het gaat goed!

Churchill

2009-10-27T21:53:00.002+01:00

Ik dacht dat het zou sneeuwen. Maar er is geen sneeuw te zien. De wetlands die we onderweg tegen kwamen waren dichtgevroren, maar als ik aankom in Churchill regent het.

De treinreis ging voorspoedig, maar langzaam. Bei uns gaan de treinen sneller dan de bussen. Maar hier hebben ze geen files en geen ProRail. Maar ik heb me wel vermaakt en bovendien Marsha ontmoet, een jonge vrouw uit Edmonton, Alberta, die zegt dat we gaan snowboarden als ik langs kom. Alright?!

Rond half negen 's vanmorgen kwam de trein aan. Na een rondje te hebben gelopen en op mijn bagage te hebben gewacht werd ik gespot door de chauffeur van het CNSC, die mij hierheen bracht. Iedereen hier is erg aardig, al is het wat overwhelming. Iedereen lijkt elkaar te kennen, maar ik weet niet wie er nu vrijwillger is, wie betalende gast, wie onderzoeker en wie staff. Het zal wel wennen. Mijn medevrijwilligers zijn Heather, een Schotse, en Steven, een Engelsman. Vandaag kreeg ik vrij en morgenmiddag heb ik "training". We zullen het wel zien...

Ik dacht dat ik goed geslapen had in de trein, maar toen ik na de lunch een beetje gesetteld was, heb ik toch een paar uur op bed gelegen. Het is ook allemaal erg spannend en nieuw. Maar ik heb er wel vertrouwen in.

Voor foto's zie mijn facebook album .

De volgende stap is een plek vinden om heen te gaan als ik hier over drie weken weer weg ga. Ik ga maar een aantal boerderijen benaderen. En natuurlijk moet ik een keertje langs Edmonton.

Why don't you apply for a job?

2009-10-25T17:37:00.002+01:00

Ik zit in het station van Winnipeg op mijn trein te wachten en vind hier toevallig een beetje elektriciteit en wifi.

In Toronto heb ik in Chinatown geluncht met Andreaa en daarna het Royal Ontario Museum bekeken. Dat is grooot. Maar ik had ook een paar uur te besteden. Ze hadden vanalles, van indianentooien van de "First Nations", zoals de natives politiek correct heten, tot dinosaurusskeletten, een oud-Chinese graftombe en een opgezette zebra. En een opgezette neushoorn die nog tot vorig jaar in de dierentuin van Toronto rondgewandeld had.

De busreis van Toronto naar Winnipeg was prima, ik heb goed kunnen slapen en het landschap was prachtig. Vooral het noorden van Ontario, op het tweede deel van mijn reis, tussen Sudbury en Thunder Bay. Plaatsen als "Wawa" (heeft iets met ganzen) en "White River" (geboorteplaats van de historische Winnie, je weet wel, die malle ouwe beer). Super mooi. Winnie stond in de sneeuw. Ik zal van de week de foto's plaatsen.

In Winnipeg kwam de bus niet aan in de stad, zoals ik gedacht had, maar bij een terminal op het vliegveld. Eeeuh, en nu? Er bleek een shuttle service te zijn naar een drop-off punt in de stad. Maar er was niemand die daar heen wilde. Behalve ik. Dus reed de buschauffeur speciaal voor mij naar het station. Whohoo. Ik was daar rond een uur of acht. Mijn trein - en de eerste van vandaag, denk ik - vertrekt om twaalf uur, dus het hele station was nog uitgestorven. Ik had dus ruim de gelegenheid om me te wassen en om te kleden. Was wel een keertje nodig. Daarna was de ticket office open en kon ik mijn tickets ophalen en mijn backpack afgeven. Met twee tassen handbagage ben ik de stad ingegaan, op zoek naar ontbijt en lunch. In de lokale Tim Hortons smeerde een jongen met een spraakgebrek een broodje voor me en bij een supermarkt haalde ik nog wat appels en koekjes.

Terug op het station had ik nog een uurtje over om het lokale spoorwegmuseum te bekijken. Niet echt heel boeiend - als je in Utrecht al in het spoorwegmusem geweest bent - maar het is een goed doel om 5 dollar aan te besteden. Kunnen ze iemand inhuren om de gift shop te bemannen, want die was nu gesloten omdat er niemand op was komen dagen. "Do you have any questions?" - "Euh, no?" - "Why don't you apply for a job?" - "Yes, I could!" Hehehe.

Nu roept er iemand door de omroepinstallatie dat boarding niet voor kwart over twaalf gaat gebeuren. Nu al vertraging, dat is knap. Nou ja, ze zullen het wel inhalen onderweg. Om mij heen zitten allemaal oudere mensen die praten over ijsberen en sneeuw. Ik verwacht niet dat ze in mijn supersaver economy class zitten, dus het zal wel rustig zijn.

Meer nieuws en foto's als ik in Churchill ben.

Dag 3

2009-10-23T17:16:00.002+02:00

Een kort berichtje dat ik geen internet access meer zal hebben tot ik aankom in Churchill op dinsdag. Vanavond laat vertrek ik uit Toronto om anderhalve dag in de bus en anderhalve dag in de trein te verblijven... Ik heb er super veel zin in! Nu nog even met Andrea meeten en wat museumpjes bezoeken. Het is wat regenachtig hier vandaan, maar nog steeds niet koud. Churchill, here I come.

Dag 2

2009-10-23T02:28:00.002+02:00

Het internet hier in het hostel is gemeen traag. Ik heb geprobeerd mijn foto's te uploaden, maar daar raakte m'n computer echt van in de stress. Ik denk dat dat volgende week word.

Vanmorgen introductie bij SWAP gehad, waar jullie overigens post heen kunnen sturen:

Inge Kielen
SWAP participant
Suite 301, 626 King Street West
Toronto ON M5V 1M7
Canada

Let wel dat ik morgen uit Toronto vertrek, en niet weet wanneer ik weer terug ben. SWAP kan wel post doorsturen, maar zo lang ik geen ander vast adres heb, kan het dus wel even duren voordat ik het zie.

Ik heb verder besloten geen Canadese telefoon of simkaart te kopen. Voorlopig althans niet. Ik bel toch niet. Bel mij ook maar niet. Ik zal proberen, als ik een werkende internetverbinding heb, eens online te zijn op Gmail chat, facebook en msn. Jammer genoeg is hij bij jullie midden in de nacht als het hier avond is :)

Verder heb ik vandaag de stad doorgewandeld en er moeie voeten van gekregen. Dat laten de foto's wel zien, die ik later zal posten. Mijn tour bestond onder andere uit gratis appels, ondergrondse wandelpaden, enorme winkelcenrta en smerige pizzapunten. Later meer...

Toronto!

2009-10-21T23:44:00.002+02:00

Ik ben er! Ik zit op mijn 6 persoons female dorm room in het Canadiana Backpackers hostel in Toronto. Het internet is hier zwak, maar ik ga toch proberen een verhaaltje te typen.

Om 3 uur 's ochtends, Nederlandse tijd, ging mijn wekker. Diezelfde telefoon zegt me nu dat het tien minuten voor middernacht is - mijn horloge en laptop zijn al over hun jetlag heen en vinden het pas tien voor zes. Mijn Duitstalige kamergenoten (drie Duitse(s/n) en een Zwitserse, hoe verzinnen ze het) zijn aan het eten. Ik maak mijn evergreen koeken op. Ik weet niet of ik de energie nog op kan brengen om vanavond nog de deur uit te gaan.

Maar ik dwaal af. Van de kop koffie in Dronten ging het naar het treinstation van Lelystad, en van daar naar Schiphol. Mooi hoor, de lampjes van Amsterdam en omstreken in het donker. En een beetje plaatsvervangend schuldgevoel voor de lichtkolom die een kas de lucht in spuwt.

Op Heathrow gaat alles zo langzaam als maar mogelijk is. En nog hield ik uren en uren over. Op een bankje geslapen, boekje gelezen, nog een rondje gelopen, wat ponden uit een automaat getrokken en weer uitgegeven aan een smoothie van Gordon Ramsey. De ochtend gleed voorbij, maar omdat ik wist hoe vroeg het in Canada nog zou zijn hield ik mezelf in een slaperige toestand. Zo kwam het dat ik nog tot boven Ierland me niet helemaal besefte dat het grote Canada avontuur nu echt ging beginnen. Die reis waar ik al maanden naar uit keek. Ik zat in het vliegtuig en kon er niet warm of koud van worden.

Pas toen ik de functie had gevonden waarmee ik op het schermpje voor mij de locatie van het vliegtuig op de kaart kon volgen, besefte ik me dat ik er echt was. Ik keek naar beneden en zag Iers platteland. Ha, lekker een lange reis van slapen, lezen, film kijken en uit het raam staren. In het openbaar vervoer, of het nou een stadsbus of een intercontinentale vlucht is, kun je altijd zo heerlijk onbeschaamd lui zijn.

Ik moest mij inhouden om niet hardop te gaan lachen toen ik, nadat ik et de sequel van A Night In The Museum had bekeken - zoals dat gaat met sequels, niet zo goed als deel een - keerde ik terug naar het kaartje met de vliegroute. We waren nu precies in het midden, een stukje onder Groenland. Ik keek uit het raam en zag een oneindig wolkendek, met af en toe een paar gaatjes waaronder de oceaan zichtbaar was. Ik was echt naar Canada aan het vliegen! Ik was daadwerkelijk in het midden van de Atlantische Oceaan, op 12 kilometer hoogte! (Het filmpje gaf de hoogte ook in voeten. Dan zijn er veel.)

Tegen het einde van de vlucht kreeg ik nog allerlei eten dat ik liever wilde bewaren. Maar dat ene broodjes, dat kip bleek te bevatten, zorgde er voor dat ik allerlei plekjes van het vliegveld van Toronto gezien heb. Ik heb werkelijk wel 5 douanemedewerkers afgelopen, allen in verschillende hokjes in verschillende hallen. De een schreef een briefje, wat de ander weer las en me doorstuurde naar de derde. Pas de 5e kon me vertellen dat ik door kon lopen als ik dat broodje kip van British Airways even weggooide. Brits kippenvlees, daar kunnen we niet aan beginnen. Ik zou er maar een Canadees mee vergiftigen.

Maar haast had ik toch niet, integendeel. Hoe later ik bij mijn hostel aan zou komen, hoe later ik in zou storten van vermoeidheid, en hoe sneller ik in het Canadese ritme zou wennen. Ik haalde Canadese dollars uit een ATM en reed met de chagrijnigste buschauffeur ooit mee naar downtown. Op goed geluk wandelde ik maar een kant op en kwam zowaar het hostel tegen.

Dus daar ben ik nu, een poging aan het doen om wakker te blijven. Het hostel organiseert een pubcrawl vanavond, maar dat lijkt me nu niet zo'n strak plan. Als ik nu straks ga douchen, zou ik dan vanaf zeven uur in bed mogen liggen lezen? Ik moet toch slaap inhalen, dus ik zal heus wel tot de volgende ochtend doorslapen. Dat lijkt me een goed plan. Dan heb ik morgen energie om de stad te verkennen. Want ik ben er echt!

Uren tellen

2009-10-20T15:44:00.002+02:00

Mijn backpack is gepakt. Mijn handbagage ook. Die laatste lijkt door alle papieren en lonely planet en wegwerpboekjes haast nog zwaarder dan mijn kleren. Stiekem heb ik nog wel ruimte over, dat had ik niet verwacht. Maar misschien is het maar beter.

Zojuist is mijn ISIC kaart gearriveerd, zodat ik nu zelfs daar niet meer op te wachten heb. Vanaf nu is het echt uren tellen. Even een rondje wandelen, wat eten en een korte avond. Morgen gaat de trein van Lelystad om half vijf, wat wil zeggen dat ik kwart voor vier in de auto wil zitten. De wekker zet ik op drie uur 's ochtends. In Toronto is het dan nog dinsdagavond, 21.00 uur...

Foto's Valserine en Heidelberg

2009-10-19T11:00:00.004+02:00

Het is al een tijdje terug, maar bij deze nog een paar foto's van mijn wandeltocht langs de Valserine, op mijn laatste weekend in Frankrijk, en van de Heidelberger Zoo, op de terugweg naar Nederland.

De Valserine:

Deze molen is al een tijdje buiten gebruik:

Tête de Napoleon? Ja echt:

Heidelberg:

Wat ruist daar door het struikgewas?

Best lastig, rollen met volle bulten:

Bijna!

2009-10-17T18:30:00.003+02:00

Oh, ik heb zoveel te schrijven en vooral foto's en filmpjes te posten. Maar mijn camera etc. heb ik hier even niet bij de hand.

Het is inmiddels zaterdagavond en aanstaande woensdag gaat het beginnen! Ik ga eerst naar Toronto. Daar blijf ik een paar dagen. Vervolgens ga ik twee dagen in de bus zitten, gevolgd door twee dagen in de trein. Dan kom ik dodelijk vermoeid en vies aan in Churchill, waar ik ruim drie weken lang vrijwilligerswerk ga doen. In een keuken, of op kantoor. Niet zo spannend nee. Maar de omgeving zou alles goed moeten maken. Op de plek waar ik kom is er 300 dagen per jaar noorderlicht (dus begin november zeker!) en bovendien wachten daar rond deze tijd ijsberen tot de Hudson Bay dichtgevroren is. Die ga ik dus zeker zien! Ik heb super veel warme kleding inmiddels. Alles is geregeld, ik wacht alleen nog op Travel Active voor mijn ISIC (studenten-)kaart. Ik word er een beetje nerveus van, omdat ik die kaart nodig heb voor de trein- en bustickets die ik met korting geboekt heb. Nou ja, zal wel goedkomen.

Morgen ga ik nog paardrijden in dameszadel, bij Leusden, en daarna doe ik niks meer. Woensdag moet ik rond vijf uur 's ochtends op Schiphol zijn.

Thuis (of zo)

2009-10-01T14:46:00.002+02:00

Inmiddels zit ik alweer een paar dagen in Nederland. Er is weinig te melden. Ik heb voor het eerst in maanden weer op een paard gezeten - nou ja, pony, Duke geheten - wat niet heel succesvol was, gezien ik zaterdagavond wedstrijd heb. Het is de laatste wedstrijd van de clubkampioenschappen en ik sta niet heel slecht in de tussenstand, maar ik heb er weinig vertrouwen in. Duke en ik konden het in stap goed met elkaar vinden, maar helaas zullen we het merendeel van de proef toch moeten draven en galopperen...

De komende weken zal er hier dus weinig te melden zijn. Ik bezoek wat vrienden en ga tussendoor nog even naar Londen. Wanneer ik naar Canada vertrek, meld ik mij weer.

Herbst

2009-09-26T22:03:00.002+02:00

Je hebt wel eens van die dagen dat je blij bent als je om tien uur in bed ligt. Het is nu vier over tien en ik schrijf vanuit een vierpersoonskamer van het Steffi's hostel in Heidelberg. Wat kan je gesloopt zijn van een dag autorijden.

Ik wilde rond een uur of negen vertrekken, en had de wekker van mijn telefoon daarvoor op acht uur gezet. Ik werd uiteindelijk wakker van het geluid van mijn telefoon, die van mijn bed op de grond viel. Het duurde nog even voor ik de conclusie getrokken had dat het ding alleen op bed had kunnen liggen als ik die daar zelf neergelegd had toen ik de wekker uitzette. En dat het dus al later moest zijn. Het was inderdaad al tegen negenen. Ik liep al achter op schema voor ik goed en wel wakker was.

Dag St. Genis. Nog even email kijken - zie, mijn supervisor was inderdaad blij verrast door de verandering aan de GUI die ik gistermiddag nog even snel doorgevoerd had. Ha. Nog even een broodje smeren, en dan de laatste tassen de auto in en onderweg. Wat is Zwitserland groot als je het van zuid naar noord doorkruist. Na een uurtje had ik al honger, maar ik legde mezelf op dat ik pas in Duitsland zou pauzeren - halverwege - en grabbelde al rijdende naar mijn gesmeerde broodjes.

In Duitsland echter stond het verkeer pats-boem stil. Met nadruk op de boem. Ik heb nog nooit zo snel afgeremd, geloof ik. Met piepende banden. Blijkbaar was het ongeluk - dat ik niet kon zien - pas gebeurd. Even later kwamen twee ambulances langszij scheuren. Ik heb het verder niet gezien, want na ruim een uur in de file te hebben gestaan nam ik de eerste de beste afslag en reed een paar kilometer over secundaire wegen verder. Na de volgende afslag was het over.

Toen had ik wel behoefte aan pauze. Het was warm, ik moest naar de wc en bovendien had ik last van mijn vrouwzijn. Na een dosis chocola en een paracetamolletje verorberd te hebben en het allerlelijkste pluchebeest ooit uit een automaat te hebben gegrepen (dat is me nog nooit gelukt, met zo'n grijparm! Nou ja, ik heb het ook niet meer geprobeerd sinds ik acht was, geloof ik) kon ik weer verder. Om kwart over vijf was ik eindelijk op plaats van bestemming, na nog een extra rondje om het huizenblok te hebben gereden...

Het hostel is echt super. Het is nieuw, dus de mensen zijn nog fanatiek en proberen het je echt naar de zin te maken. Alles is heel huiselijk ingericht, er is een huiskamer en een keuken/eetkamer met alles er op en er aan. Ik zou hier wel kunnen wonen, makkelijk zeg. Een Lidl op de begane grond en een parkeerplaats voor de deur. En draadloos internet, zoals je wel gemerkt hebt. Coowl, zoals mijn supervisor zou zeggen. Sorry, het accent moet je er maar bij denken.

Na gebruik te hebben gemaakt van die voorgenoemde keuken ben ik de stad ingegaan omdat er Heidelberger Herbst was, of iets dergelijks. Veel muziek, veel stands met bratwurst en bier, maar ook met geroosterde noten, pannenkoeken en suikerspinnen. En met allerlei frusteltjes, souvenirs, handwerkjes, etc. En met heel veel mensen. Het was wel leuk, maar dankzij mijn hoofdpijn kon ik er toch niet helemaal van genieten, dus heb ik de bus terug genomen en ben ik blij nu in bed te zitten. Mijn wekker staat uit. Al ben ik benieuwd naar het ontbijt, nu alles hier zo goed verzorgd lijkt te zijn, het zou goed kunnen dat ik dat ga missen...

Weltrusten :)

Work project report

2009-09-24T18:47:00.005+02:00

For those who are interested, I put my work project report online:

* click *

C'est fini!

2009-09-24T15:48:00.002+02:00

Klaar! Ik zit in de zon in het restaurant van CERN. Onder mijn laptop ligt mijn work project report, door mijn supervisor uitgeprint en van een aantal rode streepjes voorzien. Het zijn voornamelijk typfouten, waar je zelf na de zesde revisie nog steeds overheen kijkt. Dus dit is het. Vond je het leuk? Ja ik vond het leuk. Ik heb ook fijn met je sameng ewerkt. Fijn. Ik heb volgende week ook vakantie. Ah.
Nogal een vreemd gesprek. We hebben elkaar weinig te vertellen. Alles is goed gegaan de afgelopen weken, we hebben gewerkt en nu is het klaar. That's it.

Gisteren heb ik mijn werk gepresenteerd tijdens de SSD meeting. Tijdens mijn presentatie in het auditorium eerder dit jaar waren er meer mensen, maar nu waren er belangrijkere mensen. Wat grappig was dat de helft van de 'aanwezigen' via de speakers aan de muur praatten. Ik kende ze niet en ik had geen idee hoeveel er online meeluisterde. Af en toe kwam de volgende situatie voor. Spreker: "So, Arie did ... and worked on ... and found that..." En wordt onderbroken door een Nederlands accent van boven: "Ja, Arie here, actually..." En de volgende keer is het weer Enrico, of Irina, die plotseling vanuit Trieste, of waar dan ook, aan de discussie deelneemt. Nou ken ik het idee van telefoon en zelfs van internet, maar een plotselinge stem uit het niets blijft toch een beetje vreemd. Tijdens mijn praatje begon er ineens iemand in het Italiaans doorheen te praten. Dat werd opgelost door de lijfelijk aanwezige Marco, die even onbegrijpelijk terugpraatte. Ciao. Ja, ciao.

Maar dat is dus over en mijn werk is af. Het verslag is geschreven. De helft van mijn spullen is ingepakt, de andere helft komt morgen. Mijn supervisor een hand gegeven, en vanavond uit eten in Meyrin met de overgebleven Engelsen. Morgen mijn sleutels inleveren, mijn bankrekening sluiten, mijn access card inleveren en dat soort dingen. Zaterdagochtend rij ik naar Heidelberg.

Held op sokken

2009-09-21T20:24:00.002+02:00

En zo kan het in je laatste week voorkomen dat je op je sokken over het CERN terrein loopt. Oke, ik zal wel bij het begin moeten beginnen.

Vorige week had ik vooral veel computerschermen gezien en was de hoofdpijn wel langsgekomen, dus ik vond dat ik wat beweging nodig had. Ik was nog niet in Bellegarde geweest, de laatste plaats van belang in de omgeving, en volgens de foldertjes was daar een mooie wandeling langs de rivier de Valserine. Dat was zeker waar. Bij een pad langs een rivier denk ik als Hollandse aan een uitgesleten jaagpad door het gras, aan de ene kant boten, aan de andere kant koeien. Nah, dat was het niet. De Valserine stroomde behoorlijk snel en had zo een vallei gevormd vanwaar aan beide kanten watervalletjes, euh, vielen. Het pad was wel goed onderhouden - veel trappen en vooral veel picknicktafels. En zoals het met snelstromende Franse rivieren gaat waren er heel veel oude molens. Sommige zodanig oud dat de bomen er door de ramen groeiden. Ik heb er foto's van, die zal ik eens posten.

Over foto's gesproken, ik heb er veel geupload naar mijn facebook-albums. Tip van de dag.

Zondag wilde ik naar de markt van St. Genis. Nou daar ben ik ook heen gegaan, maar ik kon er niet wat lekkers als brunch kopen, wat ik gedacht had. Het bleek een vlooienmarkt te zijn waar het hele dorp hun zolderinhoud aan het verkopen was. Om een lang verhaal kort te maken, ik kwam thuis met een paar skeelers, inclusief knie-, pols- en elleboogbeschermers, en een helm. (Geeft je een soort hoofd-schouders-knie-en-teengevoel.) Gelijk die middag - nadat ik alvast wat ingepakt had, laatste week! - een rondje door het dorp geskate. Ging redelijk, behalve dat het asfalt soms echt een zeef is en het dan net voelt alsof je op een trilplaat staat.

Dus dacht ik vanavond eens te gaan proberen of ik ook naar CERN kan komen met skates. Ik was wel zo verstandig dat 's avonds uit te proberen. Dus, alle bescherming weer op en om, zelfs een reflecterend hesje aan en een lampje op mijn arm, dat vooruit geel schijnt en achteruit rood. Veiliger kan niet. Nou ja, volgens een website was het verstanding om lange mouwen aan te doen, om je te beschermen tegen schaafwonden. Hoe kan ik nou nog schaafwonden krijgen, dacht ik. Ik heb al pols- en elleboogbeschermers, ik heb geen huid meer over.

Maar jawel. Er zit wel drie centimeter tussen beiden. En de weg van St. Genis naar CERN gaat omlaag. OMLAAG. Hoe doe je dat op skates? Hoe rem je zonder onderuit te gaan? In een van de pogingen schaafde ik precies die drie centimeter op mijn onderarm. Hoe krijg je het voor elkaar. Dat werd gezien door drie oude dametjes, waarvan een in nonnenkledij, die er op stonden dat ik aan elke arm een vrouwtje nam en zo gesteund door hen, naar beneden gleed. Ondertussen stelden ze allerlei vragen die ik in mijn beste Frans moest beantwoorden. Ik heb zelden zoveel Frans gepraat - of poging gedaan tot - als daarnet.

Toen het weer wat vlakker werd ging ik op eigen kracht verder - oui, ca va, merci beaucoup - tot ik bij de poort van CERN aankwam. Terwijl ik probeerde een trapje af te komen ging ik weer onderuit. En toen was het genoeg. Ik strompelde nog een stukje verder, vond een plek om te zitten en trok mijn skates en bescherming uit. Op mijn sokken ben ik verder gelopen naar mijn kantoor, vanwaar ik dit nu zit te typen. Het zweet nog in mijn nek en de skates naast me op de grond. Nu moet ik ook nog terug...

Het grote Canada avontuur

2009-09-18T08:59:00.002+02:00

Jongens jongens, ik bedoel, lieve levers, wel een beetje door lezen he. Reacties zijn altijd leuk. Laat ik weer eens om wat input van jullie vragen.

Zoals je ziet heb ik het tekstje aan de zijkant weggehaald, waar stond dat ik niets plan. Ik plan natuurlijk wel. Gister heb ik mijn Canadese c.v. afgemaakt en opgestuurd naar verschillende bedrijven die betrokken zijn bij de Olympische Winterspelen. Ook, en dat is nog wel het leukste, heb ik mij aangemeld voor vrijwilligerswerk in Churchill, "ijsbeerhoofdstad" van de wereld. Ik moet nog maar zien dat ze me daar willen hebben, en op korte termijn (het "berenseizoen" loopt tot half november, en als ik daar ben wil ik natuurlijk wel een ijsbeer zien) maar als ik er heen kan zou het wel heel gaaf zijn. Het werk bestaat waarschijnlijk uit afwassen (he! wie doet er laagdunkend over afwassen! Ik stuur meneer Majid op je af!) maar je zit wel op een soort drielandenpunt van ecosystemen. Verder naar het noorden begint het niets (arctic tundra noemen ze dat), rechts heb je de Hudson Bay (arctic marine) en linksonder de gewone wereld. Maar dan mooi, ben de naam vergeten. Anyhow, het is een onderzoeksinstituut en je kunt 's avonds naar hun lezingen toe of op je vrije dag met een excursie mee als er plaats over is. Als alles perfect verloopt, heb ik tussen de ijsberen en de Spelen net 2 maanden om met een Greyhound Discovery Pass (ongelimiteerd bussen) kriskras het land te verkennen.

Al te veel vrijheid is niet goed. Geen idee waarom, maar er staat 'te' voor, dus dan is het zo. Ik ga mijzelf een paar regels opleggen om zo veel mogelijk uit het Canadese avontuur te halen. Ik weet er nog niet zoveel. Als je tips hebt, moet je hier onder even op "Reageer" drukken, of hoe die knop ook heet.

1. Geen binnenlandse vluchten. Het is duur, en het is geen manier om het land te zien. Ja, de afstanden zijn groot. Maar ik ga met veel plezier een paar dagen in een bus of trein zitten. (Van Winnipeg, hoofdstad van Manitoba, naar Churchill: ca 42 uur)

2. Een foto per dag. Of meer, maar een die de essentie van de dag vastlegt. Iets kleins, of iets groots. Die foto komt uiteraard op dit blog. Al zal het soms (of vaak, ik weet het) wel enige vertraging hebben. Ik zal proberen ze minstens eens per week te uploaden, als een soort samenvatting van de week.

3.??

Help :)

Goewie goewie goewie!!

2009-09-16T21:57:00.004+02:00

Jaaaaa! Oke, ik ben misschien gek geworden. Gek van mijn GUI. Goewie goewie! GUI? Graphical User Interface. Communicatie tussen programma en gebruiker. Met plaatjes en knopjes en tekstjes. Ik heb in een vorig blogje wel eens screenshots laten zien. Hoe ik de GUI van "onze" detector veranderd had. Verbeterd. Vandaag ben ik er opnieuw mee bezig geweest. Overigens nog wel vaker in de laatste weken. Maar ik denk dat-ie nu af is. Hij is ge-commit. Ik zal binnenkort nieuwe screenshots plaatsen, met tekst en uitleg. Maar het is mooi. De GUI is mooi. En het is mooi om je code zo goed te kennen dat je in een half uurtje even vier grafieken, met automatische controles en al, kan toevoegen. Dat je supervisor je kan bellen met een probleem waar hij niets van snapt, maar dat jij tijdens het gesprek in je hoofd al opgelost hebt. Dat hij je een uur later mailt met de mededeling dat er niets veranderd is, en je met alle zekerheid kan zeggen dat dat toch echt aan hem ligt - deze code IS beter en hij werkt. En dat er niemand in heel CERN is die de SSD GUI beter kent. Dat wellicht er straks, als de protonen rondschieten in LHC, er iets raars gebeurt in de datastroom tussen de detector en de data-opslag, en dat deze GUI vervolgens een waarschuwing geeft. Goewie goewie!

EDIT (de volgende dag): Bij deze de beloofde screenshots. Zo zag-ie er vroeger uit:

Hij heeft nu twee nieuwe tabs. Op de eerste zes tabs staan tekstboxjes die waarschuwingen kunnen bevatten over de grafiekjes van die tab, zoals op de nieuwe "common mode" tab:

Hier geeft ie een rode waarschuwing en maakt ie de titel van de tab rood, als een vakje een waarde van meer dan 10 heeft. (De grafiek is een 3 dimensionale map, een kaart van het oppervlak van de detector. Elk vakje is een module. De kleur geeft de hoeveelheid ruis aan in die module. Veel ruis is niet goed. Dat ziet hij nu dus zelf.) En de laatste tab is natuurlijk het mooist, maar die had ik al eens laten zien:

Hier kun je zelf kiezen welk histogram (uit 1954 mogelijkheden) je wilt zien. Huray!

Na deze heuglijke dag ben ik naar het winkelcentrum van Val-Thoiry geweest. Eigenlijk om zalm en rucola en spinazie te komen om in en door de pannenkoeken te doen (hmmmm), wat ik ook gedaan heb (nogmaals hmmm), maar toen ik daar eenmaal was toch ook maar even een kledingzaak ingegaan. Ik zocht nog een pyjama. Had overal al gekeken, maar nergens iets wat ik zocht. Wat ik zocht was iets warms en leuks. Iets waarmee je wel door een hostel durft te lopen, en met lange mouwen en lange broekspijpen. In die zaak in Val-Thoiry, een soort van inheemse C&A, was er ruime keus. Rot alleen dat ze die tops en broeken van een setje aan elkaar vast maken.. Dan kun je alleen of het truitje passen, waarbij de broek aan je schouders bungelt, of de broek, waarbij het truitje aan je kont hangt. Nou ja, uiteindelijk is het een felroze geworden, met veiligheidsspelden. Nou ja, plaatjes van veiligheidsspelden, anders slaapt het niet zo lekker. Ja, felroze. Oh, en het is een korte broek en korte mouwen. Dus ik ga het alsnog koud hebben. Maar ik heb er al wel mee door het hostel gelopen +o)

Nu is het alweer bijna half elf, maar ik ben nog niet moe - ik heb vannacht voor een heel jaar geslapen. Ik had zo'n hoofdpijn dat ik om half tien naar bed ging. Ik werd om twee uur wakker. Met evenveel hoofdpijn, maar zonder slaap. Na een vitaminenshot (tsja, ik had geen pijnstillers. Inmiddels wel. "Je cherche.. paracetamol?") toch weer gaan slapen. Dus nu heb ik nog wel een uurtje om een Canadese CV op te stellen.

Goewie goewie goewie!

Five minutes of fame

2009-09-13T20:41:00.003+02:00

Mijn fiets wordt beroemd. Hij kan nu al door de hele wereld gezien worden op youtube. Oke, hij heeft slechts een klein figurantenrolletje, maar we werken aan zijn naamsbekendheid. De hoofdrol was voor de CERN fietsen waar hij de fietsenstalling van het hostel mee deelt. Zijn verlegenheid maakt het managen van een dergelijk capabel ijzeren ros wel moeilijker. Vandaar dat hij in deze film dan ook stil in een hoekje is blijven staan. Linksachter.

http://www.youtube.com/watch?v=5eVBtesuWpM

Verzoeken voor interviews, foto's en bandtekeningen via zijn manager.

Lyon

2009-09-12T22:17:00.006+02:00

Woensdag kreeg ik een mailtje van de coordinator van het summer student programme met de mededeling dat er de volgende dag een feestdag was. Iets regionaals. Een beetje wiki'en leerde dat van originele een dag van religieus vasten was, dat over de jaren afgesleten was, een tijd lang niet is gevierd en daarna weer in ere hersteld was. Waarschijnlijk omdat de Genevois graag een dag vrij hadden. "Enjoy your day off", stond in het mailtje. Day off? Wat nou day off? Ik had niets meegekregen van een vrije dag. Niemand over gehoord. Later op de middag stuurde ik een mail naar mijn supervisor (dat doe ik ongeveer vijf keer per dag) waarin ik het curieuze mailtje noemde. Het antwoord kwam pas de volgende ochtend. Toen ik mij donderdagochtend klaar maakte om naar CERN te gaan, bekeek ik vast even mijn email. Antwoord van mijn supervisor, en wel dat hij het grootste gedeelte van de dag vrij zou nemen. We zouden elkaar weer zien op vrijdagochtend, negen uur, op point 2.

Wat doe je met zoveel onverwachte vrijheid? Stephen, mijn Schotse medestudent, had mij al eens overtuigd dat Lyon een mooie stad is, en prima in een dag te doen. Het was er niet van gekomen om er samen heen te gaan voordat Stephen weer naar Glasgow ging, maar dit leek mij een goede dag om een dergelijke reis te maken.

Natuurlijk kende de TomTom de Park&Ride plaatsen rondom Lyon niet. Slechts een kon ik vinden: het treinstation van Villeurbanne, een voorstad. Via de tolweg kostte het anderhalf uur. Prima. Alleen wist de TomTom niet dat er wegwerkzaamheden waren op diezelfde tolweg, wat er voor zorgde dat zodra ik een kaartje getrokken had, ik in de file terecht kwam. Leuk. Achteraf viel het wel mee, en ik had geen haast, maar ik had net zo goed de secundaire wegen kunnen nemen...

In Villeurbanne aangekomen was het druk. DRUK. Overal stonden auto's geparkeerd of deden auto's hun best om geparkeerd te raken. Wat niet zo goed lukt als elk stukje asfalt al bezet is. Volgens de TomTom was het nog een paar honderd meter naar het station, en op de een of andere manier had ik er niet zoveel vertrouwen in dat daar een enorme P&R garage zou zijn met tientallen vrije plaatsen. Dus toen er vlakvoor mij een auto de weg op wilde draaien, dat wil zeggen, uit een parkeerplaats, hoefde ik geen tweede keer na te denken. Ik kon mijn geluk niet op. Tadaa. Ik was geparkeerd zonder een meter te ver te rijden. En het was nog gratis ook. Die paar honderd meter naar het station kon ik ook nog wel lopen. Maar ik was nog nauwelijks op weg toen ik een bushalte tegen kwam. Ik wilde me even orienteren op het kaartje, maar zag ondertussen dat bus C3 helemaal tot in het centrum van Lyon kwam. Ik draaide mij om, en voila, daar stopt de C3 net voor mijn neus. "Bonjour, do you have a ticket for a day?" - "??" - "Pour tout le jour?" - "Ah, oui."

Villeurbanne, op de paar meter tussen auto en bus:

Oftewel, voor ik goed en wel van de snelweg af was zat ik in de bus naar het centrum van Lyon. Het hele treinstation van Villeurbanne heb ik nooit gezien. Vanaf de bushalte liep ik naar het immense Place Bellecour, vanwaar ik, na bij de tourist info een kaartje te hebben verkregen en bij de McDonalds een grand coca light en een toiletbezoek, wandelde ik naar de oude stad, die zich grotendeels op een heuvel bevindt die Fourviere heet. Oh, het is wel noemenswaardig dat de toiletjuffrouw van die McDonalds werkelijk de meest chagrijnige vrouw van Frankrijk is. Zonder enige twijfel. Ik wilde graag eerst naar de wc en dan mijn cola halen, maar dat mag natuurlijk niet, want je moet wel een bonnetje laten zien. Nou zou ik daar chagrijnig van kunnen worden, of anders om de enorme rij die er bij elke McDonalds, altijd, staat, maar ik had een vrije dag, dus ik heb vrolijk het kaartje bestudeerd tot ik aan de beurt was en liep met cola en al terug naar de dame van de wc. Ik heb mijn cola laten zien, mijn bonnetje, ik heb haar gebonjourd en gemerci'd en ge-aurevoird tot en met, maar nog geen glimlachje. Arm mens.

Goed, de oude stad dus. Heuveltje beklommen. Fonteintje, een vrolijke vrouw met twee honden, waarvan de een Watson heette en de ander een of andere Franse detective of geheim agent, hele vrolijke beestjes, en uiteindelijk de archeologische site. En die was groot! Ze hebben daar twee theaters naast elkaar (een theater en een odeon) uit de tijd van Tiberius, een enorm complex (sommige vertrekken met dak en al!) waar ze de functie niet van weten, en nog een aantal dingetjes. En verder een mooi uitzicht over de stad en tussen en op die oude stenen vooral heel, heel veel hagedisjes.

Zie je 'm?

Het museum dat bij deze antieke schoonheden hoorde was op donderdagen gratis, dus daar heb ik mij ook nog even vermaakt. Ze hebben echt veel gevonden daar in de regio! Op dezelfde heuvel bevindt zich een kathedraal, ook niet echt klein. Bladgoud, heiligen, je kent het wel. Maar dan drie keer zo groot als je je nu voorstelt.
Toen was ik moe, en blij dat ik een dagkaart voor de bus had. En een bushalte. Want het leek onmogelijk weer van deze heuvel af te komen - voor ik het wist was ik bijna aan de andere kant, maar had ik nog geen weg naar beneden gevonden. De bus bracht mij helemaal naar het Croix-Rousse plein, aan de noordkant van de binnenstad. Terwijl ik op dit plein zat te picknicken, kwam er een meisje naar mij toe met een warrig verhaal, waar ik uit begreep dat ze in het kader van de introductie van de universiteit (of een studentenvereniging, wellicht) objecten moest verkopen ten behoeve van een stichting voor daklozen. Twee euro per stuk. Ik kocht een kaarsje en een fotostandaard, die nu op mijn bureau de kaart met foto's van mij en Brigitta staande houdt. Het meisje was dolblij.

Op de wandeling terug naar het zuiden kwam ik langs een grote neptunusfontein waar de ontgroeningen wat klassiekere vormen hadden. Een stuk of tien jongens en een of twee meisjes stonden te zingen, een vuilniszak over hun kleren getrokken. Midden in de fontein. Vanaf de rand werden ze gedirigeerd door drie schreeuwende ouderejaars. "C'est beau huh?" vroeg een voorbijganger, die mijn interesse in het schouwspel opgemerkt had. Ik lachte er om, maar hij lachte niet mee, alsof hij het niet ironisch bedoeld had. Misschien had ik iets gemist in de tekst van het lied dat gezongen werd. Ik kwam de studenten later nog tegen. Drijfnat, uiteraard, maar wel vrolijk.

Ook kwam ik op deze wandeling langs het amfitheater. Het woord amfitheater doet mij nog altijd aan colloseum-achtige gebouwen denken, maar ik weet dat ze hier in Frankrijk bijna ieder zaaltje amphitheatre noemen, dus ik was er niet heen gegaan als de bus mij niet toevallig aan deze kant afgezet had. Maar wat bleek, dit amfitheater was inderdaad een Romeinse ruine. Met een plakkaat er bij over vroege christenen, martelaars en dat de paus Johannes Paulus II hier geweest was. Er was minder van over dan van de twee theaters op de heuvel, maar ik kreeg de indruk dat de bewoners van het toenmalige Lugdunum wel van uitgaan hielden.

En zo was ik weer terug bij de bushalte waar ik uit de bus uit Villeurbanne gestapt was. Ik had een rondje door de stad gemaakt en het was inmiddels half zes. Ik besloot te kijken of ik snel iets lichtst te eten kon krijgen (wetende dat in de meeste restaurants in Frankrijk de keuken pas vanaf zeven uur open is) om tegelijkertijd de grootste spits te ontwijken. Van een feestdag had hier immers niemand gehoord. Maar opnieuw was het lot mij gunstig gezind. Direct naast de bushalte was een terrasje (had ik al gezegd dat het super mooi weer was voor september? blauwe lucht, zon, warm) waar ik un jus de pomme et something to eat bestelde en uiteindelijk mijn geitenkaassalade kreeg waar ik al weken trek in had.

In de bus terug naar Villeurbanne bedacht ik welk onheil mij te wachten stond. Auto gestolen? Auto stuk? Ging ik een groot ongeluk krijgen op de terugweg? Want het was toch werkelijk niet mogelijk dat ik zoveel geluk op een dag kon hebben, wanneer ik diezelfde ochtend nog wakker werd met de gedachte gewoon de hele dag binnen achter mijn computer te gaan zitten? Niet dat ik mij zo extreem gelukkig voelde, ik voelde me redelijk tevreden ja, maar ook wat moe, maar ik was me er van bewust dat het lot mij wel zeer gunstig gezind was vandaag. Maar niets van dit alles. De auto stond braaf op mij te wachten, zelfs geen parkeerbon, en de wegwerkzaamheden op de tolweg kostten nu veel minder tijd. Ja, ik heb nog een stukje omgereden toen ik bijna thuis was, omdat ik niet wist bij welke afslag ik er af moest - de TomTom kent de nieuwe autoweg nog niet, die van de snelweg rechtstreeks naar St. Genis gaat. Dus ben ik via Geneve gegaan, wat me wat meer tol kostte (14 euro voor een stukje weg! De trein is zowat goedkoper...) en meer tijd, maar als dat alles is, dan was het nog een erg geslaagde dag.

Tour de Pays de Gex

2009-09-11T22:50:00.012+02:00

Op onze eerste dag werden we er voor gewaarschuwd: fietsen in Frankrijk. Levensgevaarlijk. Op ongeveer 2/3 van de weg St. Genis-CERN is fietspad. De rest is ook nog wel te overleven, maar ik heb mijn fiets niet meegenomen om alleen die paar honderd meter af te leggen. Dus besloot ik afgelopen zondag van de laatste mooie zomerdag - dacht ik toen - gebruik te maken om naar Divonne-les-Bains te fietsen. Een tocht van ongeveer anderhalf uur. Ik was een week eerder al met de auto naar Divonne geweest om daar naar de renbaan te gaan, en toen bleek dat het dorp naast de paardenrennen ook een leuke markt had, en een recreatiemeer. Reden genoeg om er nog een keer langs te gaan, nu laatste rennen van het seizoen gehouden werden.

Toevallig had ik mijn vaders fietshelm hier liggen, en aangemoedigd door de waarschuwingen en de lokale gebruiken besloot ik voor het eerst een fietstocht met helm te maken. Dat had ik nooit eerder overwogen. Want fietshelmen zijn voor mietjes. Voor kinderen. En misschien voor wielrenners. Dat denk je tenminste als Hollander. Maar ach, de dingen zijn licht, ze zitten nauwelijks in de weg - waarom ook niet?

In Frankrijk rijden ze snel, en hebben ze geen fietspaden:

Waarom niet? Omdat het onveiliger is. Zeggen sommigen. Een Brits onderzoek heeft een paar jaar geleden aangetoond dat automobilisten dichter langs fietsers reden wanneer zij een helm op hadden. Een beetje googelen laat weten dat er een grote controverse over de fietshelm bestaat. Sommigen raden het gebruik inderdaad af. Volgens anderen is het noodzakelijk. Wie had dat gedacht. Overigens bleek uit hetzelfde onderzoek dat je met lang haar (of een vrouwenkapsel, in ieder geval) juist meer ruimte van de automobilisten krijgt.

Hoe het ook zij, ik heb de tocht overleefd. Wel interessant dat je met helm vaker gegroet wordt, in ieder geval door wielrenners. Alsof je ineens van woonwerkfietser in sportfietser veranderd bent, met de bijbehorende status. Maar dan alleen als ik stilsta om even op de borden te kijken, zodat ze niet zien hoe traag ik eigenlijk ben.

Ik kwam door veel dorpjes:

Ik kwam in Divonne aan rond het middaguur. De markt was erg interessant, met allerlei eten dat je aankijkt, maar alles was ongeveer drie keer zo duur als in de supermarkt.

Die vis, die er wat haai-achtig uit ziet, was echt GROOT:

Na een aantal paardenrennen bekeken te hebben heb ik de terugtocht weer aanvaard. Die bleek voornamelijk heuvelafwaarts te zijn, dus ik was nog netjes voor het eten thuis. Ergste verwonding van de dag was een verbrande hals. Ik was klaar voor de herfst. Maar die bleek nog even op zich te laten wachten. Later meer.

Paardje op de bovenste foto wil niet in het hek:

De kwaliteit van de foto is enerzijds te danken aan de afwezigheid van de acculader van mijn camera, en anderzijds aan de batterij van mijn telefoon, die er mee op hield net voordat de race van start ging.

Overigens ben ik mij vanavond nog een hoedje geschrokken toen ik zelf bijna een fietser aanreed. Zonder helm en zonder lang haar, dus daar zal het aan gelegen hebben. Of zou het toch het feit geweest zijn dat hij geen licht had, en op de weg fietste op het stuk waar wel een verplicht fietstpad is? Nou ja, hij leeft nog, maar mon dieu, doe toch een lampje aan...

In de keuken, bij pannenkoekenbeslag en kokende eieren

2009-09-09T20:00:00.003+02:00

"Are you not afraid people will steal your things?"
"If they do, it's their karma."
"..."
"Do you know karma? It's a buddhist thing."

--

"You're not buddhist, are you?"
"No, but I still like the concept."
"Are you christian?"
"Nah, not really."
"You don't believe in God?"
"Sometimes."

--

"Have you heard of muslims?"
"Euh, yeah?"
"I believe there are muslims in Netherlands, too?"

--

"It is good for your spirituality. You know. You need to feed your stomach, and you need to feed your heart. You understand?"
"But I am already happy. What more can it do for me?"
"Yes, now, you are young. But you know, in the afterlife.."
"Yeah, that's what you think."

--

"So you don't feel you miss something?"
"Nope."
"I can just advise you to read a little bit about Islam. I am sure there are translations in Dutch.."
"Oh yeah, I'm sure of that too!"
"..."
"I'm sorry, I'm not so easily converted."

--

"I can still hold open the door for you. Enjoy your meal."

Christopher McCareless

2009-09-06T20:35:00.003+02:00

De film Into The Wild was in de aanbieding bij de Leclerc in Ferney-Voltaire. Ik kende de film niet, maar de titel kwam me bekend voor en met enige positieve associaties. Gisteravond heb ik hem bekeken. Ik vond het een erg mooie film, maar de schok kwam - voor mij - aan het einde. Toen na bijna twee en een half uur Emile Hirsch deze foto werd getoond:

Met de mededeling dat het lichaam van Christopher McCandless - de hoofdpersoon uit de film - twee weken na zijn dood door jagers was gevonden. Deze foto was onontwikkeld in zijn camera gevonden. Christopher McCandless heeft echt bestaan. Het avontuur waar de film verslag van doet, speelde zich een jaar of 15 geleden af in deze zelfde, echte wereld.

Hij kwam uit een welgestelde familie. Amerika, jaren negentig. Hij had zijn college degree gehaald met A's en A-'en. Hij was 22 - om precies te zijn was zijn geboortedag 12 februari - toen hij van de radar verdween. Hij ging reizen. Naar het noorden. Het meeste geld dat hij van zijn ouders had gekregen gaf hij aan Oxfam. Wat hij over had verbrandde hij uiteindelijk. Dit alles met het argument dat hij het Amerikaanse materialisme verfoeide. Zijn ideaal was om naar Alaska te gaan en daar van en met de natuur te leven. Hij kwam inderdaad in Alaska terecht en leefde 113 dagen in een achtergelaten bus van een paar kilo rijst en de dieren die hij schoot. Hij raakte toch eenzaam, probeerde terug te gaan naar de bewoonde wereld, zag dat het stroompje dat hij overgestoken was nu een woeste rivier was en stierf in zijn bus. Op 24-jarige leeftijd. Toen het twee weken later gevonden werd woog zijn lichaam 30 kilo.

Voor de vele avonturiers die nu dezelfde weg volgen naar de inmiddels beroemde Magic Bus - in feite maar een paar uur wandelen - is Chris McCandless een voorbeeld. Een bescheiden jongen die wist dat het leven niet om geld en roem ging. En daar beroemd om geworden is. En dood aan gegaan is. Maar dat vergeten de fans dan even.

Ik vind het verhaal niet zozeer inspirerend, als wel beangstigend. Al met al is onze geboortedag niet het enige dat ik met Chris gemeen heb. Ik wil ook naar het noorden om de ruige natuur te zien. Maar wie het boek Into the Wild van Jon Krakauer heeft gelezen of de film van Sean Penn heeft gezien, zou ook dit stukje moeten lezen van een Park Ranger in Alaska. Peter Christian beschrijft dat McCandless geen held is, maar een sukkel, een verlate puber of een suicidale vluchteling, die lijdt aan een ernstige "quarter life crisis".

Chris schoot een eland, maar liet hem bederven. Chris at wellicht giftige planten, wat zijn hongersdood heeft kunnen verspoedigen. Nog fascinerender: de plaats waar Chris in de rivier viel, waarna hij concludeerde dat hij van de rest van de wereld afgesloten was, lag 400 meter van een pontje vandaan, waarmee hij relatief gemakkelijk over had kunnen steken. Immers, hij verbleef in een bus: ook die was eens aan de overkant gekomen. Chris wist dat niet, omdat hij geen kaart had, geen kompas, niets dat op enige voorbereiding wees.

Volgens Peter Christian, de Park Ranger, was overleven niet het doel van zijn reis geweest. "In fact, Alaska is populated with people who are either running away from something or
seeking themselves in America’s last frontier." Volgens hem was Chris van het eerste type. Op de vlucht voor de druk en verwachtingen van zijn ouders, van de maatschappij die hij zei te verachten. Met suicidale trekjes. Misschien heeft iedereen die dergelijke risico's neemt suicidale trekjes.

Conclusie. Men ziet Christopher McCandless als een voorbeeld, inspiratie voor alle reizigers die naar het wilde noorden trekken om "zichzelf" te zoeken. Maar hij ging dood. Eenzaam, hongerig, ziek. 30 kilogram. Alaska. Maar wel op een plek waar nu toeristen in een dagje heen wandelen. En dat is niet omdat het nu makkelijker is dan toen. "Toen" is maar 17 jaar geleden. Dat is omdat Chris de weg terug niet wilde vinden. Of in ieder geval niet zijn best gedaan heeft het gebied en zijn kansen te leren kennen voor hij er in stapte. Zo iemand is geen voorbeeld. Zo iemand is ongelofelijk triest.

Heidelberg

2009-09-02T21:20:00.002+02:00

Het is september. Ik heb vanavond mijn laatste maand in het hostel van St. Genis betaald en mijn vertrek met een dag vervroegd. Ik wilde eerst zondag de 27e weg gaan, zodat ik zaterdag nog rustig wat kon inpakken en voldoende kon slapen, omdat de reis zo lang is. Maar ik heb besloten terug te gaan via Duitsland en enkele nachten in Heidelberg te blijven. Omdat het een mooie stad is, omdat ik te veel Frans gehoord heb de afgelopen tijd (dat op de een of andere manier alleen met een paar dagen in Duitsland verholpen kan worden) maar vooral omdat het een potentiele woonplaats is. Een goede universiteit, zeker wat de natuurkunde betreft, niet te ver weg en niet te dichtbij. Nu vertrek ik zaterdag de 26e. Het is maar een uur of vijf rijden naar Heidelberg, dus ik ben er zaterdagmiddag. Ik twijfel nog of ik twee of drie nachten zal blijven. Ik denk dat ik reserveer voor twee. Als ik ter plekke toch nog wil blijven, ga ik er vanuit dat het hostel eind september nog wel een bed over heeft. Zo niet, dan heeft het niet zo moeten zijn.

Ik ga nu mijn hostel maar reserveren. Het werk gaat goed, ik ben alweer aan iets nieuws begonnen. Het lijkt allemaal snel en voorspoedig te gaan, het voelt alsof ik volgende week geen werk meer heb en dan nog twee weken niks te doen heb. Maar dat zal wel niet gebeuren - mijn supervisor blijft wel dingen verzinnen. Plotseling lijken de vier weken (nou ja, drie en een half) die ik nog te gaan heb, erg lang. In gedachten ben ik al bijna in Nederland. Ik chat meer met mensen thuis, ik heb uitzendinggemist en nederland.fm herontdekt. Ik dacht laatst zomaar ineens aan Utrecht, en nog half in slaap dacht ik aan het weerzien van mijn hond - oh nee, die is dood. Goeiemorgen.

Ach, ik kan er beter nog maar even van genieten. Ik ga mijn hostel in Heidelberg boeken, en dan weer eens een goed boek pakken.

Grote schoonmaak

2009-08-29T15:50:00.002+02:00

Nog vier weken. En de komende vier weken worden anders dan de afgelopen negen. Dat komt omdat ik hier, negen weken terug, kwam vlakvoor het lezingenprogramma begon. We vormden de grootste groep zomerstudenten. Er waren wel een aantal mensen die eerder gearriveerd waren, maar die hadden niet veel meegemaakt - er waren nog niet elke dag bijeenkomsten in het amphitheatre, en naar ik weet geen feesten. Het barstte allemaal los toen wij aankwamen. Elke ochtend samen lezingen volgen en lunchen. Twee keer per week een feest in de Pump Room, of in de stad.

Dat is nu negen weken geleden. De eerste vertrekkers gingen een week of twee geleden al. Maar nu begint de grote stroom op gang te komen. Vrijwel alle Denen en Britten waar ik mee opgetrokken ben, vertrekken deze week. Ik kom net terug van Stephen naar het vliegveld brengen.

Ik ben een van de weinigen die nog zo lang blijft. Het zal rustig worden hier. Wat fijn is, want ik heb nog tijd zat om mijn project goed af te maken. Mijn kamer is een zootje - die ga ik vanmiddag voor het eerst maar eens opruimen. Mijn foto's sorteren. Mijn netbook inrichten. Of gewoon in bed blijven liggen en mijn boek uit lezen.

Het feest van gisteravond was een soort van afscheid voor de mensen die weg gingen. Ik wist dat het laat, erg laat zou worden, dus ik wilde niet te veel drinken, wetende dat ik Stephen had aangeboden hem naar het vliegveld te brengen. Vandaar dat ik het "bier bowlen", een Deens drinkspel, oversloeg. Iedereen die meedeed was een half uur later op slag dronken. Zo snel kan het gaan. Na een paar biertjes ging ik over op de red bull. Er gebeurde veel wat de betrokkenen de volgende dag verteld moest worden. "I played beer bowling - and then I woke up this morning." - "I woke up with my clothes on. I have no idea how I had gotten to my bed." - "I brought you." - "Soren said: Be happy you had your clothes still on." Ik was gemeen en nuchter genoeg om foto's te hebben van de momenten die ze nu liever vergeten.

Nu is het rustig en ik heb het weekend nog voor me - voor mijn gevoel. Morgen misschien maar eens een rondje fietsen. En dan zal ik nu mijn foto's eens uit gaan zoeken. Ik heb alle tijd van de wereld. Ik ga voorlopig nog niet naar huis.

He he!

2009-08-26T18:49:00.003+02:00

Nog even en het wordt weer rustig. Het is eind augustus en de hete zomer begint langzaamaan naar herfst te ruiken. Steeds meer summer students nemen afscheid. Op het moment wwordt het daar alleen maar drukker van: meer feestjes, meer bijeenkomsten, meer geregel. Ondertussen begin ik net te begrijpen waar mijn project over gaat en probeer ik zo veel mogelijk te werken. Maar wanneer je je autosleutels kwijtraakt in Taesch (op 3 uur rijden) en je vervolgens met een huurauto naar huis moet, die je de volgende dag weer terug moet brengen - dan schiet dat niet op.

Maar dat is allemaal opgelost. Ik heb mijn sleutels terug, geprobeerd wat bij te slapen, succesvol een pubquiz georganiseerd en weer wat gewerkt. Morgen weer naar Point 2, naar ALICE zelf, en vanavond de Commonwealth Party. Het klinkt een beetje imperialistisch, maar het zal wel gezellig worden.

Mijn batterij is bijna leeg - dat is me nog niet eerder overkomen met mijn nieuwe netbook. Het zal wel komen door onderstaand gedicht. Het is ook etenstijd en er zitten Denen achter me, die mij niet durfde te storen, denk ik, nu ik hier met computer en koptelefoon in het restaurant zit. Misschen moet ik ook maar eens eten halen.

De groeten +o)

Yet another Troy

2009-08-26T18:44:00.003+02:00

Yet another Troy

You gave to me a wooden horse
No skin of steel, no men inside;
a children’s toy that in due course
would lose its magical delight.

The day has come to join the force,
and to the battlefield we stride
with all we have: the grave remorse
that here we rock where we should ride.

Why this ridicule, this pitiful defeat?
A friend has turned into a mole.
Hear, there speaks your dying steed:

“You had no chance, my little foal.
That’s why he sent his finest breed
but not to combat; to console.”

Ça marche!

2009-08-19T14:28:00.003+02:00

It works!

What you will see is the Graphical User Interface (GUI) with which we can monitor the SSD detector layers. In other words, this is all specifically written for the tiny (roughly two meters long) subdetector that I am working on.

On the twiki page you find this images: (click to enlarge)

BEFORE

Now that window looks like this:
AFTER

Note in the twiki the explanation for the "Generic GUI": " This interface will be in use until the functionality to select a ladder number and provide the corresponding plots is implemented in the SSD GUI." Now see what we get if we click the new "Custom" tab:

Where the user can select and view any of the total >1000 histograms as they fly out of the detector. Cool, hm?

Lost telephone

2009-08-15T23:32:00.002+02:00

Hi all,
just a short note to let you know that I lost my Swiss cell phone during the paragliding today. (Yes, that happened the way you imagine it.. Just fell down!) So if you want to reach me, please use my Dutch number untill I removed the sim lock from that phone and got a new Swiss sim card. Thanks!

Deze week

2009-08-14T21:26:00.002+02:00

Geen nieuws is goed nieuws, nietwaar?

Ik weet niet of het komt doordat ik - met mijn pasgekochte netbook - nu internet in mijn hostel heb, of doordat mijn ouders nu hier in de omgeving zijn, of omdat ik interessant werk heb dat mij bezig houdt, of omdat het boek dat ik aan het lezen ben nu spannend geworden is - ik weet het niet, maar ik besef me dat ik al een tijdje niets geschreven heb. Misschien wordt het leven hier wel normaal. Ieks.

Maandagmiddag had ik een bezoekje aan de ATLAS detector. Donderdag naar LHCb. Bij ATLAS gingen we niet naar beneden, naar de detector zelf, maar de gids kon zo inspirerend vertellen dat ik dat niet erg vond. Immers, ik was al bij de ALICE detector geweest - en daar werk ik immers aan - en bij LHCb tijdens een workshop Data Acquisition. Toen ik donderdag opnieuw door het beveiligingspoortje ging, voelde het alsof ik het dagelijks deed. Het werd bijna saai. Zeker omdat de gids - ondanks dat hij vloeiend Russisch, Arabisch, Engels, Frans en Duits sprak, en op de hoogte was van zowel de theorie als de experimentele achtergronden van de hoge energie-fysica - niet zo inspirerend kon vertellen.

Woensdag ging ik met mijn ouders naar de Mont Blanc. Om precies te zijn met de telepherique naar Aguille du Midi op 3800 meter-nog-wat. Het was gigantisch druk; ondanks dat we om 10.30 arriveerden konden we pas na drieen omhoog, samen met nog honderd man. Boven was het wel erg hoog, een prachtig uitzicht, maar het was ook erg druk. Ik had wat hoofdpijn en gaandeweg werd ik steeds duizeliger. Of het aan de samenstelling van de lucht lag of aan de plotselinge overgang - ik heb geen idee. Maar ik heb die avond geen maaltijd meer gegeten. De volgende dag was het over.

Vandaag ben ik weer op point 2 geweest. De plek waar de ALICE detector is. Ik werd door mijn supervisor meegesleept naar een bespreking waar ik ineens iets moets vertellen. Aaaah. Nou ja. Ik was vroeg thuis en ben nog naar het winkelcentrum van Thoiry geweest om een gladde, dunne, maar lange broek te kopen omdat ik morgen ga paragliden. Ik kwam mijn supervisor nog tegen met vrouw en kinderen. Gezelligheid.

Morgen en overmorgen dus paragliden; een weekendcursus net beneden Annecy. Zin in :-) Maar het wordt vroeg opstaan dus eigenlijk zou ik nu naar bed moeten. Maar mijn boek is zo spannend....

Amy

2009-08-06T22:24:00.009+02:00

Even een berichtje tussendoor dat weinig van doen heeft met mijn reis, maar des te meer met van huis zijn. Afgelopen dinsdagavond is Amy ingeslapen.

Amy werd geboren op 2 december 1995. Haar moeder was een middelgrote, zwarte, kortharige hond. De vader was onbekend. Aan de bruine en witte vlekken van haar broertjes en zusjes te zien was hij gevlekt. We zochten een hond omdat mijn moeder allergisch werd voor Boris, een rode kater die we eerder hadden. Mijn ouders hadden lang katten gehad. Mijn vader wilde geen hond, maar onderhandeling was niet mogelijk. Toen we in het asiel naar het nestje gingen kijken, waren we met ons drieen. Mijn moeder, mijn broer, bijna tien jaar oud, en ik, zeven jaar, bijna acht.

Mijn moeder wilde een teefje. En ze moest Amy heten. Er waren maar drie teefjes in het nest, en twee daarvan - een zwart-bonte en een met bruine sokjes - waren al vergeven. Mijn moeder nam ons mee terug naar de auto. Ik dacht dat we naar huis gingen. We gingen achterin zitten en ze draaide zich tussen de voorstoelen naar ons toe. "Willen jullie er zo eentje?" Wat is dat voor een vraag aan een kind, dat net met acht puppies gespeeld heeft? JA! We hadden nog geen vijf minuten in de auto gezeten. We gingen terug naar binnen en het werd geregeld. Wij namen het laatste teefje. Eind januari mochten we haar komen halen. Amy.

24 januari 1996 was een woensdag. We hadden iets bijzonders met school die dag - ik weet het niet meer. Maar door alle belevenissen was ik bijna vergeten wat een belangrijke dag het was. Mam had Amy opgehaald, in een doos. Het kleine, bange Eempje, ver van moeder, broertjes en zusjes.

Van die eerste tijd herinner ik me vooral nog veel krantenpapier en naar buiten brengen - niet binnen plassen, graag. Om het uur uitlaten. Maar we deden het graag. We leerden haar zitten, liggen, apporteren... Nou ja, ze rende wel achter een kluif aan, maar terug brengen vond ze niet nodig. Als je hem nog een keer wilde gooien, moet je hem maar komen halen.

Kleine hondjes worden groot. Amy groeide in de hoogte en in de breedte. Ze werd er niet zelfverzekerder van. Zelden zo'n laffe hond gezien. Of vredelievend, het is maar hoe je het noemen wil. Klasgenootjes moesten overblijven als hun ouders tussen de middag niet thuis waren. Ik hoefde niet over te blijven, integendeel; ik moest wel naar huis. Sleutel om mijn nek; ik moest in mijn lunchpauze de hond uitlaten. 12 uur vrij, tien over 12 thuis, snel een rondje met Eem, half een thuis, snel een boterham, tien voor een weer naar school. Jurn deed het 's middags of 's avonds. Mam 's ochtends, en dan nog een keer later op de dag. Mijn vader liet haar niet uit. "Het is mijn hond niet."

Er zijn talloze anekdotes. Over hoe ze het boek "De helende kracht van dieren" sloopte. Over haar traumatiserende ervaringen in het pension. Over drinken uit plastic flesjes op de Veluwe. Over de poulet in de keuken van oma. Over het koppen van ballonnen. Over het blaffen naar de deurbel op tv. Over het openmaken van cadeautjes. Over het begraven van botten en speeltjes. Over meehuilen met de trompet. Over rennen naast mijn fiets rende of springen over takken - waarbij we samen speelden dat ze een paard was.

Samen groeiden we op. Samen ontgroeiden we onze spelletjes. Onze ontdekkingstochten werden wandelingetjes. Het woud werd een bos, het bos werd een park. We konden nog steeds stoeien en vechten om de kluif, maar gemiddeld werden we allebei rustiger.

Ik ging het huis uit en Eempje bleef achter. Wanneer ik thuis kwam was het een vrolijk weerzien. En toch was het elke keer een beetje minder uitbundig. Elke keer leek ze er meer aan gewend te zijn dat ik niet meer in haar huis woonde. "Oh ja, zij was er ook nog." De band met mijn vader daarentegen werd met de dag sterker. Hij liet haar vaker uit, hij speelde met haar en haalde haar aan. Hoe ouder ze werd, hoe meer ze ook zijn hond werd. Elke keer dat ik thuis kwam sliep ze wat langer, liep ze wat trager, kwam ze wat moeilijker overeind. Ze kreeg gelatinaat tegen de artrose. Ze hijgde veel - het is ook warm met zo'n dikke, zwarte vacht.

De vacht ging er dit voorjaar af en er kwamen verdikkingen onder vandaan. Vet, volgens de ene dierenarts. Maar ze begon last te krijgen met poepen en er werd een echo van haar darmen gemaakt. Daar was duidelijk een tumor te zien, maar die was klein en het zou nog wel eens lang kunnen duren - als die even snel groeide als haar pootjes liepen, was er voorlopig nog niets te vrezen.

Toch gaf ik haar een extra knuffel voor ik naar Geneve ging. Je weet het nooit bij oude hondjes. Anderhalve week terug kwam het nieuws plotseling: Amy is waarschijnlijk haar laatste week ingegaan. Haar darmkanker was slechter geworden en het was een kwestie van weken. Wie doe je er dan een plezier mee als je haar lijden laat voortduren? Ze kreeg medicijnen en pijnstillers, zoals dat hoort in een laatste week, maar het was wel duidelijk. Het was op. Er zijn genoeg koekjes gebedeld. Er zijn genoeg katten achterna gezeten. Er zijn genoeg rondjes door het park gelopen. Er is genoeg geblaft en gejankt. Er is genoeg uitgegleden op de gladde vloer. Er is genoeg gedroomd en gesnurkt. Er zijn genoeg vreemden als vrienden begroet. Er is genoeg met voerbakjes gevoetbald. Er is genoeg in vogel- en muizenkadavers gerold. Er is genoeg uit de sloot gedronken - of er in gezwommen. Er is genoeg uit halsbanden losgerukt. Er zijn genoeg handen gelikt. Er zijn genoeg grote honden ontweken. Het was genoeg.

Bianka postte het verhaal van Die Regenbogenbrücke
op mijn facebookpagina:

An einer Stelle der Ewigkeit gibt es einen Platz,
den man die Regenbogenbrücke nennt.
Auf dieser Seite der Brücke liegt ein Land mit Wiesen,
Hügeln und saftigem grünen Gras.
Wenn ein geliebtes Tier auf der Erde für immer eingeschlafen ist,
geht es zu diesem wunderschönen Ort.
Dort gibt es Wiesen und Hügel für all unsere speziellen Freunde,
damit sie laufen und zusammen spielen können.
Es gibt immer zu fressen und zu trinken,
es ist warmes schönes Frühlingswetter,
und unsere Tiere fühlen sich wohl und zufrieden.
Alle Tiere, die einmal alt und krank waren,
sind wieder gesund und stark,
so, wie wir uns an sie in unseren Träumen erinnern,
wenn die Zeit vergeht.
Die Tiere sind glücklich und haben alles,
außer einem kleinen Bißchen;
sie vermissen jemanden Bestimmtes, jemanden, den sie zurückgelassen haben.
So rennen und spielen sie jeden Tag zusammen,
bis eines Tages eines sein Spiel plötzlich unterbricht und in die Ferne schaut.
Die Nase bebt, die Ohren stellen sich auf,
die hellen Augen sind aufmerksam, der Körper ist unruhig.
Plötzlich trennt es sich von seiner Gruppe, fliegt förmlich über das grüne Gras, seine Beine tragen es schneller und schneller....

Es hat Dich gesehen.

Noch bist Du wie ein Punkt in der Unendlichkeit,
doch wenn Du und Dein Freund sich dann endlich treffen,
gibt es nur noch Wiedersehensfreude, die nicht enden will.
Dein Gesicht wird geküßt, wieder und wieder,
Deine Hände streicheln über den geliebten Kopf
und Du siehst einmal mehr in die treuen Augen Deines Tieres,
das so lange aus Deinem Leben verschwunden war,
aber nie aus Deinem Herzen.
Dann geht Ihr zusammen über die Regenbogenbrücke
und Ihr werdet nie wieder getrennt sein...

Dag lieve Eem. Rust zacht, kleintje.

Weekend :-)

2009-08-02T21:58:00.002+02:00

Week vijf zit er al weer op, en begin me te vermaken hier. Het werk gaat goed, ik heb eindelijk iets werkend wat ook daadwerkelijk mijn verdienste is. Maar laat ik deze zondagavond iets vertellen over het afgelopen weekend.

Vrijdagavond hebben de Britten en ik een film gekeken. Doodvervelend. Ik wist nog niet goed wat ik de volgende dag wilde doen, maar besprak met Stephen dat ik wellicht de hiking excursie wilde volgen. Er is een man die elke zaterdag met een groep CERN-medewerkers de bergen in gaat, en aangezien ik nog geen behoorlijke berg beklommen heb, vond ik dat ik eens mee moest gaan. Stephen had hetzelfde idee, en zag waarschijnlijk het gemak van met mij meerijden in de auto, dus we besloten samen te gaan de volgende dag.

We moesten om 11.00 uur in Val-Thoiry zijn om de bewuste gids en de overige wandelaars te ontmoeten. Maar daar aangekomen (in een brasserie) was er niemand die er uit zag alsof ze elk moment een berg konden gaan beklimmen. We besloten zelf maar naar de plaats te rijden waar de wandeling zou beginnen. We konden wel een extra kwartiertje gebruiken aangezien ik nog geen snelwegvignet heb. Die wil ik wel kopen, maar zaterdag was een feestdag in Zwitserland dus alle verkooppunten waren dicht. En in Frankrijk verkopen ze die dingen niet, dat had ik ook al gecheckt. Dus over de secundaire wegen reden we zo goed en zo kwaad als het ging richting Alpen. Het was bloedheet in de auto, de Tom Tom kende niet alle wegen en we hadden de hoop snel opgegeven de rest nog te ontmoeten. In een dorpje dat op een skiresort leek zette ik de auto stop om de Tom Tom nog eens te inspecteren. We hadden al iets van anderhalf uur gereden. Misschien twee zelfs. Het zou nog een uur rijden zijn tot het dorpje dat ik ingeprogrammeerd had. Overal om ons heen waren echter al bergen. En hier was een kabelbaan naar boven, die open was. Ik keek Steve aan en het besluit was snel genomen: parkeren, niks meer aan doen.

Het was werkelijk een leuk Frans dorpje. Steve weet de naam nog. We parkeerden net buiten het dorp (want dat was gratis) en wandelden naar de stoeltjeslift. Die ging tot 1800 meter hoogte en terug voor maar 6,60. Best snel ook trouwens, zo'n eng ding waar je in zit te bungelen. De meeste andere reizigers waren mountainbikers die van boven naar beneden VTT'en. Zag er heel cool uit, en ook niet heel moeilijk of gevaarlijk - het leek alsof je het goed rustig aan kan doen. Er waren ook een aantal paragliders. Wandelaars zoals wij leken er maar weinig te zijn.

Eenmaal boven leek de top niet heel ver weg. We hadden een uur of twee voor de laatste stoeltjeslift naar beneden zou gaan om 17.00 uur. Zouden we dat halen? We gingen op weg naar boven. Voor mij was het toch best steil, dus ik raakte snel buiten adem. Toen ik het rond vieren voor gezien hield - ga jij maar verder, ik wacht wel, ik heb toch pauze nodig voor we naar beneden gaan - rende Stephen naar boven en terug. Achter de berg bleek alleen maar een hogere berg te zijn, dus ik had weinig gemist.

We gingen terug en inmiddels hadden we honger. Het eerste restaurantje dat we vonden serveerde pas eten vanaf zeven uur, maar een tweede had wel een deel van de kaart beschikbaar voor ons. Het eten was niet te duur, zeker niet voor een skiresort, en mijn geitenkaassalade was werkelijk heerlijk. Alleen daarvoor zou ik al terug gaan. Stephen betaalde in ruil voor de benzine.

Toen we terug kwamen waren de Engelsen en Andrea al in de stad. Het Geneve Festival begon gisteren en er zou muziek en vuurwerk zijn. We volgden hen en zijn tot twee uur in de stad gebleven. De muziek was slecht, maar het was toch wel gezellig met z'n allen.

Stephen en ik hadden een tweepersoons-, 24 uurs-ticket gekocht, dus we vonden dat we daar zondagmiddag eigenlijk nog gebruik van moesten maken. Bovendien was het vandaag de eerste zondag van de maand en dan zijn veel musea in Geneve gratis. Een plus een is twee. Opnieuw waren de Engelsen eerder dan wij (ik denk dat wij gewoon langer moesten uitslapen van de berg die we beklommen hadden) en opnieuw moesten we opschieten om de sluitingstijd voor te zijn. We zijn naar het museum van moderne en tegenwoordige (contemporary?) kunst gegaan. Maffe dingen. Echt modern. Maar wel grappig.

Na het museum hebben we in het park een spelletje schaak gespeeld op een van de levensgrote schaakborden. Ik won snel punten, maar een onverstandige tactiek werd me fataal. Ik ben zo slecht in schaken, dat het leuk was om te zien dat Steve niet veel beter was.

Nu is het alweer laat. Ik wilde dit weekend nog wat werk doen, alhoewel dat vrijdag erg goed gegaan was. Dat is er dus deze dagen niet meer van gekomen. Nou ja, je hebt niet voor niets weekenden...

Empty.

2009-07-30T16:50:00.002+02:00

Empty, emptier, emptiest. I'm pretty sure there hasn't been a single day in my life that I have seen so many empty histograms as today. Tens. Hundreds. Thousands of object names I guess. All empty.

It's someone else's code and I just execute it. Though I don't really get why every program I try to run fails. Either it gives error messages the entire night long, or it produces loads of histograms. Empty histograms.

Let me share one with you. One out of hundreds, that is. Share my joy.

Quiz time - Question 2

2009-07-28T19:41:00.003+02:00

Time for the second (slightly biased) trivia question!

After the first round the scores are:
Selma - 8
Brigitta - 5
Hans - 3
Eelke - 1
Kees - 1
See my reply in the last quiz post.

The next question, again for 10 points, concerns this Feynman diagram (the bottom one):

For 5 points: Estimate the probability for this process to occur at LHC energies.

For 1-5 points: Describe the consequences of such a process, e.g. when it would be detected in ATLAS.

Vliegveld

2009-07-24T17:57:00.005+02:00

Na vier weken weblog heb ik nog geen woord over het vliegveld geschreven. Zonde. Het is hier vlakbij, aan de andere kant van Meyrin. Aan de andere kant van de wegwerkzaamheden die heel Meyrin opbreken. Ik ben laatst er vlakbij geweest toen ik de Mediamarkt zocht. Wel gevonden, niets gekocht.

Maar interessanter dan het vliegveld zelf zijn de opstijgende vliegtuigen. Vreemd genoeg zie ik er nooit een landen. Op het moment van schrijven kijk ik uit mijn raam en zie ik een Easyjet toestel in een hoek van grofweg 20 graden richting wolken vliegen. Easyjet vliegt hier veel. De andere maatschappijen zijn moeilijker te herkennen.

Tijdens het werk, de lezingen, de lunch, het reizen van hostel naar CERN naar supermarkt - dan vallen ze niet op. Maar wanneer ik 's avonds laat op mijn lievelingsplekje zit, op de LHC-buis die op het grasveld naast het restaurant geexposeerd staat, en ik met een half oog naar de voetballende Britten kijk, dan merk ik ze op. Hoeveel vliegtuigen hier per uur vertrekken. Hoeveel mensen dat moeten zijn. En waarom. Zijn het Zwitsers, of Fransen, of vreemden? Gaan ze op vakantie, gaan ze terug naar huis? Zijn het CERN-gebruikers die terug naar hun universiteit gaan? Zijn het VN-mensen op weg naar familie in een ver land? Zijn het zakenlieden? Horloge- of zakmesspotters? Wie is leaving on a jet plane, wie is taken home to the place they belong?

De LHC-buis heeft een vlak stukje aan het einde. Een bijzettafeltje voor wie er op klimt. Waar je glas rose op kan staan, en een koek. Het enige gevaar vormt de voetbal. Het doel, gevormd door twee stoelen van het restaurant, staat hier op nog geen 5 meter vandaan en het talent van de keeper wisselt. De grofweg tien Britse en Deense jongens rennen hijgend en zwetend van de bal naar hun bier en terug. De zon zakt achter de Jura. Het volgende vliegtuig vol reizigers vertrekt naar een nieuwe bestemming.

Reisplannen: een update.

2009-07-22T14:40:00.003+02:00

Een goedemiddag, beste lezer,

Het is al weer woensdagmiddag en mijn laatste bericht was van vrijdagochtend. Nu zou ik kunnen zeggen dat ik door alle gebeurtenissen geen tijd heb gehad om te bloggen. Ik zou ook kunnen zeggen dat ik jullie vergeten ben en een nieuw leven begonnen ben. Maar in werkelijkheid is er gewoon niet zoveel spannends gebeurd.

Zaterdag heb ik extreem veel kleren gekocht, shirtjes vooral, en kwam ik vervolgens per toeval (nou ja, er is maar een Starbucks in de stad...) Santi en Stephen tegen,die met de rest hadden afgesproken voor wat sightseeing. We zijn tot 's avonds laat gebleven, er was een muziekfestival bij het meer. (Ja, er zijn inderdaad veel festiviteiten in de omgeving!) Zondag ben ik met Andrea gaan tennissen. We hadden de hoop op een te huren tennisbaan al opgegeven (het waren allemaal clubs, waar je lid van moest zijn) toen we nog een bordje "tennis club" zagen in een dorp waar we eigenlijk helemaal niet hoorden te zijn. Ook alleen voor leden, maar na wat brutaal aanspreken en lief kijken werden we toch binnengelaten. Dus we hebben gratis kunnen tennissen, maar het lidmaatschap schijnt ook erg goedkoop te zijn, dus dat doen we wellicht alsnog. Andrea maakte me af natuurlijk, maar hij scheen het niet erg te vinden. Oh, en ik ook niet.

De week is gewoon een week, met lectures 's ochtends en werk 's middags. Mijn camera is aangekomen, dus wellicht in het vervolg betere foto's. Veel meer is er niet te melden. Behalve misschien mijn nieuwe reisschema. Een update.

GRE
Ongeacht of ik een masteropleiding in de VS of Canada wil doen (en dat laatste is wel waarschijnlijk) wil ik ook voor mijzelf de GRE (Graduate Record Examination, of zoiets) Subject Test in Physics maken. Ik heb de oefentest gemaakt en kwam uit op een score van 500. Op een schaal van 450 tot 950. Vrij vertaald: een twee. Nog vrijer vertaald: niet zo best. De vragen zijn echter niet zo moeilijk: het probleem is vooral dat ik de benodigde formules nooit uit mijn hoofd heb hoeven leren. Veel van de natuurkunde waar het om gaat heb ik sinds de middelbare school niet meer gezien. En het enige dat ik toen leerde, is de juiste pagina in de BINAS op te zoeken. Maar ik ben er mee aan het oefenen, en mijn doel is in oktober boven de 800 te kunnen scoren.
Want op 10 oktober is het internationale GRE toetsdag. Dat is een mooie datum om in Europa te zijn. Ik ben dan ongeveer twee weken klaar in CERN, en het duurt nog twee weken voordat ik naar Canada ga. De dichtsbijzijnde plaatsen om de GRE te maken zijn Brussel, Keulen en Londen. Laat ik dan nou net drie vrienden rond Londen hebben wonen, en laat Ryanair net retourtickets Eindhoven-Stansted voor 12 euro weggeven (1 euro heen, 1 euro terug en 10 euro administratiekosten), dan is de keuze snel gemaakt. Ik ga dus in oktober nog een paar dagen naar Engeland!

Canada
Zoals bekend ga ik vervolgens backpacken in Canada. Mijn ticket is bevestigd. Ik vlieg 21 oktober om 7.20 's ochtends met British Airways naar Heathrow. Mijn tweede keer Londen in twee weken, dat klopt. Maar deze keer vlieg ik binnen een paar uur verder naar Toronto, waar ik om 14.40 aan kom, moe en wel. De eerste twee nachten in een hostel worden voor mij geregeld.

Van de herfst in Toronto greyhound ik "via via" naar de winter in Vancouver. Daar zoek ik wellicht een tweedehands auto om in te slapen en mee te rijden (ja echt). Zeker met de Olympische Winterspelen zal accomodatie wel lastig te vinden zijn. Al heb je voor zo'n Canadese winter ook wel een goede slaapzak nodig.

Hoe dan ook, de terugtocht naar de Oostkust zou dan per eigen vervoer gaan. Inclusief nog meer via via, natuurlijk. De vlucht van Toronto terug naar Heathrow en vervolgens Amsterdam staat gepland op de avond van 19 mei, met aankomst in Europa op 20 mei. Misschien is dat wat vroeg. Ik weet het niet. Maar ik weet ook dat ik ongetwijfeld nog plannen ga maken voor die zomer.

Studeren
En dan is het feest over en ga ik weer studeren. Een Master (MSc) programma, zoals in het Bologna model, sluit het beste aan op mijn BSc van University College. Ik heb er ook aan zitten denken om mijn kansen te wagen en mij direct voor een PhD aan te melden, gezien de ervaring die ik nu bij CERN heb. Maar dat wordt nog lastiger.

Ik wil studeren in een land met een begrijpelijke taal en cultuur. Een eenjarig masterprogramma zou ik nog wel in Canada of de VS (bij hoge uitzondering) willen doen, of zelfs in Australie (nog nooit overwogen), maar als het om langere tijd gaat (bijvoorbeeld met een PhD er aan vast geknoopt) wil ik toch wel in Europa zijn. En veel universiteiten in Amerika nemen alleen graduates aan met het oog op een PhD. Een favoriet is het MSc programma van de universiteit van Toronto. Die wilen eigenlijk ook dat je blijft voor de PhD, maar het hoeft niet. Bovendien is het een eenjarig programma en is UofT een erg goede universiteit.

Dan in Europa. Heidelberg is de beste optie wat Duitsland betreft, al zou ik ook graag een tijdje in Berlijn wonen. In Engeland spreekt het MSc programma in High Energy Physics van University College London mij erg aan. Beide programma's zouden twee jaar duren, maar zijn relatief dichtbij huis. En ik kan natuurlijk altijd nog in Utrecht terecht.

In al deze plaatsen kun je theoretische deeltjesfysica doen met een beetje experiment, of experimentele deeltjesfysica met een beetje theorie. Hier bij CERN word ik naar de tweede optie toegeduwd, uiteraard. De eerste optie is nog niet afgeschreven, maar wordt wel onwaarschijnlijker. Ik zie erg tegen de abstractie op.

En later
Hoe ver mag je vooruit plannen? Na de master wordt het een PhD, zoals gezegd in Europa. Misschien bij een LHC-experiment, op CERN of ergens anders, misschien een ander hoge energie-experiment, misschien iets heel anders.
En daarna? Daarna wil ik gewoon een huisje, in de buurt van Utrecht of Noord-Holland misschien, en een baan en een kat. En mijn studieschuld afbetalen... ;-) Maar ja, misschien denk ik daar volgende week wel weer heel anders over. Blijf ik in Canada hangen. Wie weet.