Foto's

17:46 Unknown 2 Comments

Alrighty. Mijn foto's van Collingwood staan hier op Facebook. En een aantal foto's van Churchill staan hier. More to come.

EDIT: Om de een of andere reden was dit bericht niet geplaatst vanmiddag... Bij deze :)

Week 2...

17:00 Unknown 2 Comments

Ja lieve kijkbuiskinderen, ik weet dat ik jullie veel foto's schuldig ben, van Churchil, van de reis hierheen en van Collingwood. Ik ga zodra ik dit berichtje af getypt heb een rondje over het terrein maken om overal foto's van te maken. Daarna kom ik terug en upload ik ze. Als dat lukt voor we naar Barrie gaan, tenminste.

Ik ben inmiddels alweer een week in Collingwood. Hier heb een tweedaags weekend - luxe! Gisteren ben ik in het dorp geweest. Ik had drie uur, maar heb nog niet de helft gezien van wat ik wilde zien.

Vandaag is er eindelijk wat wittigheid op de bomen en de grond te zien. Het is niet veel, maar het is een begin. Ik ben wel de enige die uitziet naar de sneeuw, maar Linda moest wel toegeven dat het wel fijn zal zijn als de sneeuw er ligt en het opklaart. Het is nu zo donker en regenachtig!

Vanmiddag gaan we - Linda, Emmanuel, de andere WWOOFer, en ik - naar Barrie. Manu moet een camera hebben voordat hij komend weekend naar de Niagara watervallen gaat.

Verder gebeurt er weinig spannends. Ik zal eens wat foto's van de beesten gaan maken.

Advertenties

04:52 Unknown 1 Comments

De wereld is verdoemd. In de rechterkolom van mijn blog, onder het archief, vind je sinds vandaag een Google banner.

Ja, dat is lelijk. Ja, dat is immoreel. Ja, dat levert geld op. Misschien moet ik maar VVD gaan stemmen. Oh wacht, ik mag niet stemmen, ik ben geemigreerd. Nou ja, veel geld zal het toch niet zijn. Klik er maar niet op. Ik mag jullie van Google namelijk niet aanmoedigen om er op te klikken. Dus doe maar niet. Behalve dan de eerste dagen. In afwachting van de goedkeuring van mijn account staan er nu alleen "gratis" advertenties op, van goede doelen en dergelijke. Dus klik nu maar zoveel je wilt. Over een paar dagen begint de geldstroom, eh, gelddruppel.

Brood bakken

23:20 Unknown 5 Comments

Het regende vandaag en er zijn nog altijd geen gasten in de inn. Dus nadat de beesten gevoerd, gewaterd en uitgemest waren, werd ik toegewezen aan binnenwerk. Ik heb lavendeljam gekookt, brood gebakken met bonen en walnoten er in (echt super lekker geworden) en lavendelbloemetjes en -takjes gescheiden. En daarna weer hooi, muesli, graan en water gevoerd en dan was de dag alweer over.

Maar morgen ga ik te paard! Linda, de eigenaresse van de Inn heeft grootse plannen met mij en de pony's. Ze traint ze met de methode van Pat Parelli, en misschien lukt het ons dat ik het eerste niveau van zijn cursusprogramma officieel ga halen. Op dit moment gebeurt er weinig met de pony's en de zadelkamer is verstoft. Het zou super zijn als ik daar verandering ik kan brengen! Morgen ga ik de basisprincipes leren van Linda en daarna kan ik waarschijnlijk doen wat ik wil. Heb er zo'n zin in!

Collingwood

03:19 Unknown 1 Comments

Het tij is gekeerd. Van de ijsberen naar de rendieren. Van de Schotse naar de Fransman. Van het ijs naar het water. Van het stapelbed op een slaapzaal naar een eigen kamer met tweepersoonsbed, bank en zelfs schommelstoel. Van de afwachtende Inge naar de extroverte. Ik voel me op mijn gemak hier, en ik ben er pas een paar uur.

Ik begin te wennen aan de afstanden in Canada. De drie uur van Toronto naar Collingwood waren niets. Het enige noemenswaardige is de conversatie tussen chauffeur en een vrouw die bijna in wilde stappen: "Is this the bus to Petersborough?" - "Petersborough? No, you have to go to Toronto first." - "But I need to go to Petersborough." - "Yes, but this one is going northwards. It's going away from Toronto." - "Yes, but I'm going to Petersborough." - "I'm not. Maybe that simplifies things." Tegen die tijd had de halve bus al de slappe lach.

Van de inn heb ik nog weinig gezien, maar de mensen zijn super. Mijn ambitie was om me iets meer te uiten dan in Churchill, iets aanweziger te zijn, en nu ben ik bang dat ik juist te druk ben. Nou ja, komt vast goed. Het eten was iig al geweldig, ik weet al bijna alle dingen in de keuken te vinden (ha, je bent professioneel afwasser of niet) en mijn kamer is echt luxe. Ik heb een tweepersoonsbed, een salontafel, een tweepersoonsbank, een schommelstoel, en een kast met een mannetje er in. Ik heb hem Charlie genoemd. Eeuh, ik heb er een foto van gemaakt, die zal ik eens uploaden als ik zin heb. Om precies te zijn, het is het bevestigingsdingetje waarmee een stok aan de muur vast hoort te zitten, maar niet zit. Maar het is echt een Charlie. Nou ja.

Er zijn hier boeken en films en paarden en rendieren en honden en mensen en een Fransman. En mijn kamer is zoals gezegd ook super. En het eten is vegetarisch, op aanvraag. Dus zoals het is kan ik me hier wel een tijdje redden!

Jezus drinkt kombucha

02:31 Unknown 5 Comments

What if God was one of us, just a stranger on a bus...

Ik zat met Jezus in de bus, van Winnipeg tot Sudbury. Hij had lang donker haar, comfortabele kleding. Hij mediteerde op zijn stoel en at biologische snacks. Bij elke stop stapte hij uit en begon in het rond te springen en te dansen. Hij sprak mij aan met "sister". En toen hij in Sudbury op een andere bus wachtte, zag ik hem kombucha drinken.

Verder was de busreis van Thompson naar Toronto uneventful. Ik sliep overdag en had vervolgens 's nachts geen slaap meer. Naast dat het 's nachts koud was. Een paar uur geleden kwam ik aan in Toronto. Terug in de file, terug in de drukte. Terug in hetzelfde hostel waar ik een maand geleden was. Ik ben moe en ga vroeg naar bed, want morgen gaat om kwart over drie de bus naar Collingwood.

ABC'tjes

02:18 Unknown 2 Comments

Om iets te doen hebben tijdens mijn dagenlange busreizen, had ik onbewust een spelletje bedacht. Het idee is om drie woorden te geven, beginnend met een A, B en C, die op de een of andere manier iets met elkaar te maken hebben. Dus zoiets als Aruba, Bonaire, Curacao. Of Appel, Banaan, Citroen. Of Alexander, Beatrix, Claus. Naast deze kwam ik op de volgende ABC'tjes:

Augustus, Brutus, Caesar
Andes, Balkan, Caucasus
Alkmaar, Bergen, Castricum
Allah, Boeddha, Christus
Afpersing, Bedreiging, Chantage
Agt, Balkenende, Colijn
Abortus, Baby, Condoom (of Conceptie, of Castratie)
Agent, Bewaarder, Crimineel

Nu jullie? :)

Indianenverhalen

02:15 Unknown 1 Comments

Thompson bezoeken en de oorspronkelijke bewoners van Canada ontmoeten, is als naar Rotterdam gaan om je een mening over de Marokkaanse cultuur te vormen. Het is geen positieve ervaring en het beeld is ook niet representatief voor de hele populatie. Maar misschien is het nog wel triester wanneer je je realiseert waar deze vergelijking spaak loopt – bij het feit dat dit hun land is, en het de Europeanen zijn die hier de rust verstoord hebben.

De oorspronkelijke volkeren van Canada worden doorgaans verdeeld in drie hoofdgroepen. De First Nations zijn de tientallen volkeren die door de immigranten als indianen werden aangeduid. Hoewel er First Nations groepen tot op de toendra leven die zich goed kunnen beschermen tegen de kou, zijn ze niet gerelateerd aan de Inuit, ofwel eskimo's. Als ik het me goed herinner zijn er een stuk of acht Inuit volkeren, verspreid rondom de poolcirkel. De historisch jongste groepering van natives zijn de Metis, ofwel, politiek incorrect, halfbloeden. Veel Europese settlers trouwden in de achttiende en negentiende eeuw met First Nations vrouwen. Hun afstammelingen vormden oorspronkelijk twee groepen Metis: een Engelstalige, uit de graan- en bonthandel van de Engelse Hudson Bay Company, en, verder naar het oosten, een Franstalige, uit vergelijkbare Franse exploraties. Later, wanneer de Metis in moeilijkheden kwamen om het behoud van hun land, hebben ze de krachten gebundeld. In Churchill heb ik een Metis vrouw horen zeggen dat ze het zonder privileges hebben moeten redden die “volbloed” First Nations wel krijgen, maar ik heb ook gelezen dat ze door hun gemengde afstamming aan verschillende uitsluitingen en vernederingen hebben kunnen ontkomen.

Voor veel Canadese natives was de komst van de Europeanen in het begin niet zo destructief als in Amerikaanse wildwestverhalen. Voor de bonthandel waren de immigranten afhankelijk van de oorspronkelijke bewoners en de opbrengst van deze handel heeft verschillende volkeren behoorlijk doen groeien. Het was pas later, toen de verstedelijking doorbrak en Canada definitief werd opgeeist door de Europeanen, dat de oorspronkelijke bewoners van hun land werden gehaald en in kampen en internaten werden opgesloten. Families werden uiteengerukt om de volken te 'verheffen'. Het resultaat, vandaag de dag, zijn verbitterde minderheden die sterk zijn achtergebleven in de Canadese welvaart.

Thompson is de derde stad van Manitoba en bovendien de snelst groeiende van de provincie. Op straat zie je alleen Mongolide gezichten en hoor je een onverstaanbaar dialect dat evenveel op Engels als op een willekeurige aboriginal taal lijkt. Maar waar in de souvenirswinkels plaatjes van stamhoofden met verentooien en beeldschone pocahontassen worden verkocht, om maar niet te spreken van de dromenvangers, nepveren en trommels, is het straatbeeld een stuk minder romantisch. Grote gezinnen met sterk obese kinderen met lawaaierig, elektrisch speelgoed. Tieners die op straat rondhangen en iedereen wantrouwend aankijken. Alcoholistische ouderen. De verbitterdheid is te ruiken. De medewerkster van de toeristeninformatie raadde het me af om na zonsondergang op straat te komen – handig als je bus pas om 22 uur gaat.

Maar ik heb het koude, onpersoonlijke Thompson overleefd en zit nu in de bus naar Winnipeg. Ik heb er lichtelijk spijt van dat ik toch niet de rustige trein heb genomen – al doet die er langer over. Wellicht is de Thompson-ervaring er een die onmisbaar is in een reis door Canada: ik heb er wel genoeg van. Op dit moment zitten er twee huilende peuters en twee kinderen met harde muziek in de bus. Ik hoop dat ze of snel in slaap vallen, of uitstappen bij een van de lokale gemeenschappen net buiten de stad.

On the road again

02:10 Unknown 0 Comments

Op het moment van schrijven ligt Churchill al ruim 26 uur achter me. De laatste dagen in het CNSC waren gekenmerkt door alcohol en reflectie. Wanneer de laatste groep het pand verliet, zo tegen vifj uur, tegelijk met de managers en het andere personeel dat in het dorp woont, brak het feest uit op het terrein. De vrijwilligers, hadden het grootste gedeelte van onze 240 dollar fooi uitgegeven aan drank – genoeg om ook het resterende personeel en de onderzoekers te voorzien. Die avond, dinsdag, speelde ik mijn eerste pooltoernooi (welk ik uiteraard in de eerste ronde verloor), won ik overtuigend een tafelvoetbalwedstrijd van de praatgrage instructeur van de laatste twee leervakanties en steunde ik de kok in het keer op keer draaien van hetzelfde countrynunmer – op aanvraag beschikbaar.

Ik ging de volgende ochtend iets na achten naar beneden. Mijn slaapzaal – van het vrouwelijke personeel - was nog doodstil en ik verwachtte dat het hele terrein zo was. Maar beneden waren de heren al druk bezig. Terwijl de kok had uitgeslapen tot zeven uur had de veganistische vrijwilliger Steve een volledig Engels ontbijt klaargemaakt, inclusief bacon, pannenkoeken, scrambled eggs etcetera. Wauw. Ik vroeg die middag aan Mike, de directeur, of het een erg zootje was geweest toen hij 's ochtends aankwam, maar hij zei dat hij er niets van gezien had.

Woensdag verliep rustig en stond grotendeels in het teken van de voorbereidingen van het volgende feest, afwisselend Mike's Party en de Staff Party genoemd. De koks werd verboden iets aan het eten te doen, dus het was een gezellig zootje in de keuken. Ik had hutspot gemaakt, die ik vervolgens 's avonds vergeten was mee naar Mike's huis te nemen en we donderdag bij de lunch gegeten hadden. Mike heeft zijn huis zelf gebouwd (ook wauw – het was erg mooi) en wij hebben hem met een hoop afwas achtergelaten. We zouden een slaapfeestje houden bij Kat en Adam, die tot die week nog op het centrum woonde, maar sinds twee dagen een appartement deelden in het dorp. Uiteindelijk zijn we rond een uur of twee met een aantal mensen toch maar terug naar het centrum gereden. Daar vonden we de kok nog wakker aan, die zichzelf aan het bezatten was, en een aantal van ons zijn nemt hem mee gaan doen.

Donderdagochtend was het stil. Ik trof het centrum aan in de staat die ik een dag eerder verwacht had. De verscheidene katers zorgden voor een grafstemming. Ik, die de avond ervoor nauwelijks wat gezegd had en me als een vreemde mee had laten slepen van plek naar plek, had het meeste plezier van iedereen. Ik voelde me best, beter nog, ik voelde me fitter dan de gehele voorgaande week.

Het afscheid was snel. Hoewel een grote groep meegereden was naar het dorp, werden Heather en ik afgezet bij de volunteer coordinator. Die wist niet dat we kwamen, maar was blij ons te zien. Met ons drieen hebben we nog een paar uur gepraat, gelachen en gegeten, en ze heeft ons tot in de trein begeleid.

In de trein viel Heather al vrijwel gelijk in slaap. Ik sliep ook goed en vrijdagmiddag kwam de trein precies op tijd, iets voor enen, aan in Thompson. Daar moest ik me negen uur zien te vermaken, en ondertussen mijn weg naar het busdepot zien te vinden. Dat viel niet mee, en de plaatselijke bevolking was niet bepaald vriendelijk, de medewerkster van het informatiecentrum uitgezonderd, van wie ik direct een stoel en een kop thee kreeg. De hele dag heb ik maar wat rondgehangen rond het busstation, tot 's avonds om tien uur eindelijk de bus naar Winnipeg vertrok.

Filmpje bear lift

18:53 Unknown 0 Comments

Deze hadden jullie nog tegoed. Een beetje geknipt en geplakt, in werkelijkheid duurde het iets langer ;-)

Nog een week!

17:34 Unknown 4 Comments

Time flies when you're having fun! Wat is het laatste dat ik jullie geschreven heb? Dat was vrijdag zo te zien, over de bear lift. Dat is al bijna een week geleden! Schande.

In het weekend en maandag heb ik ochtenddiensten gedraaid. Mijn collega's vinden dat een fijne shift, maar ik ben er niet zo blij mee. De avonden zijn namelijk altijd zo druk dat we toch wel met ons drieen opruimen, maar als je 's ochtends ook al vanaf half zeven gewerkt hebt, is dat een lange dag. Maar de reden voor mijn ochtenddiensten was dat ik zondagmiddag mee mocht hondensleeen.

Het was warm voor de honden; het vroor maar een paar graden en we werden dus gewaarschuwd dat het langzaam zou gaan. Als niet-betalende klant was ik de laatste om op een slee te kruipen. Het was een soort van tandem. Twee stoelen achter elkaar, met daarachter een staanplaats voor de bestuurder of hoe je zoiemand noemt. Mijn medepassagier had al op de tweede stoel plaatsgenomen, dus ik ging voorin zitten. De man van de honden nam ook zijn positie in, gaf het startsignaal en daar gleden we door de sneeuw. Het was vrij helder en de zon verlichtte het bos. Even waren we alleen op de wereld - zes enthousiaste honden en drie mensen. Even bestonden er geen auto's en geen helikopters en geen klimaatverandering. (Andere wereldproblemen zijn er hier sowieso niet. Criminaliteit? Je kunt toch nergens heen. Bovendien kun je beter je auto open laten in het geval dat een voorbijganger moet vluchten voor een beer.) Ik liet me ontvallen dat ik ook een hondenslee wilde. Ik zou er de boodschappen mee doen. Halverwege stopten we om van plaats te wisselen. Dat leek mij alleen maar eerlijk, want voorin had ik natuurlijk het beste zicht. Maar "you go stand there". Euh? De hondenman ging op de tweede positie zitten en ik kreeg de opdracht op de rem te gaan staan. Ik moest de rem loslaten en "Hike!" roepen. Ik laat de rem los en roep "Hike!" Een paar van de achterste honden beginnen te drammen, maar de leiders kijken verbaasd om naar hun baas. "Moeten we naar haar luisteren?" De baas uit een bevestigende kreet en dan zijn de honden overtuigd en gaan er vandoor. "Moet ik ook remmen?" vraag ik onderweg. Ja, zegt hij. Je moet whooo roepen. Leuk en aardig, maar nog voor we de startplaats bereikt hebben springt hij van de slee. Euh, wanneer roep je dat ook alweer? En wanneer trap ik de rem in? De honden hadden het vaker gedaan natuurlijk dus we kwamen veilig tot stilstand. Ik vertelde de groep, voor wie het de eerste dag in Churchill was, dat ze het hoogtepunt van de week gehad hadden, want dit was leuker dan beren zien.

Maandagavond laat hadden we weer een beer op de parkeerplaats. Zodra Silver blaft kijk ik uit het raam. Maar onze vriend was wat laat deze keer, want de beer, een behoorlijk grote, stond al vlak onder ons raam. Hij had Silver behoorlijk laten schrikken. Iemand ging het personeelslid halen dat duty staff had en hem weg moest halen. Maar het duurde een tijd. De beer wandelde eens rond en Silver bleef blaffen. Hij ging er achteraan en zelfs toen de beer voor ons al niet meer te zien was, ging hij door. Uiteindelijk zag ik aan Silver dat het beest terug kwam. De hond ging van rustig blaffen over in een soort paniekerig gehuil en sprong naar achter, ondertussen zijn best doende om die mensen nou eindelijke eens naar buiten te krijgen. De beer vond het wel grappig, wandelde eens naar Silver toe, die wel wist dat hij afstand moest bewaren. Uiteindelijk was Clifford naar buiten en werd de beer verjaagd.

Dinsdag was mijn vrije dag en ging ik met de groep mee naar het dorp. Langs het eskimo museum, "parks canada" wat ook een tentoonstelling is, lunchen bij de plaatselijke cafetaria en dan een paar uur vrije tijd. Op de terugweg reden we langs de "bear jail". Die had ik natuurlijk al gezien bij de bear lift, dus spannend leek het me niet. Tot er precies op het moment dat wij er waren een helikopter landde en een welp uit de helikopter naar binnen gedragen werd. Ah gosh. Het bleek om een wees te gaan voor wie ze een adoptiemoeder hadden proberen te vinden, maar het vrouwtje dat ze op het oog hadden was wat gestressd en dus durfden ze het niet aan om het jong daar nu achter te laten. Als het binnenkort nog niet lukt is hij al zo lang in mensenlijke handen dat hij waarschijnlijk naar een dierentuin gaat.

Toen we terugreden van de jail naar het centrum hadden we nog een interessante ontmoeting. Ik zat achterin de bus dus heb eht niet meegekregen wat er gebeurde. Opeens beginnen mensen voor me te gillen en te schreeuwen. De bus maakt een slinger als in een uitwijkbeweging en iedereen haast zich naar de zijruit. Een beer stapt gehaast weg. Verderop loopt een ander. Voor mij leken ze allebei even groot - vrij klein eigenlijk - maar anderen zeiden dat het een moeder met jong was.

Dinsdag was ook de dag dat er een groep van 40 mensen van de "great bear foundation" aankwam, wat het totaal aantal te voeden monden (en af te wassen borden) op 91 brengt. Eigenlijk meer dan het CNSC aankan en een behoorlijke aanslag op het toch al vermoeide keukenpersoneel. Deze gekheid gaat door tot zaterdag. Ik stond dinsdagaavond lekker af te wassen samen met een van de aangewezen afwassers uit een van de groepen, toen de grote baas, die toevallig duty staff had en dus op het centrum overnachtte, er aan kwam en tegen de man zei dat hij klaar was. Euh? Hij was nog nauwelijks begonnen! "Wij nemen het wel over." Dank je wel Mike, alsof "wij" het nog niet druk genoeg hadden. Maar Mike bleek het te menen en nam de plaats van de klant over. Heb ik op mijn vrije dag de hele avond samen met de executive director staan afwassen. Gezelligheid.

Dinsdagavond ging een groepje van vrijwilligers en jongere stafleden naar het dorp om afscheid te nemen van Holly. Holly was de vrijwilligster die ik vervangen heb en die de afgelopen twee weken in het dorp werkte bij een hotel. Nu ging ze echt weg. Ik was moe en had de volgende dag ochtenddienst, maar ook wel toe aan een uitje. Het was super gezellig. De anderen dronken bijna allemaal te veel en het werd per ongeluk toch laat. We hebben nog een vos gezien, de sirene gehoord die de avondklok voor kinderen inluidt ("The Russians attack!" - "No, it's the curfew." - "Is there a curfew in Churchill?!" - "Not for humans." - "You'd better not have children, Adam."), geroddeld over het liefdesleven van Mike (dat niet erg interessant bleek te zijn, waarna er over triootjes met andere afwezigen gespeculeerd werd) en op de terugweg zelfs nog het noorderlicht gezien. Het was zwak - het is pas half november - maar toch wel interessant als je het nog nooit gezien hebt. Praktisch gezien wat witachtige strepen en banden in de lucht.

Woensdag was het drrruk. Nou ja, dat is het de komende dagen dus steeds. Een van de andere vrijwilligers was vrij en op de tundra buggy, en de tweede moest in de gift shop werken. Ik was dus alleen in de keuken. Officieel werkte ik nog steeds maar 6 uur, maar als dat steeds op en af is, voelt het als langer. Bovendien is er genoeg werk te doen. Ik was dus de hele dag bezig. Het was de laatste dag van de huidige learning vacation groep, dus "Traditional Foods Night." Ik stond weer bannock te serveren en ijsbeertjes te tekenen op het whiteboard. Oke, dat laatste hoort niet bij mijn functieomschrijving, maar goed.

Dat maakt het vandaag alweer donderdag en change over day. De ene groep gaat naar huis, de andere komt aan en de 40 GBF'ers en 8 researchers lopen er ook nog tussendoor. Vanmorgen waren er iets van 116 mensen bij het ontbijt. Ik heb er niets van gemerkt, want ik heb geen ochtenddienst meer. Ik heb 11 uur achtereen geslapen. Nu is het bijna twaalf uur en lunchtijd. Ik werk vanaf twee uur vandaag en de komende dagen. Nog maar een week te gaan...

Werk, ijsbeer, werk, ijsbeer, werk.

17:07 Unknown 6 Comments

En zo gaan de dagen voort. Dinsdag was ik vrij en ben ik met de tundra buggy meegeweest de toendra op, op zoek naar ijsberen, en misschien ook naar poolvossen en wat hier verder leeft. We zagen een aantal beren, maar geen spectaculair gedrag. Volgende keer beter. Maar niettemin een leuke en luie dag. 's Avonds was het druk dus ik verstopte me in plaats van mee te helpen. Goed, ik had vrij, dus ik mocht, maar ik voelde me er toch een beetje schuldig over.

Gelukkig kon ik dat de volgende dag goed maken. Door een foutje in het rooster stond ik voor een halve shift van 11 tot 14.30 en voor een hele shift van 14.00 tot 20.30 ingeroosterd. Met een "traditional foods night" 's avonds, wat betekent dat je sowieso niet voor tienen klaar bent met opruimen. Ik had natuurlijk kunnen klagen maar ik vond het niet erg, heb lekker veel aardappels geschild, borden afgewassen, groente gesneden en bannock uitgedeeld.

De volgende ochtend, donderdagochtend spreken we nu, werd ik wakker van het geblaf van Silver. Dat kan maar een ding betekenen. Ik draaide me om in bed en ja hoor, een beer, die rustig over het terrein wandelde. Mijn kamergenoten stonden al voor het raam en een vloog weg om Mike te halen, de executive director, die nachtdienst had. Nog lang nadat we de beer uit het oog verloren waren, zagen we Silver vooruit rennen in het schijnsel van Mike's koplampen, gevolgd door een aantal "cracker shots".

Ik zou om twee uur 's middags beginnen met werken, maar tegen het eind van de ochtend kwam het bericht dat er om half twee een beer uit de "polar bear jail" vrijgelaten zou worden. Beren die herhaaldelijk de stad lastig vallen worden hier gedurende een of meerdere maanden opgesloten. Er zitten er nu een stuk of veertien en voor deze was het tijd weer zijn eigen eten te gaan vinden. Met een aantal gasten en alle vrijwilligers gingen we kijken. De beer was totaal verlamd, maar bij bewustzijn, zodat hij de vernedering goed onthoudt. Hij werd, al in een net gewikkeld, op een karretje naar buiten gereden en er vanaf geduwd. Plof. De helikopter landde naast hem. Het net werd vastgemaakt, en na een tijdje steeg de helikopter weer op, de beer een aantal tientallen meters onder hem bungelend. 50 kilometer verderop zou hij weer neergelaten worden, bevrijd en alleen gelaten. Hopelijk heeft zijn vlucht en zijn verlamming hem voldoende angst aangejaagd om zich niet meer in het dorp te laten zien. Ik heb een filmpje van het gebeuren, die heb je nog te goed.

We waren pas tegen drieen terug, dus de rest van de dag heb ik gewerkt en de Horse Whisperer uitgelezen. Nu is het alweer kwart voor elf, vrijdagochtend. Om elf uur begin ik met werken, dus ik ga maar eens kijken hoe het er in de keuken voor staat.

Leven op de rand van de toendra

04:18 Unknown 5 Comments

Ik ben hier nu een week en mijn eerste ijsbeer is gespot. Gistermorgen was ik bijna wakker toen een kamergenoot mijn naam noemde. Inge, look, a polar bear on the parking lot. Ik hoefde me maar om te draaien om door het raampje naar buiten te kijken. Daar beneden stond een ijsbeer een beetje om zich heen te kijken. Eerlijk gezegd, ik was nog niet zo wakker. Maar hij leek precies op de beren van de foto. Met twee lichtkogels werd hij weggejaagd. Na de eerste hobbelde hij op een drafje weg. Daarna stapte hij rustig - waarom de haast? - van het terein. Ik draaide me om en sliep verder.

Waar ik het over wilde hebben is het dagelijks leven op een onderzoeksinstituut dat op de grens van de toendra staat. Electriciteit komt van generatoren die dag en nacht draaien. Water wordt met vrachtwagens gebracht - kort douchen dus. Eten heeft twee dagen in de trein gestaan voordat het hier aan komt - "vers" is een relatief concept. Overigens merk je daar weinig van, het wordt goed geconserveerd. Alleen moet je zelf even het sinaasappelsapconcentraat ontdooien en aanlengen voor een glaasje verse jus. Wandelingen in de omgeving - gaan onder begeleiding van een staflid met shotgun. Liever schieten ze lichtkogels om de beren weg te jagen. Silver is zijn gewicht waard in eh, goud. De hond slaat alarm zodra er een beer in de buurt is. Of als hij alleen buiten staat en aandacht wil. Maar goed.

Morgen ga ik op een tundra buggy meer ijsberen kijken. Vandaag heeft de groep er 27 gespot! Bovendien gaat de baas van het centrum mee, de opperijsbeerexpert en bovendien een goed verteller, dus daar heb ik wel zin in.

Eskimo, eh, inuit spelen

00:52 Unknown 5 Comments

Naar buiten geweest vandaag. Het was -10 graden celsius maar volgens de website die als startpagina ingesteld staat op de computers hier, voelde het door de windchill aan als -20. Van temperatuur weet ik weinig - koud is koud - maar waaien deed het inderdaad wel. Er kwam een nieuwe groep oudjes aan en aangezien de halve groep 's avonds pas kwam, gingen ze een wandelingetje maken. Onder begeleiding van 3 stafleden, waarvan twee met shotgun, en een hond. Silver, een husky-achtig type, was door het dolle heen.

Door de arctische omstandigheden maar een klein rondje gelopen, over de voormalige raketbasis die hier was. Maar als de sneeuw met -10 en weet ik het welke windsnelheid in je gezicht blaast, is dat al uitdagend genoeg.

Happy halloween!